João 4
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NVI
1 Manjari, takale meˈ Pariseohin weˈ mas ekka koˈ aˈa patindeg pu si Isa duk tapandi weˈ ne amban meˈ mapatindeg pu si Yahiyahin.
1 Os fariseus ouviram falar que Jesus estava fazendo e batizando mais discípulos do que João,
2 (Saguwaˈ iye matoˈohin, dumaˈin si Isa magpandi meˈ aˈahin saguwaˈ meˈ tindegnen hadja.)
2 embora não fosse Jesus quem batizasse, mas os seus discípulos.
3 Pagkataˈuhan weˈ si Isa sabab meˈ suwi-suwi inin, tahalaˈ iye duk meˈ tindegnen amban lahat Yahudiya balik pī si lahat Jalil.
3 Quando o Senhor ficou sabendo disso, saiu da Judéia e voltou uma vez mais à Galiléia.
4 Subey siye pabutas amban lahat Samariya.
4 Era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Pagtekka siye si lahat Samariya, hap pī siye si dambuwaˈ puweblo inēnan Sikar. Tapit puweblo inin si bulak pinangurung weˈ si Yakub si anaknen Yusup awwalley.
5 Assim, chegou a uma cidade de Samaria, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Laˈi si antag miyaˈan niyaˈ kupung bakas hininang weˈ si Yakub awwalley. Ningkoloˈ si Isa si higad kupungin peggeˈ pekkeng iye si paglengnganan. Lettu ne miyaˈan ellewin.
6 Havia ali o poço de Jacó. Jesus, cansado da viagem, sentou-se à beira do poço. Isto se deu por volta do meio-dia.
7 Meˈ tindegnen gaˈ laˈi peggeˈ laˈi siye hap puweblo melli kinakande. Gaˈ tiggel niyaˈ tekka pī dende Samariya nginduk boheˈ. Paˈin si Isa si iye, “Dende, urungun ku boheˈ inumku.”
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: "Dê-me um pouco de água".
8 — ausente —
8 ( Os seus discípulos tinham ido à cidade comprar comida. )
9 Nambung dendehin, paˈinne, “Oy, bangsa Yahudi kew. Weˈey kew māku boheˈ si aku bu bangsa Samariya ku?” Missā dendehin kuweˈ miyaˈan peggeˈ meˈ Yahudihin gaˈi hep bayaˈ ngangguna meˈ panyap meˈ aˈa Samariyahin.
9 A mulher samaritana lhe perguntou: "Como o senhor, sendo judeu, pede a mim, uma samaritana, água para beber? " ( Pois os judeus não se dão bem com os samaritanos. )
10 Nambung si Isa, paˈinne, “Bang hadja kataˈuhannu bang ine pangurung Tuhan si manusiyaˈin duk bang sine ku, mamāku boheˈ si kaˈu kuweˈitu inin, bugtuˈ asal māku kew isab boheˈ si aku duk paˈinumte kew boheˈ makapakellumin.”
10 Jesus lhe respondeu: "Se você conhecesse o dom de Deus e quem lhe está pedindo água, você lhe teria pedido e ele lhe teria dado água viva".
11 “Tuwan,” paˈin dendehin, “antag kew ngeddoˈ boheˈ makapakellumin? Gaˈ hatiˈ niyaˈ panginduknu duk lalem hep kupung inin.
11 Disse a mulher: "O senhor não tem com que tirar a água, e o poço é fundo. Onde pode conseguir essa água viva?
12 Kupung inin taˈamban si kami weˈ papuˈten bi si Yakub. Siye magtewtey-anakin duk sampay meˈ hayepden, tuˈu si kupung inin panginumanden. Weˈ labi kapatutnun amban kapatut si Yakubin?”
12 Acaso o senhor é maior do que o nosso pai Jacó, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, bem como seus filhos e seu gado? "
13 Nambung si Isa, paˈinne, “Kēmon manginum boheˈ kupung inin, lekkakan du balik.
13 Jesus respondeu: "Quem beber desta água terá sede outra vez,
14 Saguwaˈ sine-sine makaˈinum boheˈ pamaˈinumku iyehin, gaˈi ne teˈed lekkakan balik. Peggeˈ boheˈ pamaˈinumku iyehin manjari kuweˈ buwal neyibuwa diyalem ateyne, ngurungan iye boheˈ makapakellum iye salama-lama.”
14 mas quem beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der se tornará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna".
