João 4
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs ARA
1 — ausente —
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 — ausente —
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 — ausente —
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Judea mai anoax Galilea ano kakĩ Jesús Samãria finõfaini.
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Askata Samãria ano Jesús nokoni. Nãno nã pexe rasi ãfe ane Sicar ano nokoni. Nãno chaimashta Jacobo ãfe tare ipaoni. Nã tare ãfe fake José inãni mãmãi anifoxõ.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Nãnori Jacobo kini fani nã kini mẽranoa faka fixikĩ. Nã faka fiti ano xini keya Jesús nokoni. Chai inoaxmãi oax xokenãi Jesús nãno tsaoni.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 — ausente —
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Judeofo fe samãritanõfo õikaspa faatanãmisfo. Ato fetakai pimisfoma. Nãskakẽ nã kẽromã Jesús yoini: “Mĩfi judeoki. Ẽfi samãritanõki. ¿Afeskakĩ mĩ, ‘Ea faka fexõfe,’ mĩ ea faimẽ?” faito,
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Jesús kemani: “Niospa mia inãpaiyai mĩ tãpiama mĩ eari tãpiama. Akka mĩ ea yõkaito ẽ mia faka shara inãkerana. Nã faka sharapa yorafo nimasharatiro,” Jesús fani.
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Nãskafaito kẽromã Jesús kemani: “Mĩ keshoyata mĩ risfi yama. Kini chaikõi, ¿afeskafaxõ mĩ faka kini mẽranoa fiimẽ a noko nimasharatiro a mĩ ea yoiai keskara?” kẽromã fani.
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Nãskata anã kẽromã yoini: “Nõko xini Jacobo kini faxõ faka fixõ ayapaoni. Ãfe fakefãferi ayapaonifo. Ãto inafori ayamapaonifo. Nõri nã faka ayai. ¿Mĩ nõko xini Jacobo finõamẽ?” kẽromã fani.
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 Askafaito Jesús kemani iskafakĩ: “Na faka kini mẽranoa ayax chipo afianã mã nõamã iki.
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 Nãskafixõ na faka ẽ ato ayamani anã nõamãkiyamanõfo. Chanĩmakõi, nã faka ayakanax isharapakexanõfo,” fani.
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Askafaito kẽromã kemani: “Mĩ feronãfake shara. Na faka shara ea inãfe ẽ ayax anã ẽ nõamãkiyamanõ ẽ afianã nonoa faka fiyamanõ,” fani. (Jesús fakakiri keparanãkĩ yoiaito nã kẽromã tãpinima.)
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Nãskaxõ Jesús yoini: “Mĩ fene ifitãfe afianã nẽtekaini kaxõ mĩ fene ifitãfe afe oxikĩ,” faito,
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 “Ẽkai feneyama,” faito, “Mĩ chanĩmakõi yoi. Mĩkai feneyama,” Jesús fani.
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 “Mĩ fene cincoya mia fimisfo mĩ fenefo. Akka iskaratĩa mĩ fetsa fe ika a mĩ fenema fe. Ea mĩa yoikõi mĩ feneyama,” ixõ Jesús yoiaino,
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 “Ẽ iskaratĩa ẽ mia tãpia mĩ Niospa meka ato yoimis.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Nõko xinifãfe na machi anoxõ Nios kĩfipaonifo. Akka mĩ kaifo judeofãfe yoimisfo iskakakĩ: ‘Jerusalén anoxõ nõ Nios kĩfitiro,’ ixõ yoimisfo,” faito,
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 “Ẽ mia yoinõ, ea chanĩmara fafe. Na machi fisti anoxos nõ Nios kĩfitiroma. Jerusalén fisti anoxori nõ Nios kĩfitiroma. Akka fanĩma mĩshtixõ nõ Nios kĩfitiro.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Mãfi samãritanõfoki. Nios kĩfifikĩ nõko Epa Nios mã tãpisharama. Akka nõfi judeofoki. Nõ nõko Epa Nios tãpikõia. Niospa noko tãpimani afeskaxõ yorafãfe ãto chaka soatirofomãki Epa Nios fe ipaxakakĩ.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Chipo afetĩara nõ Nios kĩfikõikẽ, ãfe Yõshi Shara fistichi noko tãpimatiro nõ kĩfisharanõ. Ãfe Yõshi Sharaõxõ nõ Epa Nios kĩfikõiaito nãskara Niospa fichipai.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Nios yorama. Niosfi fero mẽsho keskara sharaki. Nãskakẽ ãfe Yõshi Sharaõxõ nõ Nios kĩfitiro,” Jesús fani.
