Marcos 6

Yakan Bible (YKA_WBT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Tahalaˈ si Isa duk pī iye si lahatne, si Nasaret. Nuhut iye isab meˈ tindegnen.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Manjari pagellew Sabtuˈ, ellew liˈi meˈ Yahudihin, nagnaˈ ne isab iye magusihat dem langgal. Ekka mapakale si iyehin ulaliˈ. Paˈinde, “Uy, antag pangeddoˈanne pangadjiˈne inin? Duk kataˈu ine ne pangurung iye inin? Saˈingge pangahinangne meˈ hinangan balakat īˈen?
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Takilalete bi hep aˈa inin. Iye inin kalpentero, anak Mariyamin. Pungtinaˈine hep disi Yakub duk si Joses duk si Judas duk si Simon. Duk meˈ pungtinaˈine dendehin tiyaˈ du hep tuˈu si lahatte bi.” Duk peddiˈ ateyden pu si Isa.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Hangkan paˈin si Isa si siye, “Pagaddatan nabihin antag-antag. Saguwaˈ bang si lahatne duk dem kaˈusbahanne duk si lumaˈne, gaˈi iye pagaddatan.”
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Duk gaˈ si Isa makahinang hinangan balakatan laˈi, bukut hadja amban pamettadne meˈ tanganne si meˈ aˈa saki bang piyanganin duk pinakoleˈ siye weˈ ne.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Ulaliˈ teˈed iye bang weˈey meˈ aˈa malaˈihin gaˈi kahagad si iye. Pinalengngan weˈ si Isa tindegne sampūˈ duk duwehin (Mateo 10.5-15; Lukas 9.1-6) Manjari lumengngan si Isa ngalatag meˈ kalumaˈan si lahat miyaˈan duk magusihat iye laˈi.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Manjari ilinganan weˈ ne tindegne sampūˈ duk duwehin pī si iye duk dinaˈak siye weˈ ne lumengngan duwangan-duwangan magmahalayak lapal Tuhanin. Inurungan isab siye weˈ ne balakat maluwas meˈ seyitan.
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 Duk sinessaˈan siye weˈ ne subey siye gaˈi magboˈo ine-ine si palengngananden. Subey siye gaˈi magboˈo kinakan atawa puyuˈ pangisi-ngisihan atawa pilak dem sabitande. Luwal hadja tungkud makajari boˈode.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Makajari siye magtehompaˈ saguwaˈ gaˈi siye makajari magboˈo badjuˈ seddili amban si baranden.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Duk paˈin si Isa si siye, “Antag-antag kalumaˈan katekkahanbi, bang kaˈam dinaˈak manaˈik weˈ aˈa pī si lumaˈne, daˈa ne kaˈam usaˈ tiggelanbi laˈi si lahat miyaˈan.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Duk bang niyaˈ kalumaˈan papīhanbi bu meˈ aˈahin gaˈi ngaddatan kaˈam, duk gaˈi mabayaˈ pakale si kaˈam, tahalaˈ kaˈam amban kalumaˈan miyaˈan. Pagpaganun bi dahuˈ leppug bettisbin, tandaˈ weˈ muwas ne kaˈam si siye, ubus bu tahalaˈ ne kaˈam.”
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 Manjari lumengngan ne siye magmahalayak weˈ subey meˈ aˈahin pagsusunande meˈ duseden duk lebbahande ne meˈ hinangande malaˈatin.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Ekka meˈ seyitan tapaluwas weˈ de duk ekka aˈa saki sinusutan weˈ de isellan duk pinakoleˈ weˈ de.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Manjari takale weˈ Sultan Herod sabab meˈ hinangan balakat tahinang si Isahin peggeˈ bawag ne hep ēn si Isahin. Magbissā-bissā meˈ aˈahin sabab si Isa. Niyaˈ magpaˈin, “Ellum ne balik Yahiya magpandi-pandi aˈahin hangkan hep tahinangne meˈ hinangan balakatan miyaˈan.”
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Saguwaˈ paˈin sinduwehin isab, “Nabi Eliyas hatu miyaˈan.” Duk niyaˈ pe isab sinduwe magpaˈin, “Nabi hep hatu iye miyaˈan, kuweˈ meˈ nabi awwalley.”
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Saguwaˈ pagkale si Herod inin, paˈinne, “Si Yahiya miyaˈan, bakas dinaˈakku pinunggelanin. Ellum iye balik.”
