João 4

Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 — ausente —
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 — ausente —
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 — ausente —
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Judea mai anoax Galilea ano kakĩ Jesús Samãria finõfaini.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Askata Samãria ano Jesús nokoni. Nãno nã pexe rasi ãfe ane Sicar ano nokoni. Nãno chaimashta Jacobo ãfe tare ipaoni. Nã tare ãfe fake José inãni mãmãi anifoxõ.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Nãnori Jacobo kini fani nã kini mẽranoa faka fixikĩ. Nã faka fiti ano xini keya Jesús nokoni. Chai inoaxmãi oax xokenãi Jesús nãno tsaoni.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 — ausente —
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Judeofo fe samãritanõfo õikaspa faatanãmisfo. Ato fetakai pimisfoma. Nãskakẽ nã kẽromã Jesús yoini: “Mĩfi judeoki. Ẽfi samãritanõki. ¿Afeskakĩ mĩ, ‘Ea faka fexõfe,’ mĩ ea faimẽ?” faito,
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Jesús kemani: “Niospa mia inãpaiyai mĩ tãpiama mĩ eari tãpiama. Akka mĩ ea yõkaito ẽ mia faka shara inãkerana. Nã faka sharapa yorafo nimasharatiro,” Jesús fani.
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Nãskafaito kẽromã Jesús kemani: “Mĩ keshoyata mĩ risfi yama. Kini chaikõi, ¿afeskafaxõ mĩ faka kini mẽranoa fiimẽ a noko nimasharatiro a mĩ ea yoiai keskara?” kẽromã fani.
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Nãskata anã kẽromã yoini: “Nõko xini Jacobo kini faxõ faka fixõ ayapaoni. Ãfe fakefãferi ayapaonifo. Ãto inafori ayamapaonifo. Nõri nã faka ayai. ¿Mĩ nõko xini Jacobo finõamẽ?” kẽromã fani.
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Askafaito Jesús kemani iskafakĩ: “Na faka kini mẽranoa ayax chipo afianã mã nõamã iki.
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 Nãskafixõ na faka ẽ ato ayamani anã nõamãkiyamanõfo. Chanĩmakõi, nã faka ayakanax isharapakexanõfo,” fani.
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Askafaito kẽromã kemani: “Mĩ feronãfake shara. Na faka shara ea inãfe ẽ ayax anã ẽ nõamãkiyamanõ ẽ afianã nonoa faka fiyamanõ,” fani. (Jesús fakakiri keparanãkĩ yoiaito nã kẽromã tãpinima.)
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Nãskaxõ Jesús yoini: “Mĩ fene ifitãfe afianã nẽtekaini kaxõ mĩ fene ifitãfe afe oxikĩ,” faito,
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 “Ẽkai feneyama,” faito, “Mĩ chanĩmakõi yoi. Mĩkai feneyama,” Jesús fani.
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 “Mĩ fene cincoya mia fimisfo mĩ fenefo. Akka iskaratĩa mĩ fetsa fe ika a mĩ fenema fe. Ea mĩa yoikõi mĩ feneyama,” ixõ Jesús yoiaino,
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 “Ẽ iskaratĩa ẽ mia tãpia mĩ Niospa meka ato yoimis.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Nõko xinifãfe na machi anoxõ Nios kĩfipaonifo. Akka mĩ kaifo judeofãfe yoimisfo iskakakĩ: ‘Jerusalén anoxõ nõ Nios kĩfitiro,’ ixõ yoimisfo,” faito,
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 “Ẽ mia yoinõ, ea chanĩmara fafe. Na machi fisti anoxos nõ Nios kĩfitiroma. Jerusalén fisti anoxori nõ Nios kĩfitiroma. Akka fanĩma mĩshtixõ nõ Nios kĩfitiro.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Mãfi samãritanõfoki. Nios kĩfifikĩ nõko Epa Nios mã tãpisharama. Akka nõfi judeofoki. Nõ nõko Epa Nios tãpikõia. Niospa noko tãpimani afeskaxõ yorafãfe ãto chaka soatirofomãki Epa Nios fe ipaxakakĩ.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Chipo afetĩara nõ Nios kĩfikõikẽ, ãfe Yõshi Shara fistichi noko tãpimatiro nõ kĩfisharanõ. Ãfe Yõshi Sharaõxõ nõ Epa Nios kĩfikõiaito nãskara Niospa fichipai.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Nios yorama. Niosfi fero mẽsho keskara sharaki. Nãskakẽ ãfe Yõshi Sharaõxõ nõ Nios kĩfitiro,” Jesús fani.