15 “Tuwan,” paˈin dendehin, “urungun ku boheˈ pinaˈinnu inin inumku, duk ne ku gaˈi lekkakan balik duk gaˈi ne ku subey magpituhan nginduk boheˈ.”
15 A mulher lhe disse: "Senhor, dê-me dessa água, para que eu não tenha mais sede, nem precise voltar aqui para tirar água".
16 “Pī kew eddoˈun ellanun,” paˈin si Isa, “bu boˈohun pitu.”
16 Ele lhe disse: "Vá, chame o seu marido e volte".
17 “Gaˈ niyaˈ ellaku,” sambung dendehin. Paˈin si Isa si iye, “Toˈo pinaˈinnu iyan. Gaˈ niyaˈ ellanu.
17 "Não tenho marido", respondeu ela. Disse-lhe Jesus: "Você falou corretamente, dizendo que não tem marido.
18 Peggeˈ minlime kew bakas magella saguwaˈ saweˈnu magdambuwaˈ kuweˈituhin dumaˈin ellanu. Toˈo pinaˈinnun.”
18 O fato é que você já teve cinco; e o homem com quem agora vive não é seu marido. O que você acabou de dizer é verdade".
19 Paˈin dendehin pu si Isa, “Tuwan, bahu kataˈuhanku weˈ kaˈu inin nabi hatiˈ.
19 Disse a mulher: "Senhor, vejo que é profeta.
20 Meˈ kapapuˈan kami bangsa Samariyahin,” paˈinne, “tuˈu si punu inin lugal panambahayangande Tuhanin. Saguwaˈ kaˈam meˈ Yahudihin, paˈinbi weˈ subey laˈi si Awrusalam panambahayangante bi Tuhanin.”
20 Nossos antepassados adoraram neste monte, mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde se deve adorar".
21 Paˈin si Isa si iye, “Dende, kahagadun pinaˈinku inin. Niyaˈ du iyan waktu si pasōngan, bang meˈ aˈahin nambahayang si Samate bi Tuhanin, dumaˈin tuˈu si punu inin atawa laˈi si Awrusalam.
21 Jesus declarou: "Creia em mim, mulher: está próxima a hora em que vocês não adorarão o Pai nem neste monte, nem em Jerusalém.
22 Kaˈam meˈ bangsa Samariyahin, magsambahayang kaˈam saguwaˈ awam kaˈam bang ine sinambahayangbin. Kami meˈ Yahudihin, kataˈuhan kami bang sine sinambahayang kamihin, peggeˈ manimbul meˈ manusiyaˈin paguwaˈ hep amban bangsa Yahudi.
22 Vocês, samaritanos, adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, pois a salvação vem dos judeus.
23 Saguwaˈ tekka du waktuhin duk kuweˈitu ne hep, weˈ meˈ aˈa manambahayang sabennalin, sambahayangde du Samate bi Tuhanin amban dem ateyde duk asal toˈo panambahayangden. Kuweˈ iyan kinabayaˈan Samate bi Tuhanin panambahayang si iyehin.”
23 No entanto, está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. São estes os adoradores que o Pai procura.
24 Paˈin si Isa pe, “Tuhanin poˈon niyawa, lagiˈ niyawa du iye, dumaˈin du iye kuweˈ manusiyaˈ taga baran. Duk sasuku manambahayang si iyehin subey sambahayangde iye amban dem ateyde duk subey toˈo panambahayangde si iyehin.”
24 Deus é espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade".
25 Paˈin dendehin pu si Isa, “Asal kataˈuhanku niyaˈ du pitu si pasōngan magsultan si kite bi, iye Almasihin. Pagtekka iye pitu, pahātihanne du si kami kēmon-kēmonin.”
25 Disse a mulher: "Eu sei que o Messias ( chamado Cristo ) está para vir. Quando ele vier, explicará tudo para nós".
26 Paˈin si Isa, “Aku ne hep, iye mamissā si kaˈu inin.”
26 Então Jesus declarou: "Eu sou o Messias! Eu, que estou falando com você".
27 Bahu ubus bissāne inin, tekka ne meˈ tindeg si Isahin. Ulaliˈ siye peggeˈ kitede niyaˈ dende saweˈne magbissā-bissā. Saguwaˈ gaˈ siye nilew dendehin bang ine akanen, atawa nilew si Isa bang weˈey iye magbissā-bissā duk dende miyaˈan.