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Askafaito kẽromã kemani: “Mẽ tãpia a Niospa nĩchia chipo nokoki nokoxii. Nã ãfe ane Cristo. Nãato afama mĩshti noko tãpimaxii,” faito,
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 “Ẽfi Cristoki, ẽ mefe mekai,” ixõ Jesús yoini.
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Askata Jesús kẽro fe mekaino aõxõ tãpimisfo fenifo. Fẽkaxõ õiafo Jesús a kẽro samãritanõ fe mekaito õikani ratenifo. Nãskax yoinãnifo: “ ‘¿Afeskai mĩ na kẽro fe mekaimẽ?’ nõ Jesús faima,” fanifo. Nãskata shinãnifo: “Nã kẽro samãritanõ mĩ yoia keskarari nokori yoife, nõkai faima,” inifo.
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 — ausente —
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 — ausente —
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Nikakata nã pexe rasi anoax Jesúski fenifo.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 Mã kẽro kaano aõxõ tãpimisfãfe Jesús yoinifo: “Maestro, piyofe,” faifono,
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 “Ẽ aya a ẽ piai. Nã ẽ piai mã tãpiama,” ato fani.
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Ato askafaito nikakani yoinãnifo: “Kee. ¿Tsõa a piai inãfanamẽ?” ikanax yoinãnifo.
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Askata Jesús ato yoini: “Ẽfe Epa Niospa ea nĩchini ẽ ãfe yono shara yonoxonõ. Nãato ea amapaiyai keskara ẽ apai. Nã ẽ piai keskara,” Jesús ato fani. (“Mã nõ piax nõ anã fonãikima, nõ shara iki. Nãskarifiai Niospa noko amapaiyai keskara nõ iki nõko õiti sharakõi iki. Nãskara noko amapaiyai nõ aki, a nõ piai keskara,” ato fani.)
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Anã Jesús ato yoini: “Mãfi iskamiski: ‘Mã nõko tarepanoax mã nõko xiki choshiaki. Mã cuatro oxe akaki nõ finõ,’ mã imis. ¿Nãskarifiakĩ mã shinãimẽ: ‘Nõ Jesúsnoa yorafo Niospa meka yoiano chipo chanĩmara faxikani,’ ixõ mã shinãimẽ? Akka ẽ mato yoi: ‘Õikapo, mã iskaratĩa itipinĩsharakõiafo Nios Ifofaxikakĩ,’ ato fani.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Akka fẽtsa ãfe yama ãfe tare kexexotiro, ãfe xiki topixoxiki. Chipo kopifaxinõ, tare ifãfe. Nãskarifiakĩ fẽtsa taefakĩ yorafo Niospa meka yoitiro. Ato yoifiaino chanĩmara fayokanima. Askatari chipo fetsa oxõ ato yoiaito chanĩmara fakani. Nã rafe Niospa ato shara imapakenaka nã rafetamãi Niospa meka ato yoimisfono.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Nãskakẽ chanĩkima mã yoimis iskakĩ: ‘Fẽtsa xiki fanano chipo fẽtsa nã xiki fimi fitiro.’ Nãskarifiakĩ fẽtsa Niospa meka yoikĩ taefaano fẽtsari chipo rama oxõ nãatori ato chanĩmara famatiro.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Akka mã taefakĩ ato yoimisma iskaratĩa ẽ mato nĩchia mã ato chanĩmara famanõ. Taefakĩ fetsafãfe Niospa meka ato tãpimani, mã ato tãpimayoamano. Mã ato tãpimayoxoma koshikõi mã ato chanĩmara famatiro mãmãi taefakĩ ato yoiyomisfono,” ixõ Jesús ato yoini.