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Peggeˈ Sultan Herod hep mangandaˈak niggew Yahiyahin duk dinaˈak kinalabusu weˈ ne. Kuweˈ inin kahalanne miyaˈan: Sultan Herod inin, inanda weˈ ne ipalnen, Herodiyas, bu ellum pe salinen si Pilip, ella Herodiyasin. Manjari sakaliˈ ne siye magdambuwaˈ, inamāhan sultanin weˈ Yahiya. Paˈin Yahiya si iye, “Gaˈi halal bang kew magdambuwaˈ duk anda pungtinaˈinun. Magduse kew.” Na, iye miyaˈan sababnen hangkan binantahan weˈ Herodiyas si Yahiya duk batang papateyne. Saguwaˈ gaˈi dinaˈak weˈ sultanin,
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 — ausente —
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 — ausente —
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 peggeˈ pagaddatan weˈ Sultan Herod Yahiya. Kataˈuhanne weˈ Yahiya aˈa bentel duk sutsi ateynen. Hangkan inelligan iye weˈ sultanin duk inisi weˈ ne dem kalabusu duk iye gaˈi tapapatey. Mabayaˈ pakale si Herod pu Yahiya magusihat, saguwaˈ pagkalene iye, sasew dem pikilannen.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Manjari dambuwaˈ ellew katumanan du kinabayaˈan Herodiyasin. Pagtekka ellew pangesseban panganak pu Sultan Herodin, ngahinang si Herod pagjamu-jamuhan para si meˈ bagellal si pagsultanannen duk si meˈ kapitan kasundaluhannen, duk si meˈ aˈa langkew si lahat Jalil miyaˈan.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Manjari paglaˈi ne siye kēmon magtipun, padiyalem pī anak Herodiyas dendehin mansak. Na, kasulutan si Herod duk meˈ bisitanen. Manjari paˈin sultanin si budjangin, “Māku kew si aku. Ine-ine kabayaˈannu, pangurungku kaˈu.”
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Duk napa pe iye, paˈinne, “Ine-ine pākunu si aku, asal pangurungku teˈed kaˈu, bisan pe dan tengaˈ pangalataˈkun.”
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Paluwas budjangin duk tinilew weˈ ne saˈinen, paˈinne, “Inaˈ, ine enteˈ pākuku?” Nambung saˈinen, “Pākuhun kōk si Yahiya magpandi-pandi aˈahin.”
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Magtawus padiyalem balik budjangin magdayiˈ-dayiˈ pī si sultanin māku, paˈinne, “Tuwan, iye inin pinākukun. Pangurungun aku duˈun-duˈun kōk Yahiya magpandi-pandi aˈahin binettad diyataˈ talam.”
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Magsusun teˈed sultanin, saguwaˈ gaˈi iye bayaˈ dapat si bissānen peggeˈ bakas iye napa si panaˈanan meˈ bisitanen.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Magtawus ne dinaˈak weˈ sultanin dambuwaˈ sundalu amban meˈ guwaldiyanen pī ngeddoˈ kōk Yahiyahin. Manjari pī ne sundaluhin munggelan Yahiya dem kalabusu.
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 Ubus binoˈo weˈ ne kōknen binettad diyataˈ talam duk pinangurung ne weˈ ne si budjangin. Manjari pinangurung isab weˈ budjangin si saˈinen.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Pagkale meˈ tindeg si Yahiyahin inin, pī siye ngeddoˈ bangkeynen duk kinubul weˈ de.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Manjari meˈ aˈa bakas kawakilan weˈ si Isahin magtipun ne balik pī si iye. Inaka-akahan weˈ de si Isa kēmon meˈ bakas tahinangden duk meˈ pamanoloˈden. Ekka hep aˈa maggew-gantiˈ pī si siye hangkan gaˈi ne siye bisan makasaluˈ mangan.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Hangkan paˈin si Isa si siye, “Sūng kite bi pī si lahat makagindew-gindew, kite-kite bi hadja duk kaˈam kapahali-hali daddaliˈ.”
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Manjari tahalaˈ siye magbangkaˈ pī si lahat makagindew-gindew, siye-siye hadja.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Saguwaˈ ekka aˈa ngite siye patahalaˈden duk makakilale siye. Manjari magubas meˈ aˈahin amban meˈ kalumaˈan hap pī duk dumehellu pe siye tekka amban disi Isa laˈi si dambiyaˈ lamew.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Pagtakas si Isa, banes teˈed aˈa kitene duk maˈaseˈ iye si siye, peggeˈ kuweˈ siye meˈ bili-bili gaˈ niyaˈ ngipat siye. Manjari ekka pamanoloˈne siye.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Pagkohap ne, pī meˈ tindegnen si iye duk paˈinde, “Lahat gaˈi hep inin tantu papituhan aˈa bu iyuˈ ne kohap teˈed.