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Askafaito kẽromã kemani: “Mẽ tãpia a Niospa nĩchia chipo nokoki nokoxii. Nã ãfe ane Cristo. Nãato afama mĩshti noko tãpimaxii,” faito,
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 “Ẽfi Cristoki, ẽ mefe mekai,” ixõ Jesús yoini.
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Askata Jesús kẽro fe mekaino aõxõ tãpimisfo fenifo. Fẽkaxõ õiafo Jesús a kẽro samãritanõ fe mekaito õikani ratenifo. Nãskax yoinãnifo: “ ‘¿Afeskai mĩ na kẽro fe mekaimẽ?’ nõ Jesús faima,” fanifo. Nãskata shinãnifo: “Nã kẽro samãritanõ mĩ yoia keskarari nokori yoife, nõkai faima,” inifo.
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 — ausente —
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 — ausente —
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Nikakata nã pexe rasi anoax Jesúski fenifo.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Mã kẽro kaano aõxõ tãpimisfãfe Jesús yoinifo: “Maestro, piyofe,” faifono,
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 “Ẽ aya a ẽ piai. Nã ẽ piai mã tãpiama,” ato fani.
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Ato askafaito nikakani yoinãnifo: “Kee. ¿Tsõa a piai inãfanamẽ?” ikanax yoinãnifo.
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Askata Jesús ato yoini: “Ẽfe Epa Niospa ea nĩchini ẽ ãfe yono shara yonoxonõ. Nãato ea amapaiyai keskara ẽ apai. Nã ẽ piai keskara,” Jesús ato fani. (“Mã nõ piax nõ anã fonãikima, nõ shara iki. Nãskarifiai Niospa noko amapaiyai keskara nõ iki nõko õiti sharakõi iki. Nãskara noko amapaiyai nõ aki, a nõ piai keskara,” ato fani.)
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Anã Jesús ato yoini: “Mãfi iskamiski: ‘Mã nõko tarepanoax mã nõko xiki choshiaki. Mã cuatro oxe akaki nõ finõ,’ mã imis. ¿Nãskarifiakĩ mã shinãimẽ: ‘Nõ Jesúsnoa yorafo Niospa meka yoiano chipo chanĩmara faxikani,’ ixõ mã shinãimẽ? Akka ẽ mato yoi: ‘Õikapo, mã iskaratĩa itipinĩsharakõiafo Nios Ifofaxikakĩ,’ ato fani.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Akka fẽtsa ãfe yama ãfe tare kexexotiro, ãfe xiki topixoxiki. Chipo kopifaxinõ, tare ifãfe. Nãskarifiakĩ fẽtsa taefakĩ yorafo Niospa meka yoitiro. Ato yoifiaino chanĩmara fayokanima. Askatari chipo fetsa oxõ ato yoiaito chanĩmara fakani. Nã rafe Niospa ato shara imapakenaka nã rafetamãi Niospa meka ato yoimisfono.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Nãskakẽ chanĩkima mã yoimis iskakĩ: ‘Fẽtsa xiki fanano chipo fẽtsa nã xiki fimi fitiro.’ Nãskarifiakĩ fẽtsa Niospa meka yoikĩ taefaano fẽtsari chipo rama oxõ nãatori ato chanĩmara famatiro.
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Akka mã taefakĩ ato yoimisma iskaratĩa ẽ mato nĩchia mã ato chanĩmara famanõ. Taefakĩ fetsafãfe Niospa meka ato tãpimani, mã ato tãpimayoamano. Mã ato tãpimayoxoma koshikõi mã ato chanĩmara famatiro mãmãi taefakĩ ato yoiyomisfono,” ixõ Jesús ato yoini.
