Marcos 11
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NVT
1 Manjari tapit ne siye si Awrusalam peggeˈ sōng tekka ne siye si meˈ kalumaˈan Betpage duk Betani laˈi si kūd Jaitun. Dinaˈak weˈ si Isa duwangan tindegnen padehellu.
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 Paˈinne si siye, “Pī kaˈam si kalumaˈan si dehelluhanbi miyaˈan. Pagtekkabi laˈi, magtawus kaˈam iyan ngite anak asnu dinagtel, gaˈ pe bakas kasakeyan. Lekkahanun bi duk boˈohun bi pitu.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Bang niyaˈ nilew kaˈam bang weˈey eddoˈbi, paˈinun bi, ‘Niyaˈ kagunahan Panuhutanin si iye; papoleˈne du balik pitu magtawus.’”
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Na manjari pī ne duwanganin duk takitede anak asnuhin iningketan si gawang lumaˈ si bihing kalsara. Manjari ilekkahan ne weˈ de.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Niyaˈ meˈ aˈa magtengge laˈi. Sinduwehin nilew siye, paˈinde, “Hoy, weˈey lekkahanbi anak asnu iyan?”
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Nambung siye kuweˈ panessaˈ si Isa siyehin, duk pinasagadan ne weˈ de binoˈo.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Manjari binoˈo weˈ de anak asnuhin pī pu si Isa. Ilampiruhan weˈ de duk meˈ semmekde, ubus bu pasakey ne si Isa.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Ekka isab meˈ aˈa laˈi. Binellat weˈ meˈ aˈahin meˈ semmekden si 1ān palabeyannen. Meˈ sinduwehin kinanatan weˈ de 1ānin duk meˈ pange dawenan bakas totoˈde amban dem meˈ kabbun, pamahadjede si Isa.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Magellang-ellang meˈ aˈa si dehelluhanin duk meˈ si dambulihanin. Paˈinde, “Pudjite bi Tuhanin. Pudjite bi pinapitu weˈ Tuhanin.
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 Pudjite bi matekka inin, iye mapagantiˈ si papuˈte bi ley, Sultan Daˈud. Pudjite bi teˈed Tuhanin.”
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Manjari pagtekka si Isa si Awrusalam, paˈasek iye pī dem langgal mahadjehin. Pinayaman weˈ ne paliput kēmon malaˈi diyalemin. Ubus paluwas iye pī si Betani magtuhut duk meˈ tindegne sampūˈ duk duwehin peggeˈ kohap ne.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Pagsasumu sābude maglengngan amban Betani balik hap Awrusalam inusan si Isa.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Manjari amban katalahan niyaˈ kitene poˈon kayu ēnande igira ekka dawenne. Patapit iye pī kaw du paˈin iye ngasuwaˈ buwaˈne. Pagabutne laˈi, luwal hadja dawen takitenen peggeˈ dumaˈin baytu pagbuwaˈ meˈ igira.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Paˈin si Isa, “Tinagnaˈan maˈin gaˈi ne buwaˈ balik kayu inin.” Duk takale inin weˈ meˈ tindegnen.
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Pagtekka siye si Awrusalam, padiyalem si Isa dem langgal hadjehin duk binudjew weˈ ne meˈ aˈa magdagang duk meˈ magbelli diyalem lumaˈ Tuhanin. Ilintuwadan weˈ ne meˈ lamisahan meˈ aˈa magsambiˈ-sambiˈ sīnin. Ilintuwadan isab weˈ ne meˈ paningkoloˈan meˈ aˈa magdagang assang pagkulubanin.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Gaˈi isab iye ngandaˈak bisan sine pabutas diyalem langgal magboˈo meˈ kapanyapanden.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Magusihat si Isa, paˈinne si meˈ aˈahin, “Tasulat dem kitab, paˈin Tuhanin, ‘Lumaˈkun inēnan du lumaˈ pangampunan meˈ kēmon bangsa.’ Saguwaˈ kaˈam,” paˈin si Isa, “hininang weˈ bi lumaˈ Tuhanin kuweˈ lumaˈ patapukan meˈ aˈa panangkew.”
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Manjari kaˈakahan meˈ nakuraˈ meˈ imamin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin sabab hininang si Isa miyaˈan. Tinalew siye si iye peggeˈ kēmon aˈa mabanesin bengngangan si usihatnen. Hangkan miha siye lān supaya tapapateyde si Isa.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Pagmagalib ne, paluwas si Isa duk meˈ tindegnen amban puweblo miyaˈan.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Pagsalung ellew dambuwaˈin, pagbalikde hap Awrusalam, palabey siye si antag kayu igirahin. Takitede kayuhin lanes ne sampay pī si gamutne.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Manjari taˈesseb weˈ si Petros bakas binissā si Isa sabab kayuhin. Paˈinne pu si Isa, “Uy, Tuwan, payamanun be. Lanes ne kayu igira bakas sinuknaˈannun.”
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Paˈin si Isa si siye, “Ngandel kaˈam si Tuhan.
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Sabennal akahante kaˈam,” paˈinne, “sine-sine magpaˈin si punu inin, ‘O punu, tahalaˈ kew duk pateppad kew pī dem tahik,’ duk bang aˈahin gaˈi duwe-duwehan dem ateynen saguwaˈ ngandel teˈed iye weˈ tuman du binissāne miyaˈan, asal hininang du miyaˈan para si iye.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Hangkan hep paˈinku si kaˈam, ine-ine pākubi si Tuhan, bang kaˈam kahagad weˈ tasangkabi ne pinākubin, asal bugtuˈ tasangkabi du.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Saguwaˈ bang kaˈam sābu māku-māku si Tuhan bu niyaˈ aˈa kapeddiˈan ateybi subey dahuˈ iye ampunbi supaya isab dusebin ampun Tuhanin, iye Samabi si surgaˈin.
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 Peggeˈ,” paˈin si Isa, “bang gaˈi siye ampunbi, gaˈi isab dusebin ampun Tuhanin, iye Samabi si surgaˈin.”
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Manjari tekka ne siye si Awrusalam. Sasang si Isa lumengngan diyalem langgal hadjehin, patapit pī si iye meˈ nakuraˈ imamin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin duk meˈ kabahiˈanin.
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 Paˈinde si iye, “Ine kapatutnu ngahinang meˈ hininangnu ellew miyaˈan? Sine mangurungan kaˈu kapatutin?”
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Sambungan si Isa siye, paˈinne, “Niyaˈ isab tilewku si kaˈam. Sambunganun bi ku meke kaˈam akahanku bang ine kapatutku ngahinang meˈ hinanganku miyaˈan.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Pamandi Yahiya meˈ aˈahin, amban kapatutnen? Amban Tuhan ke atawa amban manusiyaˈ hadja? Sambunganun bi ku.”
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Manjari magisun-isun siye, paˈinde, “Bang saˈupama paˈinte bi weˈ kapatut Yahiya pamandine meˈ aˈahin amban Tuhan, paˈinne iyan, ‘Na weˈey Yahiya gaˈ kahagadbi?’
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Saguwaˈ bang paˈinte bi, ‘Amban manusiyaˈ,’ na makatalew isab.” Tinalew siye si meˈ aˈahin peggeˈ kēmon aˈahin kahagad weˈ Yahiya asal bennal nabi Tuhanin.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Hangkan nambung siye, paˈinde, “Inday, gaˈi kataˈuhan kami bang amban kapatut Yahiyahin.” Manjari paˈin si Isa si siye, “Na, gaˈi isab kaˈam akahanku bang amban kapatutku maghinang meˈ hininangku miyaˈan.”
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.