27 Naquele momento os seus discípulos voltaram e ficaram surpresos ao encontrá-lo conversando com uma mulher. Mas ninguém perguntou: "Que queres saber? " ou: "Por que estás conversando com ela? "
28 Manjari inambanan weˈ dendehin komboˈne pangisi-ngisihanne boheˈin duk balik iye pī si puweblo. Pagtekkane laˈi, missā iye si meˈ aˈa malaˈihin.
28 Então, deixando o seu cântaro, a mulher voltou à cidade e disse ao povo:
29 Paˈinne, “Dayiˈ be kaˈam nuhut aku. Payamanun bi, niyaˈ aˈa ngakahan aku kēmon bakas tahinangku ilabeyin. Dumaˈin enteˈ iye Almasihin?”
29 "Venham ver um homem que me disse tudo o que tenho feito. Será que ele não é o Cristo? "
30 Manjari paluwas meˈ aˈa miyaˈan amban puweblo duk lumengngan siye pī mayaman si Isa.
30 Então saíram da cidade e foram para onde ele estava.
31 Paglumikut ne dendehin hap puweblo, binuyuˈ-buyuˈ si Isa weˈ meˈ tindegnen dinaˈak mangan. Paˈinde, “Tuwan, mangan kew.”
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com ele: "Mestre, come alguma coisa".
32 Saguwaˈ sambungan si Isa siye, paˈinne, “Niyaˈ du kinakanku gaˈi kataˈuhanbi.”
32 Mas ele lhes disse: "Tenho algo para comer que vocês não conhecem".
33 Hangkan meˈ tindegnen magtilew-tinilew, paˈinde, “Niyaˈ enteˈ bakas moˈohan iye kinakan?”
33 Então os seus discípulos disseram uns aos outros: "Será que alguém lhe trouxe comida? "
34 Paˈin si Isa si siye, “Iye makaˈesso akuhin, bang tahinangku kinabayaˈan Tuhanin, iye mamapitu akuhin, duk subey ubusanku hinang pinahinangne si akuhin.
34 Disse Jesus: "A minha comida é fazer a vontade daquele que me enviou e concluir a sua obra.
35 Dumaˈin ke niyaˈ eliˈanbi, paˈinbi, ‘Ampat bulan pe meke pagani?’ Saguwaˈ akahante kaˈam,” paˈin si Isa, “taˈabut ne paganihin. Pantewun bi be meˈ aˈa mapitu iyan. Bang ibatan paleyin, tahak ne siye duk sarang ne pinagani. Hātinen sōng ne siye kahagad si aku.
35 Vocês não dizem: ‘Daqui a quatro meses haverá a colheita’? Eu lhes digo: Abram os olhos e vejam os campos! Eles estão maduros para a colheita.
36 Meˈ aˈa magtipun siyehin binoˈo si aku, tinumbasan du hāp. Duk meˈ aˈa tinipunden inurungan umul du salama-lama. Hangkan saliˈ-saliˈ kēgan magtanemin duk magtipunin.
36 Aquele que colhe já recebe o seu salário e colhe fruto para a vida eterna, de forma que se alegram juntos o que semeia e o que colhe.
37 Toˈo eliˈan inin, paˈinde, ‘Sakadangan magtanemin, seddili mamaganihin.’
37 Assim é verdadeiro o ditado: ‘Um semeia, e outro colhe’.
38 Daˈakte kaˈam magani gaˈ pagluˈuganbin. Seddili magluˈugin saguwaˈ makahampit kaˈam amban pagluˈuganden.”
38 Eu os enviei para colherem o que vocês não cultivaram. Outros realizaram o trabalho árduo, e vocês vieram a usufruir do trabalho deles".
39 Manjari ekka meˈ aˈa Samariya amban puweblo Sikarin kahagad pu si Isa sabab pinaˈin dendehin. Paˈinne hep, “Inakahan ku weˈ ne kēmon bakas tahinangku ilabeyin.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele por causa do seguinte testemunho dado pela mulher: "Ele me disse tudo o que tenho feito".
40 Hangkan pagtekka meˈ aˈa Samariyahin laˈi pu si Isa, inohotan iye weˈ de laˈi dahuˈ si siye patennaˈ. Duk patennaˈ si Isa laˈi duwem bahangi.
40 Assim, quando se aproximaram dele, os samaritanos insistiram em que ficasse com eles, e ele ficou dois dias.
41 Sasang laˈi pe iye, ekka pe meˈ aˈa kahagad pu si Isa sabab panoloˈne si siyehin.
41 E por causa da sua palavra, muitos outros creram.
42 Paˈinde si dendehin, “Kuweˈitu kahagad ne kami pu si Isa, dumaˈin ne sabab inakanu si kamihin, saguwaˈ peggeˈ asal di kami ne makakale meˈ panoloˈnen, duk kataˈuhan kami weˈ sabennal iye manimbul meˈ manusiyaˈ si dunyahin.”