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Nãskata Jesús aõxõ tãpimisfo yoiaino nã kẽro samãritanõ ãfe kaifo yoikai kani pexe rasi ano. Kaxõ ato yoini: “Oa feronãfãke mã ea tãpixõ ea yoia nã ẽ afara amis keskara. Ea õiyamafikatsaxakĩ mã ea tãpia,” ato fani. Ato askafaino Jesús fisti rasichi chanĩmara fanifo.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Askata nã kẽro nikakanax Jesúski fonifo ãfe meka nikakani. Akiki nokoxõ yoinifo: “Nofe nono iyofe,” fanifo. Askafaifono nikata Jesús ato fe oxa rafeyoni.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ãfe meka nikakaxõ yora ichapato chanĩmara fanifo.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Askata chanĩmara fakaxõ yorafãfe nã kẽro yoinifo: “Mĩ Jesúsnoa noko yoia fisti nõ chanĩmara faima. Nõakõi mã nõ ãfe meka nikakõia. Nãskakẽ iskaratĩa nõ chanĩmara fai. Nãato na yorafo ikafo tii ato ifitiro afe ĩpaxanõfo.”
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Askata mã oxa rafeta Jesús nã samãritanõfo anoax Galilea ano kani.
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 Jesús Galilea anoax yosini, nãnoxori yonopaoni. Afe yorafo nãno inifo. Askata Jesús ato yoini iskafakĩ: “A afe pexkonifãfe a ato Nios yoixomis yoikakĩ iskafatirofo: ‘Akai tsoama, afi nofe pexkoniki,’ fatirofo,” ixõ ato Jesús yoini.
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Askata Jesús Galilea ano nokoni. Jerusalén anoax Galilea ano Jesús nokoamano yorafo Galilea anoax Jerusalén ano fonifo fista aki fokani. Nãnoxõ tsõa atiroma keskara Jesús Niosxõ ani. Nã afama mĩshti Jesús anoxõ akaito õinifo. Nãskakẽ Galilea ano Jesús atoki nokoano akiki inimanifo: “Aicho, mã mĩ oaki,” Galilea anoxõ fanifo.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Askata nã pexe rasi ãfe ane Caná ano Jesús nokoni nã Galilea mai ano. A ãfe mekapa faka fetsafani ano fimi ene keskara fakĩ nãno Jesús nokoni. Nãnoa xanĩfo fẽtsa Jesús õiyoi oni. Nã pexe rasi ãfe ane Capernaúm anoax oni. Nãnoax xanĩfãfe fake isinĩ ini.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Askata xanĩfãfe nikani Jesús Judea anoax oano Caná ano nã Galilea mai ano. Nikata akiki oxõ yoini: “Xanĩfo, ẽfe fake isinĩ iki nai kiki. Ẽfe fakeshta ea õixoni ope ẽfe fake ea sharafaxoxikĩ,” ixõ iyopaini.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 “¡Ooa! Tsõa atiroma keskara ẽ fayamakẽ mã ea chanĩmara fakeranama,” ixõ Jesús ato yoini.
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Afianã nã xanĩfãfe Jesús yoini: “Xanĩfo, efe kayoikape ẽfe fake nayamanõ,” ixõ iyopaini.
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Askafaito Jesús kemani: “Mĩ fake namaki. Katãfe. Iskaratĩa mĩ fake niaki,” Jesús fani.
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Mã nokoi kaino ãfe inafo akiki nokokaxõ yoinifo: “Mĩ fake mã shara, anã isinĩ ikima,” fanifo.
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 Askafaifãfe ato yõkani: “¿Fanĩ xini rakano ẽfe fake sharamẽ?” ixõ ato yõkaito, “Xini keya mĩ fake ãfe yona matsita,” fanifo.
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Yoiaifãfe nikata ãpa shinãni: “Chanĩma, Jesús ea yoita xini keya, ‘Mã mĩ fake sharaki katãfe,’ ea Jesús faita,” ixõ xanĩfãfe shinãni. Nãskata na xanĩfonõ ãfinõ afe yorafoyaxõ Jesús chanĩmara fanifo.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Nãskata Jesús Judea anoax Galilea ano nokoxõ afianã tsõa atiroma keskara fakĩ ato õimani. Ato õimakĩ rafe fani.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.