João 4
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NTLH
1 Manjari, takale meˈ Pariseohin weˈ mas ekka koˈ aˈa patindeg pu si Isa duk tapandi weˈ ne amban meˈ mapatindeg pu si Yahiyahin.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 (Saguwaˈ iye matoˈohin, dumaˈin si Isa magpandi meˈ aˈahin saguwaˈ meˈ tindegnen hadja.)
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 Pagkataˈuhan weˈ si Isa sabab meˈ suwi-suwi inin, tahalaˈ iye duk meˈ tindegnen amban lahat Yahudiya balik pī si lahat Jalil.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Subey siye pabutas amban lahat Samariya.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Pagtekka siye si lahat Samariya, hap pī siye si dambuwaˈ puweblo inēnan Sikar. Tapit puweblo inin si bulak pinangurung weˈ si Yakub si anaknen Yusup awwalley.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Laˈi si antag miyaˈan niyaˈ kupung bakas hininang weˈ si Yakub awwalley. Ningkoloˈ si Isa si higad kupungin peggeˈ pekkeng iye si paglengnganan. Lettu ne miyaˈan ellewin.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Meˈ tindegnen gaˈ laˈi peggeˈ laˈi siye hap puweblo melli kinakande. Gaˈ tiggel niyaˈ tekka pī dende Samariya nginduk boheˈ. Paˈin si Isa si iye, “Dende, urungun ku boheˈ inumku.”
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Nambung dendehin, paˈinne, “Oy, bangsa Yahudi kew. Weˈey kew māku boheˈ si aku bu bangsa Samariya ku?” Missā dendehin kuweˈ miyaˈan peggeˈ meˈ Yahudihin gaˈi hep bayaˈ ngangguna meˈ panyap meˈ aˈa Samariyahin.
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Nambung si Isa, paˈinne, “Bang hadja kataˈuhannu bang ine pangurung Tuhan si manusiyaˈin duk bang sine ku, mamāku boheˈ si kaˈu kuweˈitu inin, bugtuˈ asal māku kew isab boheˈ si aku duk paˈinumte kew boheˈ makapakellumin.”
10 Então Jesus disse:
11 “Tuwan,” paˈin dendehin, “antag kew ngeddoˈ boheˈ makapakellumin? Gaˈ hatiˈ niyaˈ panginduknu duk lalem hep kupung inin.
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Kupung inin taˈamban si kami weˈ papuˈten bi si Yakub. Siye magtewtey-anakin duk sampay meˈ hayepden, tuˈu si kupung inin panginumanden. Weˈ labi kapatutnun amban kapatut si Yakubin?”
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Nambung si Isa, paˈinne, “Kēmon manginum boheˈ kupung inin, lekkakan du balik.
13 Então Jesus disse:
14 Saguwaˈ sine-sine makaˈinum boheˈ pamaˈinumku iyehin, gaˈi ne teˈed lekkakan balik. Peggeˈ boheˈ pamaˈinumku iyehin manjari kuweˈ buwal neyibuwa diyalem ateyne, ngurungan iye boheˈ makapakellum iye salama-lama.”
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 “Tuwan,” paˈin dendehin, “urungun ku boheˈ pinaˈinnu inin inumku, duk ne ku gaˈi lekkakan balik duk gaˈi ne ku subey magpituhan nginduk boheˈ.”
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 “Pī kew eddoˈun ellanun,” paˈin si Isa, “bu boˈohun pitu.”
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 “Gaˈ niyaˈ ellaku,” sambung dendehin. Paˈin si Isa si iye, “Toˈo pinaˈinnu iyan. Gaˈ niyaˈ ellanu.
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 Peggeˈ minlime kew bakas magella saguwaˈ saweˈnu magdambuwaˈ kuweˈituhin dumaˈin ellanu. Toˈo pinaˈinnun.”
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Paˈin dendehin pu si Isa, “Tuwan, bahu kataˈuhanku weˈ kaˈu inin nabi hatiˈ.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Meˈ kapapuˈan kami bangsa Samariyahin,” paˈinne, “tuˈu si punu inin lugal panambahayangande Tuhanin. Saguwaˈ kaˈam meˈ Yahudihin, paˈinbi weˈ subey laˈi si Awrusalam panambahayangante bi Tuhanin.”
