2 Samuel 19
yer (YER) vs VC
1 Mmá là ûJowap pa̱ uDawuda ka̱ nyə́ng ikú aAbsalom ká̱ mɓa̱ng ìgwak.
1 E foram dizer a Joab: Eis que o rei chora e se lamenta por causa de Absalão.
2 Ka̱kul nva̱ ta te, ìgwan va̱ mmá nəm ká̱ n̂da va̱ ta te, a wal aɗor ka̱ atak onəm pa̱ kpaktak, ka̱kul onəm fe pa̱ uponzhi ka̱ nyə́ng ka̱kul ayen wò ununggwan.
2 E a vitória se transformou em luto naquele dia para todo o exército, porque o povo ouvira dizer que o rei estava acabrunhado de dor por causa de seu filho.
3 Oshozha mwom kang i táng ìtong n̂da va̱ ta wa oshozha va mmá ri ká̱ ìkum kang iwuswa nəm oza̱ kà̱ ntáng ìtong á.
3 Por isso, o exército entrou na cidade em silêncio, como faria um exército coberto de vergonha por ter fugido ao combate.
4 Uponzhi gún asa̱l awu wò kang i yə́ng pa̱ gbá̱nggbá̱ng, i là kà̱ pa̱, <<Àyen mi uAbsalom, áAbsalom, áyen mi, áyen mi.>>
4 Entretanto o rei, cobrindo a cabeça, dizia em alta voz: Meu filho Absalão! Absalão, meu filho, meu filho!
5 Te UJowap ga tar nzhi aponzhi kang à là á na pa̱, <<N̂da ta̱ u na iwuswa ôshozha ɓu chit. Oza̱ mà ka̱m ishi irirì ɓu, ká̱ irirì ovan ɓu onunggwan ká̱ ochar, ká̱ ochar ɓu, ká̱ ochar va mí nak ka̱ ashe nzhi pa kùk.
5 Veio então Joab à casa do rei, e disse-lhe: Tu cobres hoje de confusão a face de todos os teus servos que salvaram a tua vida, a vida de teus filhos e filhas, de tuas mulheres e concubinas.
6 U ma̱n unəm uga nkpang ɓu wà, onəm va̱ ma̱n ɓu ǹnyi te, u yang oza̱. N̂da ta̱ u nyám chit mbang pa̱, onəm oga mpyal oshozha ɓu, ká̱ onəm va̱ ka̱ vəng oza̱, a sat iya̱m iro ka̱ mpyal ɓu ka̱t. N ya chit pa̱ ka̱ chəchàng ká̱ ɓu, ká̱ yà pa̱ uAbsalom uwa yà ká̱ iriri kang mmayi te ká̱ kú pa̱ kpaktak.
6 Tu amas os que te odeiam e odeias os que te amam, e mostras que os teus chefes e teus servos nada valem para ti. Estou vendo que te darias por satisfeito, se Absalão vivesse e nós fôssemos todos mortos!
7 Ǹyangmata̱ wong fa na u kam irəng ônəm ɓu. A yà pa̱ ɓu wong ɓu fa ka̱t te, n sóng anung ká̱ uYawe, unəm uro i yà ká̱ ntəm nzəng ká̱ ɓu ká̱ izwam va̱ ta̱ ka̱t. Nva̱ ta̱ i ga mɓá̱ng i ji oga iya̱m va̱ ji ka̱ ya ɓu ká̱ ivanza̱m ɓu ɓa chu n̂da va̱ ta̱.>>
7 Vamos: sai e dirige aos teus servos palavras de reconforto, pois juro-te por Deus que, se não o fizeres, não ficará contigo esta noite homem algum. E isso seria para ti uma desgraça maior do que todas que vieram sobre ti desde a tua juventude!
8 Te uPonzhi wong fa təm ka̱ atak va̱ mí ɓut kà̱ ka̱ anung asa̱l ìtong. Awalang va̱ mmá là ônəm pa̱, <<Uponzhi uwa təm ka̱ anung asa̱l ìtong.>> Te, onənəm pa̱ kpaktak ɓa atətak.
8 Então levantou-se o rei e foi sentar-se à porta. Foi avisado a todo o exército: Eis que o rei está sentado à porta. E todo o exército veio apresentar-se a ele. Os israelitas tinham fugido cada qual para a sua casa.
