Romanos 4

yer (YER) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Iza̱ i là ka̱ apal ishi aIbərahim ukəka yi utəmbərən yà?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Ka̱kul ka̱ ya pa̱ uAbəraham ta̱l unəm-nəna̱n ka̱ mpyal Inan ka̱ atak mɓyen inunok na te, ya uwa ká̱ iya̱m va uza̱ i nok ka̱. Nnunok va̱ ta i yà ka̱ mpyal Inan jiwo ka̱t.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Iza̱ va̱ nnap-nlà Inan ka̱ là yà? Nnap nlà Inan là pa̱, <<UAbəraham na nnandər ká̱ Inan te, ma kun ishi á na ka̱ pa̱ nna nnap nnəm nnəna̱n ka̱ mpyal Inan.>>
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Unəm uga nnəm inok va̱ mí mwa na mwa ka̱kukul te, mí wór amumwa pa̱ imwa ka̱t. Iya̱m va ta mal pa̱ uza̱ a ya.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Unəm va̱ nnyi ka̱ nnəm inok va ka̱kul amwa ka̱t, uza̱ na nnandər na chwat ká̱ Inan va i là únəm uga nnap-mɓá̱ngɓa̱ng pa̱ uza̱ ta̱l unəna̱n chit ka̱ mpyal wò te, mí kun ishi á na ka̱ nna nnandər nandər va̱ ta pa̱ nnap nnəm nnəna̱n ka̱ mpyal Inan.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 UDauda ka̱ là nnap nzəngtən va ta̱ nva̱ uza̱ ka̱ là nnáp apir nnap nnəna̱n va ka̱ apal ishi anəm va̱ Inan i kun ishi ka̱ na pa̱ uza̱ ka̱ nnap nnəm nnəna̱n ka̱ mpyal wò ka̱kul mɓyen iya̱m ro va unəm va̱ ta nəm ka̱t a.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Uza̱ là pa̱,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Nnap-nnəna̱n təm chit ka̱kul anəm va̱
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Nnap-nnəna̱n va̱ ta ka̱kul onəm oga mpà ache ka̱ nkukwa ɗò? Ka̱t te, a yar onəm oga ache amulur yar kpa? Iya̱m va̱ i pak inok nləla chit te, pa̱, <<Ma kun ishi úIbərahim ka̱ nna nnandər nandər pa̱ nnap nnəm nnəna̱n ka̱ mpyal Inan.>>
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 A yar sang kang ma kun ishi á na ka̱ yà? Ya kan ma pà ache á na ɗò? Ka̱t te, ka̱ nva̱n va uza̱ pà ache chit? Ko pa̱ ɗa̱p ka̱ nvəva̱ng ka̱t. Ya kan uza̱ i pà ache.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Mpà ache va̱ ma pà á na te, iya̱m iga nre adal aga nnyam nnap na pa mwan. Iya̱m va iga mɓam nnap pa̱ uza̱ ta̱l unəna̱n chit ka̱ mpyal Inan ka̱kul nna nnandər va uza̱ na ká̱ Inan ya uwa pà ache chit ka̱t a. A yà pá na uza̱ a ta̱l upo nkpaktak onəm oga nna nnandər, na ma kun ishi ka̱ oza̱ kpa pa̱ onəna̱n ka̱ mpyal Inan va nkpak pa̱ ma pà ache óza̱ kan ka̱t.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 wantana kpa uza̱ a ta̱l upo onəm oga mpà ache va mpà ache na chwat oza̱ ka̱ ka̱t. Oza̱ ka̱ nyar nva̱n aPo yi uAbəraham ka̱ ashe nna nnandər va̱ uza̱ na, ya na ma pà ache á na chit ka̱t a.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Nsar nnap-nlà va̱ ma sar úIbərahim ka̱ akum ìjili jili pa̱ uza̱ i wur akup ka̱ apambin te, ka̱kul pa̱ uza̱ kpak nnap-mpakpak nro ka̱t. Ka̱kul pa̱ uza̱ na nnandər na te, Inan yar na pa̱ uza̱ unəm-nəna̱n ka̱ mpyal wò.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ka̱kul a yà pa̱ onəm va ka̱ nkpak nnap-mpakpak oma i wur akup te, ya nna nnandər sat nnap nlakchi chit kan nsar nnap-nlà Inan va̱ ta sat inəngnəng chit kpa.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Ka̱kul nnap-mpakpak i dap mmən-ikum Inan i ɓa únəm. Atak va̱ nnap-mpakpak ya ka̱ ka̱t te, mpat-nnap i yà ka̱t na kpa.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Ka̱kul nna te, nnap va̱ ta a yar nna nnandər na chwat, na a yà ka̱kul nnap nnəna̱n Inan. Na a nyám ńkpaktak akum ìjili aIbərahim pa̱ nsar nnap-nlà va̱ ta nnandər. A nyám ónəm oga nkpak nnap-mpakpak na chwat ka̱ ashe oza̱ ka̱t. A nyám ónəm oga nna nnandər apir nja aIbərahim kpa. Uwa upo yi pa̱ kpaktak
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 wa nva ma lir ka̱ ashe nnap-nlà Inan pa̱, <<N nak ɓu chit u ta̱l upo akum pa̱ kyák.>> Uwa Inan yar na pa̱ upo yi. Inan va uza̱ na nnandər ka̱ na. Inan va i na iriri ônəm okúkú. Uwa kpa i wór iya̱m va̱ ka̱ yà chit ka̱t ɓu là pa̱ nna yà a.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 UAbəraham ka̱ gbák nva̱ pa̱ uza̱ a nak ìgwak pa̱ o ya uyen lap ka̱t. Ka̱ nna kpa te, uza̱ nak ìgwak ká̱ Inan ka̱ atak nna nnandər pa̱ o ga nta̱l upo akum pa̱ kyak wa nva ma là á na pa̱, <<Akum ijili ɓu i yà pa̱ kyak.>>
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Nna-nnandər nandər vang ká̱ izər ka̱t. Uza̱ məma̱n pa̱ izər wò ɗongɗong ká̱ ikuku ka̱t, ka̱kul pa̱ uza̱ dat chit ká̱ izun igba̱l. Nva̱ pa̱ uchəchar uSaratu watar chit nva̱ pa̱ uza̱ a mar te, a ɗak na ka̱t.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 N-yen ka̱ ashe nna nnandər ro ya ka̱ ashishe nva̱ pa̱ a nak na a là pa̱ nsar nnap-nlà Inan va̱ ta akwam ka̱t. Ka̱ɗor nva̱ ta te, nna nnandər nandər a kam məma̱t. Uza̱ na ichumchum íNan.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Uza̱ nyinyi ka̱ ashe ìgwak wò pa̱ Inan uwa yà ká̱ ichumchum iga nnəm iya̱m va̱ uza̱ nsar nnap-nləla.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Nna nak te, <<Ma kun ishi á na ka̱ nna nnandər nandər va̱ ta pa̱ nnap nnəm nnəna̱n ka̱ mpyal Inan.>>
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Nnap nlà va̱ pa̱, <<Ma kung ishi á na ka̱.>> Te, ma lir ka̱kul a wà ka̱ nkukwa ka̱t.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Ma lir ka̱kul yi kpa. Mmayi va i na nnandər na ká̱ Inan va wong ka̱ uPonzhi yi uYesu ka̱ atak ikú a.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Uwa ma re ma gba̱l na ka̱kul nnap-mɓá̱ngɓa̱ng yi. Ma won ka̱ na ka̱ atak ikú na ma là pa̱ i tong onəna̱n chit ka̱ mpyal Inan.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.