Atos 16

yer (YER) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te uBulus ɓa chu aDarba. Le te, uza̱ ɓa chu aListəra. Unəm aYesu kəristi ro uwa ya ka̱ ta aɗiɗin pa̱ uTimoti. Unənan uYahudi va na nnandər chit na kpa. Upupon te, uHeleni.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Ogənan oga aListəra ka̱ aIkoniya te, ka̱ nla iya̱m inəna̱n ka̱ apəpal.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 UBulus ɗom pa̱ o ka̱m na ka̱wo. OYahudi oga atak va̱ ta nyinyi pa̱ upupon uHeleni. A nak te, uza̱ pà ache á na.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Atak va̱ oza̱ i ga ka̱ pa̱ kpaktak te, oza̱ i pak inok nla óza̱ iya̱m va̱ onəm oga nre aYesu kəristi ka̱ onəmgbak ikilisiya iga aUrushelima pak, na oza̱ a kpak.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ka̱sa̱l va ta oza̱ kam ikílísiya ka̱ ashe nna nnandər oza̱ ka̱ atak va kap oza̱ ga ka̱. Nza̱ ilum nggo te, onəm áYesu kəristi ka̱ ngga mpyal ka̱ n-yəl.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Te oBulus ra nggang ka̱ ashe nkpaktak mbin aFirijiya ka̱ aGalatiya, ka̱kul aRuhu-Nəna̱n dan oza̱ dan ka̱ nla nnap-nlà Inan ka̱ mbin Asiya.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Oza̱ ɓa chu aswari aga aMisiya, oza̱ ɗom pa̱ o ga aBitiniya te, aRuhu-Nəna̱n ma̱n óza̱ ka̱t.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Oza̱ mál ká̱ izər aMisiya oza̱ ga aTaruwasa.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Te uBulus ya alár ká̱ ìzwam pa̱ unəm uga aMakidoniya ro sat ka̱ nchal pa̱, <<Pa̱l ɓa aMakidoniya ka̱mshi yi.>>
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 UBulus ya alár va̱ ta te, i won pa̱ kəlak pa̱ na i ga aMakidoniya. Ka̱kul i nak pa̱ Inan wór yi chit pa̱ i ga i là nnap ngga nchang nfe ónəm oga atak va̱ ta.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 I tan agirgi ka̱Taruwasa i pa̱l i ga aSamutaraki. Ìpin fa kpa̱k te, i chu aNiyapolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 I won ka̱ ta te, i ga aFilibi. Atak va̱ ta onəm oga aRom a yəl ka̱ ji. Atak va̱ ta nna achumchum ka̱ ta. I təm ka̱ ta nra makmak ka̱t.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ká̱ Ilum Njul te, i fa i re ashe ìtong i ga ka̱ anung awan ka̱ atak va i fe pa̱ mí ɓut ka̱ ta ka̱kul nnəm aduwa. I təm ká̱ ìjili i là nnap óchar va̱ ɓut chit ka̱ ta.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ka̱ ashe ochar va̱ ka̱ nggon achwang ka̱ yi te, uro aɗiɗin pa̱ uLidiya. Uza̱ fa ka̱ Tayatira i yap kia̱ ilukwán iga *mɓan pa̱ ga̱rr. Uchar va̱ ta i wop Inan. Te uPonzhi-Yesu nak anung ìgwak tul á na, na uza̱ a ma̱n ká̱ iya̱m va̱ uBulus ka̱ nləla a.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ma nəm aBaptisima á na ka̱ onəm oga ashe nzhizhi te, uza̱ chál yi pa̱, <<O məma̱n pa̱ mmami uchar uga nna nnandər ku uPonzhi-Yesu. Ka̱kul nva̱ ta te, o ɓa o təm ka̱ nzhi mi.>> Uza̱ nak yi i ma̱n i ga nzhizhi.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ka̱ nda ro mmayi ka̱ ngga atak nnəm aduwa te, i gwang ka̱ uyenchar ro uzwal. Aruhu-ɓá̱ngɓa̱ng ləp na ləp. A nak ishishi bol uza̱ i là iya̱m va̱ pa̱ ka̱ ngga nfa. A nak te, uza̱ i ya mbwai pa̱ makmak ónəm ga nzhi wo ka̱ atak iva̱k va̱ ta.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Te uza̱ yar nva̱ng yi ka̱ uBulus i nə́m achu pa̱, <<Onəm va̱ ta̱ onəm aPonzhi Inan va ji pa̱ kpaktak a. Oza̱ ka̱ nnyam asa̱l awo aga nya nka̱mshi ngga iriri.>>
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Uza̱ pak inok nnəm wanta nra pa̱ nkyak te, a ra̱m uBulus. Te uza̱ ga̱ɓa̱n là áruhu-ɓá̱ngɓa̱ng va̱ ta pa̱, <<Ka̱ ashe aɗin aYesu mmami ka̱ nla aɓu pa̱ u kap ka̱ na.>> Ka̱ ta ɗyak te, aruhu va̱ ta kap ku uyen va̱ ta.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Onəm ga nzhi ayen-zwal va̱ ta ya chit pa̱ asa̱l iya̱m-nrì oza̱ ya lap ka̱t te, oza̱ kpán uBulus ku uSila, oza̱ dap oza̱ ga akwali ka̱ oza̱ ka̱ atak onəm ochumchum ka̱ anung akasuwa.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Oza̱ ɓa chu te, oza̱ là ónəm oga nnap-akwali pa̱, <<Onəm va̱ ta̱ oYahudi. Oza̱ nak atak va̱ ta̱ zwar chit pa̱ gənggəng.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Oza̱ ka̱ nɗyang nnap nnəm va mal pa̱ mmayi oRoma i ka̱m, ka̱t te i kpak ka̱t.>>