9 Onəm oga aIsa̱rila pa̱ kpaktak ka̱ ndap izər ká̱ izər oza̱ pa̱, <<Uponzhi Dawuda wa ka̱m ishi yi ka̱ atak onəm ga nkpang yi oFilisti. Ǹyangmata̱ te, uza̱ chə́r chit, uza̱ re mbin ka̱kul aAbsalom.
9 Em todas as tribos se discutia, dizendo: O rei que nos salvara das mãos de nossos inimigos e da mão dos filisteus, agora teve de fugir da terra diante de Absalão.
10 Kang uAbsalom va̱ i kyer na pa̱ a ya uponzhi yi te, a kú chit ka̱ atak ìkum. Iza̱ nak kang na o là iya̱m iro chit ka̱ apal nle mɓa ká̱ uponzhi ka̱t yà?>>
10 Ora, Absalão, a quem tínhamos sagrado rei sobre nós, morreu no combate. Por que tardais em fazer voltar o rei?
11 Oga nnap-nlà va̱ ta̱ oIsa̱rila ka̱ nləla tar achwang aPonzhi uDawuda te, uza̱ re ǹre ga atak onəm oga nshì iya̱m awop oma, uZadok ká̱ uAbiyata pa̱ mmá là oza̱ pa̱ oza̱ a ɓəp onəmgbak oYahudi pa̱, <<Iza̱ nak kang oza̱ oma i yà oga nkur anung ka̱ nlà nnap ngga nle ká̱ uponzhi ka̱ nzhizhi yà?
11 O rei Davi mandou aos sacerdotes Sadoc e Abiatar a seguinte mensagem: Eis o que direis aos anciãos de Judá: Por que seríeis vós os últimos a reconduzir o rei para a sua casa? E chegou aos ouvidos do rei o que se dizia em todo o Israel.
12 Mmawó na ogənang mi, izər ká̱ nchə̀r mi. Iza̱ nak kang mmawó na o tong onəm oga nkur anung ka̱ nle ká̱ uponzhi ka̱ nzhi yà?
12 Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne. Por que seríeis vós os últimos a reconduzir o rei?
13 O là ûAmasa pa̱, <Mmaɓu izər ká̱ nchə̀r mi ka̱t ɗò? Inan á nap-akwali ká̱ mi, a yà pa̱ mmaɓu na uponzhi ìkum oshozha oIsa̱rila ka̱ anung aJowap ka̱t á.> >>
13 Direis em seguida a Amasa: Tu és meu osso e minha carne. Que Deus me trate com todo o rigor, se eu não te tornar para sempre o meu general em lugar de Joab.
14 Wantá na uDawuda ga̱ɓa̱n igwak onəm oga aYahudi yà wa igwak anəm pa̱ uzəng. Te oza̱ re ǹre ûponzhi pa̱ uza̱ a le nzhi ka̱ nkpaktak onəm va̱ ka̱ atətak á.
14 Todos os homens de Judá sentiram unanimemente o seu coração voltar-se para o rei, e mandaram-lhe dizer: Volta com todos os teus!
15 Te uponzhi ru asa̱l nzhi uza̱ ɓa chu anung aWang aUrdun.
15 O rei voltou. Chegando ao Jordão, eis que todo o Judá tinha acorrido a Gálgala para ir-lhe ao encontro e fazê-lo passar o Jordão.
16 UShimeyi uya aGera ununggwan ka̱ akum ìjili aBenjamin ka̱ aBahurim, gha̱n fa ga nzəng ka̱ onəm oga aYahuda ka̱kul pa̱ na o gwang uponzhi uDawuda.
16 Semei, filho de Gera, o benjaminita de Baurim, com seus quinze filhos e os vinte servos, apressou-se a vir ao encontro do rei Davi.
17 Uza̱ nzəng ká̱ onəm ikalong pa̱ izəng (1,000) ka̱ akum ìjili aBenjamin, nzəng ká̱ uZiba uzwal aponzhi uShawulu, uva̱ ka̱ ovan pa̱ ogba̱pchi ama̱n pa̱ tukun, ká̱ okpari ìsəm pa̱ ìparəm, oza̱ ga aUrdun pa̱ na o gwang uponzhi.