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Paˈin si Isa si iye, “Dende, kahagadun pinaˈinku inin. Niyaˈ du iyan waktu si pasōngan, bang meˈ aˈahin nambahayang si Samate bi Tuhanin, dumaˈin tuˈu si punu inin atawa laˈi si Awrusalam.
21 Jesus disse:
22 Kaˈam meˈ bangsa Samariyahin, magsambahayang kaˈam saguwaˈ awam kaˈam bang ine sinambahayangbin. Kami meˈ Yahudihin, kataˈuhan kami bang sine sinambahayang kamihin, peggeˈ manimbul meˈ manusiyaˈin paguwaˈ hep amban bangsa Yahudi.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Saguwaˈ tekka du waktuhin duk kuweˈitu ne hep, weˈ meˈ aˈa manambahayang sabennalin, sambahayangde du Samate bi Tuhanin amban dem ateyde duk asal toˈo panambahayangden. Kuweˈ iyan kinabayaˈan Samate bi Tuhanin panambahayang si iyehin.”
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Paˈin si Isa pe, “Tuhanin poˈon niyawa, lagiˈ niyawa du iye, dumaˈin du iye kuweˈ manusiyaˈ taga baran. Duk sasuku manambahayang si iyehin subey sambahayangde iye amban dem ateyde duk subey toˈo panambahayangde si iyehin.”
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Paˈin dendehin pu si Isa, “Asal kataˈuhanku niyaˈ du pitu si pasōngan magsultan si kite bi, iye Almasihin. Pagtekka iye pitu, pahātihanne du si kami kēmon-kēmonin.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Paˈin si Isa, “Aku ne hep, iye mamissā si kaˈu inin.”
26 Então Jesus afirmou:
27 Bahu ubus bissāne inin, tekka ne meˈ tindeg si Isahin. Ulaliˈ siye peggeˈ kitede niyaˈ dende saweˈne magbissā-bissā. Saguwaˈ gaˈ siye nilew dendehin bang ine akanen, atawa nilew si Isa bang weˈey iye magbissā-bissā duk dende miyaˈan.
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Manjari inambanan weˈ dendehin komboˈne pangisi-ngisihanne boheˈin duk balik iye pī si puweblo. Pagtekkane laˈi, missā iye si meˈ aˈa malaˈihin.
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 Paˈinne, “Dayiˈ be kaˈam nuhut aku. Payamanun bi, niyaˈ aˈa ngakahan aku kēmon bakas tahinangku ilabeyin. Dumaˈin enteˈ iye Almasihin?”
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Manjari paluwas meˈ aˈa miyaˈan amban puweblo duk lumengngan siye pī mayaman si Isa.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Paglumikut ne dendehin hap puweblo, binuyuˈ-buyuˈ si Isa weˈ meˈ tindegnen dinaˈak mangan. Paˈinde, “Tuwan, mangan kew.”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Saguwaˈ sambungan si Isa siye, paˈinne, “Niyaˈ du kinakanku gaˈi kataˈuhanbi.”
32 Jesus respondeu:
33 Hangkan meˈ tindegnen magtilew-tinilew, paˈinde, “Niyaˈ enteˈ bakas moˈohan iye kinakan?”
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Paˈin si Isa si siye, “Iye makaˈesso akuhin, bang tahinangku kinabayaˈan Tuhanin, iye mamapitu akuhin, duk subey ubusanku hinang pinahinangne si akuhin.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 Dumaˈin ke niyaˈ eliˈanbi, paˈinbi, ‘Ampat bulan pe meke pagani?’ Saguwaˈ akahante kaˈam,” paˈin si Isa, “taˈabut ne paganihin. Pantewun bi be meˈ aˈa mapitu iyan. Bang ibatan paleyin, tahak ne siye duk sarang ne pinagani. Hātinen sōng ne siye kahagad si aku.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Meˈ aˈa magtipun siyehin binoˈo si aku, tinumbasan du hāp. Duk meˈ aˈa tinipunden inurungan umul du salama-lama. Hangkan saliˈ-saliˈ kēgan magtanemin duk magtipunin.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Toˈo eliˈan inin, paˈinde, ‘Sakadangan magtanemin, seddili mamaganihin.’