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Te onəm nggatək ɓa kpa i mwak nnap óBulus. Te onəm oga nnap-akwali nak ma kan ilukwán oza̱ ma re izər óza̱ pa, ma nə́m oza̱.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Nva̱n va̱ ma nə̀m asap óBulus chit pa̱ zhalat zhalat te, ma kuk oza̱ ka̱ ashe nzhi ikan. Pa̱ unəm uga nkuk onəm a panchi oza̱ pa̱ dakdak.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Uza̱ va̱ ta fe iya̱m va̱ onəm ochumchum va̱ ta̱ là te, uza̱ kuk oza̱ ka̱ ashe afu nzhi ikan ngga ashe. Uza̱ pak oza̱ ká̱ ipa̱na̱.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Ká̱ ishimshe ìzwam uBulus ku uSila ka̱ ya ka̱ nnəm aduwa nzəng ka̱ nshi nnap-nshì íNan iya̱m oza̱. Aɓo onəm-kukkuk owan oza̱ nnyi te, ka̱ ya ka̱ nggon achwang ka̱ oza̱.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ta byet te, mbin tan pa̱ gənggəng. A yə́ngət mban nzhi ikan va̱ ta. Ta byet te, oga anung nzhi bol ghələk. Nzwar nkpaktak oza̱ ɓəla̱ng.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Unəm uga nkuk onəm va̱ ta yenda̱l ka̱wu nda. Uza̱ ya anung nzhi bol te, uza̱ rən pa̱ onəm va̱ ma kuk te, oza̱ chən chit. Te uza̱ tur ndokchi pa̱ o gba̱l izər wo.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 UBulus ləp achu á na pa̱, <<Kan wa gba̱l izər ɓu ka̱t. Nna i ya pa̱ zhir.>>
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Unəm uga nkuk onəm va̱ ta là pa̱ ma ɓa ka̱ apər awo. Uza̱ gha̱n ka̱ ntar ashe nzəng ka̱ ntan izər ɓa ru úBulus ku uSila ka̱ mpyal i sak anung.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Uza̱ fa ka̱ oza̱. Uza̱ ɓəp oza̱ pa̱, <<Ónəm oga nzhi, iza̱ mi nəm na ń ya nka̱mshi ngga iriri yà?>>
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Oza̱ na ama̱n á na pa̱, <<Na nnandər ku uPonzhi-Yesu te, ɓu ya nka̱mshi ngga iriri. Mmaɓu nzəng ka̱ nkpaktak onəm oga ashe nzhi ɓu.>>
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Te oza̱ là nnap aPonzhi-Yesu á na ka̱ nkpaktak onəm oga ashe nzhizhi.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ká̱ ìzwam va̱ ta uza̱ nal aɓang óza̱ pa̱ kpaktak. Ka̱ ta ɗyak ma nəm abaptisima á na ka̱ nkpaktak onəm oga ashe nzhizhi.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Unəm uga nkuk onəm va̱ ta ka̱m oza̱ tar ashe nzhi, uza̱ chon iya̱m-nrì óza̱. Igwak chang na pa̱ makmak ka̱kul uza̱ na nnandər chit ká̱ Inan. Uza̱ nzəng ka̱ nkpaktak onəm wo.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Atak tan te, onəm oga nnap-akwali va̱ re onəm oga mpanchi oza̱ pa̱ oza̱ a là únəm uga nkuk onəm pa̱ uza̱ a fa ka̱ onəm va̱.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Unəm uga nkuk onəm va̱ ta là úBulus pa̱, <<Onəm oga nnap-akwali là pa̱ ma re wo ku uSila o ga. O ga iya̱m wo. O ga ká̱ ikángkáng.>>
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Te uBulus là ónəm oga mpanchi atak va̱ ta pa̱, <<Ma nap akwali ayi ka̱t. Ma nə́m yi ka̱ mpyal onəm kap ka̱ nva̱ pa̱ mmayi onəm va ka̱ atak nsat oRoma a. Ma swan yi ka̱ ashe nzhi ikan. N-yanmata̱ te, ma ɗom pa̱ ma re mmayi na ka̱yi i ga ɗò? Ko pa̱ ɗa̱p i fa ka̱t. Oza a ɓa a nak yi ka̱ mpyal a fa ka̱ yi ká̱ ishi oza̱.>>
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Nva̱n va̱ onəm oga mpanchi atak là iya̱m va̱ ta ónəm oga nnap-akwali kan oza̱ fe pa̱ uBulus ku uSila oRoma te, ayər nəm oza̱.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Oza̱ ga chál oza̱. Oza̱ fa ka̱ oza̱ ka̱ nzhi ikan. Oza̱ chál oza̱ pa̱ oza̱ a fa a re atak wo.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 UBulus ku uSila fa ka̱ nzhi ikan te, oza̱ ga nzhi aLidiya. Oza̱ ya ogənan ro ka̱ ta. Oza̱ là nnap-nlà ngga nkam ìgwak óza̱ te, oza̱ ga.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.