17 Levava consigo mil homens de Benjamim, assim como Siba, servo da família de Saul, com seus quinze filhos e vinte servos. E correram rumo ao Jordão antes do rei,
18 Oza̱ pa̱ng awang pa̱ na o pa̱ng onəm aponzhi, na o nəm iya̱m va̱ á na uza̱ ɗom á.
18 e dispuseram tudo para fazer passar a família do rei e prestar-lhe todos os serviços que desejassem. Semei, filho de Gera, atirou-se aos pés do rei no momento em que ele ia passar o Jordão
19 uza̱ là pa̱, <<M ɓa pá na n chal ɓu ka̱ apal ishi iya̱m inga va̱ n nəm á ɓu ka̱ ilum va̱ u fa ka̱ ashe aUrushelima. Kang wa kpan ka̱ afu ka̱t.
19 e disse-lhe: Que o meu senhor não me impute culpa, nem guarde em seu coração a lembrança do crime que cometeu o teu servo no dia em que o rei, meu senhor, deixou Jerusalém.
20 N nyinyi pa̱ n nəm nnap-mɓá̱ngɓa̱ng á ɓu, nna nak te mmami na nfa ka̱ ashe nzhi aYusufu mpyal, m ɓa pa̱ na n gwang ɓu aponzhi.>>
20 Teu servo reconhece o seu pecado, e por isso vim hoje, o primeiro de toda a casa de José, ao encontro do rei, meu senhor!
21 Te uAbishayi uya aZeruya là pa̱, <<A mal pa̱ mmá gba̱l uShimeyi ka̱kul uza̱ pwat ɓu uponzhi va uYawe gar á.>>
21 Abisai, filho de Sarvia, tomou a palavra: Não se deverá antes matar Semei, por ter amaldiçoado o ungido do Senhor?
22 Ǹnyi te uDawuda na ama̱n á na pa̱, <<Iza̱ gwang mi ká̱ wó yà, óvan aZeruya? O ɗom pa̱ o ɓa ká̱ nɗaktak á mi ɗò? Mmami na uPonzhi oIsa̱rila ǹyangmata̱, ka̱kul nva̱ ta te, unəm uro yà mi gba̱l ka̱ ashe aIsa̱rila nda ata̱ ka̱t.>>
22 Que eu tenho convosco, ó filhos de Sarvia, respondeu Davi; para que vos comporteis no dia de hoje como meus inimigos? Porventura um só israelita há de ser morto num dia como o de hoje? Ignoro acaso que sou agora rei de Israel?
23 Te uponzhi là ûShimeyi pa̱, <<N sóng anung á ɓu pa̱ mi gba̱l ɓu ka̱t.>>
23 E disse a Semei: Não morrerás! E prometeu-lho com juramento.
24 Te uMefiboshet ukəka aShawulu aga nggwang uponzhi, uza̱ nàl ashar wò ka̱t, uza̱ wur asa̱l awu wò ka̱t, kang uza̱ nàl ìlukwan wò ka̱t kpa á ɓan ká̱ ìlum va̱ uponzhi re aUrushelima ga chu ìlum va̱ uza̱ le ɓa ká̱ ikángkáng.
24 Mifiboset, filho de Saul, desceu também ao encontro do rei. Não tinha lavado os pés nem as mãos, nem feito a barba, nem lavado as suas vestes, desde o dia em que o rei partira até o dia em que ele voltou em paz.
25 Ka̱ awalang va̱ uMefiboshet wong ka̱ aUrushelima ɓa chu atak aponzhi te, uponzhi ɓəp na pa̱, <<ÁMefiboshet, iza̱ nak kang u ga nzəng ká̱ mi ka̱t yà?>>
25 Quando, pois, chegou de Jerusalém vindo ao encontro do rei, Davi disse-lhe: Por que não partiste comigo, Mifiboset?
26 UMefiboshet na ama̱n á na pa̱, <<Anəm uga nzhi mi, uponzhi, u nyinyi pa̱ mmami unəm ugurum. Awalang va̱ n nlà ûzwal mi uZiba pa̱ a ɓak nkongkong á mi ka̱ apal azhaki na n nkyen n ga nzəng ká̱ uPonzhi te, uza̱ lam mi, uza̱ ga.