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Daˈakun meˈ aˈa inin pī si meˈ aˈa magtinanemin laˈi si kalahatan diyataˈ duk si meˈ kalumaˈan mapaliputin duk siye makabelli kinakande.”
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Saguwaˈ paˈin si Isa si siye, “Kaˈam ne mamakan siyehin.” Paˈinde si iye, “Na, inumey inin? Sa banes aˈa iyan, subey tangdan aˈa maghinang dem walum bulan pamelli panin pamakan siye iyan.”
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Tilew si Isa siye, paˈinne, “Piyek kayuˈ panbi lu? Pī koˈ, payamanun bi.” Pagsakaliˈ ne kataˈuhande, paˈinde, “Lime du panin duk duwe kenna.”
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Manjari dinaˈak siye weˈ si Isa ningkoloˈ kēmon magtumpuk-tumpuk diyataˈ balili.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Hangkan ningkoloˈ ne siye magtumpuk-tumpuk, niyaˈ ne dahatus-dahatus duk niyaˈ ne lime-limempūˈ.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Manjari ineddoˈ weˈ si Isa pan lime kayuˈin duk kenna duwehin, bu mayam iye magdiyataˈ langit magpasalamat si Tuhan. Ubus bu binahagiˈ-bahagiˈ weˈ ne panin duk pinangurung weˈ ne si meˈ tindegnen dinaˈak pangurung si meˈ aˈahin. Damikkiyan isab kenna duwehin binahagiˈ-bahagiˈ weˈ ne si siye kēmon.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Mangan siye kēmon duk esso siye.
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Pagubus siye mangan, tinipun weˈ meˈ tindeg si Isahin lukasde pan duk kennahin, sampūˈ duk duwe bakaˈ pennoˈ.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Ekkahan mamangan pan miyaˈan, meˈ lellahin hadja niyaˈ lime ngibu.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Puwas miyaˈan, magtawus dinaˈak weˈ si Isa meˈ tindegnen pasakey dem bangkaˈ. Pinadehellu siye weˈ ne pī si dambiyaˈ lamew si puweblo Betsaida, sābune pe mapoleˈ meˈ aˈahin.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Pagubus ne siye patahalaˈne, pī iye diyataˈ kūd missā si Tuhan.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Pagsangem ne, laˈi ne si tengngaˈ lamew bangkaˈin. Si Isa laˈi pe diyataˈ kūd dendangan.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Kitene meˈ tindegnen kahunitan teˈed peggeˈ pasumbal si siye baliyuhin. Pagdayiˈ ellew ne, pī si Isa si siye lumengngan diyataˈ kuwit-kuwit lamew. Sōng hadja siye labeyanne,
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 saguwaˈ takite meˈ tindegnen iye lumengngan diyataˈ kuwit-kuwit lamew duk kannalde weˈ panyataˈ iye. Magkilahap teˈed siye.
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 Peggeˈ kēmon siye takitede iye duk kaˈumagadan siye. Saguwaˈ magtawus si Isa missā si siye duk paˈinne, “Pahagetun bi ateybin. Aku hep ituˈ. Daˈa kaˈam tinalew.”
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 Manjari pasakey si Isa pī si siye magdem bangkaˈ. Pagsakeyne, padeheng baliyuhin hangkan bengngangan teˈed meˈ tindeg si Isahin.
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Peggeˈ bisan ne bakas takitede balakat si Isahin pamakanne aˈa lime ngibuhin, gaˈi pe teˈed tasabutde bang ine hāti bakas takiteden.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Pagsakaliˈ ne siye lumipag, tekka siye si lahat Gennesaret duk padungguˈ siye si tapiyan.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Pagduwaˈide amban bangkaˈ, magtawus si Isa takilale weˈ meˈ aˈahin.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Manjari magubas meˈ aˈahin ngalatag kalahatan mapaliputin duk binoˈo weˈ de meˈ aˈa masakihin diyataˈ tanggungande bisan antag pakakalehande palaˈihan si Isahin.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Antag-antag katekkahanne, si meˈ kalumaˈan ke, atawa si puweblo, atawa si lahat diyataˈ, pinabāk weˈ de meˈ masakihin si meˈ tabuˈan duk pabuyuˈ-buyuˈ siye pu si Isa bang makajari antan meˈ masakihin bisan hadja tuggu semmeknen. Na, kēmon makaˈantan iyehin kawuliˈan.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.