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Daˈakte kaˈam magani gaˈ pagluˈuganbin. Seddili magluˈugin saguwaˈ makahampit kaˈam amban pagluˈuganden.”
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Manjari ekka meˈ aˈa Samariya amban puweblo Sikarin kahagad pu si Isa sabab pinaˈin dendehin. Paˈinne hep, “Inakahan ku weˈ ne kēmon bakas tahinangku ilabeyin.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Hangkan pagtekka meˈ aˈa Samariyahin laˈi pu si Isa, inohotan iye weˈ de laˈi dahuˈ si siye patennaˈ. Duk patennaˈ si Isa laˈi duwem bahangi.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Sasang laˈi pe iye, ekka pe meˈ aˈa kahagad pu si Isa sabab panoloˈne si siyehin.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Paˈinde si dendehin, “Kuweˈitu kahagad ne kami pu si Isa, dumaˈin ne sabab inakanu si kamihin, saguwaˈ peggeˈ asal di kami ne makakale meˈ panoloˈnen, duk kataˈuhan kami weˈ sabennal iye manimbul meˈ manusiyaˈ si dunyahin.”
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Pagpuwas duwem bahangi laˈi, tahalaˈ si Isa duk meˈ tindegnen amban Sikar hap pī si lahat Jalil.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 Bakas tabissā si Isa hep, paˈinne, “Basta nabi, gaˈi pagaddatan weˈ meˈ aˈa lahatnen.”
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Pagtekka disi Isa laˈi si lahat Jalil, sinampang siye weˈ meˈ aˈahin peggeˈ bakas siye laˈi si Awrusalam baytu Kādjaˈan Pangessebanin duk bakas takitede kēmon hininang si Isa malaˈihin.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Manjari balik si Isa pī si Kana, laˈi si lahat Jalil. Laˈi hep si Kana bakas pinamanjari boheˈ ubas weˈ ne boheˈin. Manjari sumābu isab laˈi dambuwaˈ bagellal sultanin. Saki anakne lellahin laˈi si puweblo Kapernaum.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Pagkale bagellal inin weˈ tekka ne si Isa laˈi si lahat Jalil amban lahat Yahudiya, magtawus iye pī pu si Isa. Binuyuˈ-buyuˈ weˈ ne si Isa binoˈo pī hap Kapernaum makoleˈ anaknen, peggeˈ sōng ne matey.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Paˈin si Isa si iye, “Bang kaˈam gaˈi makakite meˈ tandaˈ duk meˈ hinangan makaˈulaliˈ, gaˈi kaˈam kahagad.”
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Paˈin bagellalin si iye, “Andūˈ, Tuwan, nuhut ne kew aku pādpād gaˈ pe matey anakkun.”
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 “Hap lumaˈ ne kew,” paˈin si Isa. “Koleˈ du anaknun.” Kinahagad weˈ aˈahin pinaˈin si Isahin duk hap lumaˈ ne iye.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Sasangne pe si lān hap lumaˈin, pasampang si iye meˈ daraˈakannen duk inakahan iye weˈ de, paˈinde, “Koleˈ ne anaknun.”
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Tinilew siye weˈ ne bang lisag piye kakoleˈnen duk paˈinde, “Diˈilew lisag dambuwaˈ kohapin, gaˈ ne iye maglemmun.”
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Manjari taˈesseb sama nakanakin weˈ iye ne teˈed miyaˈan ora pagpaˈin si Isa si iyehin, “Anaknun koleˈ du.” Hangkan kahagad ne iye pu si Isa duk sampay kēmon saweˈne dambuwaˈ lumaˈin kahagad du isab.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Kaduwe inin ne tandaˈ makaˈulaliˈ hininang si Isa si lahat Jalilin, pabalikne si Jalil amban Yahudiyahin.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.