26 Meu senhor e rei, respondeu ele, o meu criado enganou-me. Pois eu, teu servo, dissera-lhe que me selasse a jumenta para que eu a montasse e partisse com o rei, porque o teu servo é paralítico.
27 Te uZiba uzwal mi á lak aɗin mi ka̱ mpyal ɓu pa̱, n yang ka̱ ǹyar nva̱ng ɓu. N nyi pa̱ mmaɓu wa aMa̱leka Inan, ka̱kul nva̱ ta te, nəm á mi iya̱m va̱ u ya ma ká̱ ɓu.
27 Ele, porém, caluniou-me junto do rei, meu senhor. Mas o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; faze o que te parecer bom.
28 Ka̱kul onəm oga ashe nzhi akəka mi pa̱ kpaktak te, i nak chit pa̱ ɓu gba̱ng yi ikú, ka̱ɗor nva̱ ta te, u na ichumchum á mi ka̱ ashe onəm va̱ i ri iya̱m-nrì ka̱ apal atebəl nzəng ká̱ ɓu. Te mi là iza̱ uPonzhi lap yà?>>
28 Toda a família de meu pai merecia a morte, diante do meu senhor e rei e, no entanto, admitiste o teu servo entre os que comem à tua mesa. Com que direito posso eu ainda suplicar ao rei?
29 Te uponzhi uDawuda là á na pa̱, <<Sang kang ɓu là pa yà, iya̱m va̱ nlà chit te nna pa̱, mmaɓu ká̱ uZiba te, o kap mbin aShawulu.>>
29 Para que tantas palavras?, respondeu o rei. Eu declaro que tu e Siba repartireis os bens.
30 Te uMefiboshet là á na pa̱, <<Mmá re á na pa̱ chatchat, nva̱ u le ká̱ ikangkang te á kur mi kur, aponzhi mi.>>
30 Ele pode até mesmo ficar com tudo, replicou Mifiboset, uma vez que o rei, meu senhor, voltou em paz para a sua casa.
31 UBarzilayi unəm oga Gileyat uza̱ fa ka̱ aRogelim vang pa̱ na o re uponzhi a pa̱l agwong awang aUrdun kang.
31 Berzelai, o galaadita, desceu de Rogelim e acompanhou o rei, escoltando-o até o Jordão.
32 Uza̱ unəm gbakgbak u va̱ nəm izun chit ìsəm pa̱ ina̱nne, kang uza̱ unəm ga idur pa makmak. Uza̱ uwa i na iya̱m-nrì uponzhi ilum va̱ uponzhi wa ka̱ yà ka̱ aMahanayim.
32 Era já muito velho, com oitenta anos. Sendo muito rico, abastecera o rei durante todo o tempo que esteve em Maanaim.
33 Uponzhi là ûBarzilayi pa̱, <<Ɓa, i pa̱l awang nzəng, na i ga aUrushelima. Mi nak ishi ká̱ ɓu ka̱ ta.>>
33 O rei disse-lhe: Vem comigo, e te sustentarei junto de mim em Jerusalém!
34 Te uBarzilayi là ûponzhi pa̱, <<Mi nəm izun pa̱ ipəchəng ta̱ lap kang mi ga ntəm ká̱ ɓu ka̱ aUrushelima yà?
34 Mas Berzelai disse ao rei: Quantos anos viverei ainda, para que suba com o rei a Jerusalém?
35 N̂da ata̱ te, mmami ká̱ ìzun ìsəm pa̱ ina̱nne. N nyi nva̱n iya̱m iɓá̱ngɓa̱ng ká̱ ichángchàng ka̱t, kang mi fe nchàng iya̱m va̱ mi ri ká̱ iya̱m va̱ mi wa lap ka̱t kpa. Mi yà ka̱ nfe nchàng oga nnap nshi lap ka̱t kpa. Mi ga nsat ìɗək á ɓu aponzhi.
35 Tenho agora oitenta anos, e já não distingo entre o bom e o que não o é. Já não posso saborear o que como e o que bebo, e não ouço mais a voz dos cantores e cantoras. Por que iria o teu servo servir de peso ao rei, meu senhor?