42 E disseram à mulher: "Agora cremos não somente por causa do que você disse, pois nós mesmos o ouvimos e sabemos que este é realmente o Salvador do mundo".
43 Pagpuwas duwem bahangi laˈi, tahalaˈ si Isa duk meˈ tindegnen amban Sikar hap pī si lahat Jalil.
43 Depois daqueles dois dias, ele partiu para a Galiléia.
44 Bakas tabissā si Isa hep, paˈinne, “Basta nabi, gaˈi pagaddatan weˈ meˈ aˈa lahatnen.”
44 ( Jesus tinha afirmado que nenhum profeta tem honra em sua própria terra. )
45 Pagtekka disi Isa laˈi si lahat Jalil, sinampang siye weˈ meˈ aˈahin peggeˈ bakas siye laˈi si Awrusalam baytu Kādjaˈan Pangessebanin duk bakas takitede kēmon hininang si Isa malaˈihin.
45 Quando chegou à Galiléia, os galileus deram-lhe boas-vindas. Eles tinham visto tudo o que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa da Páscoa, pois também haviam estado lá.
46 Manjari balik si Isa pī si Kana, laˈi si lahat Jalil. Laˈi hep si Kana bakas pinamanjari boheˈ ubas weˈ ne boheˈin. Manjari sumābu isab laˈi dambuwaˈ bagellal sultanin. Saki anakne lellahin laˈi si puweblo Kapernaum.
46 Mais uma vez, ele visitou Caná da Galiléia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Pagkale bagellal inin weˈ tekka ne si Isa laˈi si lahat Jalil amban lahat Yahudiya, magtawus iye pī pu si Isa. Binuyuˈ-buyuˈ weˈ ne si Isa binoˈo pī hap Kapernaum makoleˈ anaknen, peggeˈ sōng ne matey.
47 Quando ele ouviu falar que Jesus tinha chegado à Galiléia, vindo da Judéia, procurou-o e suplicou-lhe que fosse curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Paˈin si Isa si iye, “Bang kaˈam gaˈi makakite meˈ tandaˈ duk meˈ hinangan makaˈulaliˈ, gaˈi kaˈam kahagad.”
48 Disse-lhe Jesus: "Se vocês não virem sinais e maravilhas, nunca crerão".
49 Paˈin bagellalin si iye, “Andūˈ, Tuwan, nuhut ne kew aku pādpād gaˈ pe matey anakkun.”
49 O oficial do rei disse: "Senhor, vem, antes que o meu filho morra".
50 “Hap lumaˈ ne kew,” paˈin si Isa. “Koleˈ du anaknun.” Kinahagad weˈ aˈahin pinaˈin si Isahin duk hap lumaˈ ne iye.
50 Jesus respondeu: "Pode ir. O seu filho continuará vivo". O homem confiou na palavra de Jesus e partiu.
51 Sasangne pe si lān hap lumaˈin, pasampang si iye meˈ daraˈakannen duk inakahan iye weˈ de, paˈinde, “Koleˈ ne anaknun.”
51 Estando ele ainda a caminho, seus servos vieram ao seu encontro com notícias de que o menino estava vivo.
52 Tinilew siye weˈ ne bang lisag piye kakoleˈnen duk paˈinde, “Diˈilew lisag dambuwaˈ kohapin, gaˈ ne iye maglemmun.”
52 Quando perguntou a que horas o seu filho tinha melhorado, eles lhe disseram: "A febre o deixou ontem, à uma hora da tarde".
53 Manjari taˈesseb sama nakanakin weˈ iye ne teˈed miyaˈan ora pagpaˈin si Isa si iyehin, “Anaknun koleˈ du.” Hangkan kahagad ne iye pu si Isa duk sampay kēmon saweˈne dambuwaˈ lumaˈin kahagad du isab.
53 Então o pai percebeu que aquela fora exatamente a hora em que Jesus lhe dissera: "O seu filho continuará vivo". Assim, creram ele e todos os de sua casa.
54 Kaduwe inin ne tandaˈ makaˈulaliˈ hininang si Isa si lahat Jalilin, pabalikne si Jalil amban Yahudiyahin.
54 Esse foi o segundo sinal miraculoso que Jesus realizou, depois que veio da Judéia para a Galiléia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.