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Nãskata Jesús aõxõ tãpimisfo yoiaino nã kẽro samãritanõ ãfe kaifo yoikai kani pexe rasi ano. Kaxõ ato yoini: “Oa feronãfãke mã ea tãpixõ ea yoia nã ẽ afara amis keskara. Ea õiyamafikatsaxakĩ mã ea tãpia,” ato fani. Ato askafaino Jesús fisti rasichi chanĩmara fanifo.
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Askata nã kẽro nikakanax Jesúski fonifo ãfe meka nikakani. Akiki nokoxõ yoinifo: “Nofe nono iyofe,” fanifo. Askafaifono nikata Jesús ato fe oxa rafeyoni.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 Ãfe meka nikakaxõ yora ichapato chanĩmara fanifo.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 Askata chanĩmara fakaxõ yorafãfe nã kẽro yoinifo: “Mĩ Jesúsnoa noko yoia fisti nõ chanĩmara faima. Nõakõi mã nõ ãfe meka nikakõia. Nãskakẽ iskaratĩa nõ chanĩmara fai. Nãato na yorafo ikafo tii ato ifitiro afe ĩpaxanõfo.”
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Askata mã oxa rafeta Jesús nã samãritanõfo anoax Galilea ano kani.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Jesús Galilea anoax yosini, nãnoxori yonopaoni. Afe yorafo nãno inifo. Askata Jesús ato yoini iskafakĩ: “A afe pexkonifãfe a ato Nios yoixomis yoikakĩ iskafatirofo: ‘Akai tsoama, afi nofe pexkoniki,’ fatirofo,” ixõ ato Jesús yoini.
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Askata Jesús Galilea ano nokoni. Jerusalén anoax Galilea ano Jesús nokoamano yorafo Galilea anoax Jerusalén ano fonifo fista aki fokani. Nãnoxõ tsõa atiroma keskara Jesús Niosxõ ani. Nã afama mĩshti Jesús anoxõ akaito õinifo. Nãskakẽ Galilea ano Jesús atoki nokoano akiki inimanifo: “Aicho, mã mĩ oaki,” Galilea anoxõ fanifo.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Askata nã pexe rasi ãfe ane Caná ano Jesús nokoni nã Galilea mai ano. A ãfe mekapa faka fetsafani ano fimi ene keskara fakĩ nãno Jesús nokoni. Nãnoa xanĩfo fẽtsa Jesús õiyoi oni. Nã pexe rasi ãfe ane Capernaúm anoax oni. Nãnoax xanĩfãfe fake isinĩ ini.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Askata xanĩfãfe nikani Jesús Judea anoax oano Caná ano nã Galilea mai ano. Nikata akiki oxõ yoini: “Xanĩfo, ẽfe fake isinĩ iki nai kiki. Ẽfe fakeshta ea õixoni ope ẽfe fake ea sharafaxoxikĩ,” ixõ iyopaini.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 “¡Ooa! Tsõa atiroma keskara ẽ fayamakẽ mã ea chanĩmara fakeranama,” ixõ Jesús ato yoini.
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Afianã nã xanĩfãfe Jesús yoini: “Xanĩfo, efe kayoikape ẽfe fake nayamanõ,” ixõ iyopaini.
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Askafaito Jesús kemani: “Mĩ fake namaki. Katãfe. Iskaratĩa mĩ fake niaki,” Jesús fani.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Mã nokoi kaino ãfe inafo akiki nokokaxõ yoinifo: “Mĩ fake mã shara, anã isinĩ ikima,” fanifo.
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Askafaifãfe ato yõkani: “¿Fanĩ xini rakano ẽfe fake sharamẽ?” ixõ ato yõkaito, “Xini keya mĩ fake ãfe yona matsita,” fanifo.
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Yoiaifãfe nikata ãpa shinãni: “Chanĩma, Jesús ea yoita xini keya, ‘Mã mĩ fake sharaki katãfe,’ ea Jesús faita,” ixõ xanĩfãfe shinãni. Nãskata na xanĩfonõ ãfinõ afe yorafoyaxõ Jesús chanĩmara fanifo.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Nãskata Jesús Judea anoax Galilea ano nokoxõ afianã tsõa atiroma keskara fakĩ ato õimani. Ato õimakĩ rafe fani.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.