36 Nkur pa̱ n ka̱m imwa ichumchum va̱ ta̱ ka̱ awo ɓu ka̱t. Iya̱m va̱ mi nəm te, mi pa̱l agwong awang aUrdun ká̱ ɓu pa̱ ɗa̱p chwat.
36 Teu servo só andou um pedaço de caminho com o rei, e por que lhe haveria o rei de dar semelhante recompensa?
37 Te wa re mi na n le n ga ìtong mi na n kú ka̱ ta, mmá li mi ka̱ atak awap apo mi ká̱ unang mi. UKimham wa ta̱ ukpari mi, uwa á ga nzəng ká̱ ɓu, kang ɓu nəm iya̱m va̱ á na u ɗom á.>>
37 Deixa que teu servo volte, para morrer em minha cidade, junto ao túmulo de meu pai e de minha mãe. Eis, porém, o teu servo Camaão; ele irá com o rei, meu senhor: faze dele o que te parecer melhor.
38 Uponzhi là pa̱, <<Mi ga nzəng ká̱ uKimham, iya̱m va̱ pa̱ kpaktak u ɗom te, mi nəm á na. Kang iya̱m va̱ pa̱ kap u ɗom ka̱ atak mi te, mi nəm á ɓu.>>
38 Que ele venha comigo, respondeu o rei; far-lhe-ei tudo o que te agradar; e a ti também, conceder-te-ei tudo o que desejares de mim.
39 Te nkpaktak onəm pa̱ng agwong aUrdun ká̱ uponzhi. Ka̱ nva̱ngva̱ uponzhi má njang uBarzilayi chit far nnap-nnəna̱n á na te, uBarzilayi le nzhi wò.
39 Todos passaram o Jordão diante do rei que permaneceu de pé. Davi beijou Berzelai, abençoou-o, e Berzelai voltou para a sua casa.
40 Awalang va̱ uponzhi pa̱l ga aGilgal te, uKimham pa̱l nzəng ká̱ na. Nkpaktak oshozha oYahudi ká̱ nkap iyəl oIsa̱rila ka̱ ishimshe oza̱ pa̱ng agwong awang nzəng ká̱ uponzhi kpa.
40 O rei chegou a Gálgala, e Camaão passou com ele. Todo o povo de Judá e a metade do povo de Israel acompanharam o rei.
41 Te onəm oIsa̱rila ɓa atak aponzhi là á na pa̱, <<Sang kang ogənang yi oYahudi ɓa yar ɓu pa̱ ɗya ka̱ onəm ɓu pa̱ng agwong ká̱ ka̱ nnyi yi ka̱t yà?>>
41 E eis que todos os homens de Israel vieram ter com o rei, dizendo-lhe: Por que te tomaram os nossos irmãos, os filhos de Judá, fazendo-te passar o Jordão com toda a tua família, quando são todos os homens de Davi que formam o teu povo?
42 Onəm oga aYahudi na ama̱n pa̱, <<I nəm pa, ka̱kul uponzhi ugənang yi uga ndatkulung. Yar sang kang nnap va̱ ta̱ i ra̱m wó yà? Iza̱ i ri ka̱ atətak yà? Mwote o fe pa̱ uza̱ na imwa iro a yi ɗa ɓo?>>
42 Então responderam os filhos de Judá aos israelitas: É que o rei nos é mais próximo. Por que vos irritais com isso? Acaso temos comido algo do rei, ou tirado para. nós algum proveito?
43 Onəm oIsa̱rila là onəm oga aYahudi pa̱, <<I kap wó nva̱ng pa̱ ngba̱pchi ka̱ atak aponzhi uDawuda, á yar sang kang ó ɓak yi yà? Ká̱ mmayi na nggəshi va̱ ɓan là nnap mɓa ká̱ uponzhi ka̱ɗi ka̱t ɗò?>>
43 Mas os homens de Israel responderam aos de Judá: Temos dez partes no rei, além disso somos vossos irmãos mais velhos. Por que nos desprezastes? Não fomos nós os primeiros a tomar a palavra e a mandar chamar o nosso rei? Os homens de Judá falaram mais duramente ainda que os de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.