Atos 22
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs NAA
1 “Efe yora mĩshtichi, ea nikakãfe ẽ mato yoinõ ea chakafafo keskara, ea anã chakafayamanõfo,” ixõ ato yoini.
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Hebreo mekapa ato yoiaito nikakani, tsoa pishta tooxinima. Askaifono Pablo anã ato yoini,
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Ẽri judeo. Tarso anoax ẽ fakea, Cilicia mai anoax. Akka ẽ nono Jerusalén anoax yosia, ẽfe maestro Gamalielxõ ẽ tãpia. Na Moisés nõko xinifo yoipaoni anori ẽ yoimis. Mẽxotaima ẽ shinãkõimis ẽfe õitifoyaxõ ẽ Nios Ifofapaikĩ. Nã mã Nios Ifofapaiyai keskafakĩ ẽri askafapaoni.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Taefakĩ a Jesús Ifofaifo ẽ ato omiskõimakĩ ẽ ato retepaipaoni. Nãskaxõ ẽ ato achixõ karaxa mẽra ẽ ato ikimapaoni, feronãfakefoya kẽrofo.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 A ato Nios kĩfixomisfãfe ãto xanĩfofo feta a xanĩfo fetsafãfe mato yoitirofo nã ẽ mato yoiai keskara. Nãfãfe ea kirika kenexõ inãnifo, nofe yorafo judeofo Damasco anoafo ẽ ato foxotanõ. Nãskax ẽ ari kani a Nios Ifofaafo ato fenaikai, ato achixõ Jerusalén ano ato efexiki anoxõ ato omiskõimaxiki,” ixõ Pablo ato yoini.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Anã Pablo ato yoini iskafakĩ: “Akka fãi kaikĩ mẽ chaima Damasco faikaino, nãnoxõ xini keya oa luz keskarato nai mẽraxõ ea chaxakõitani.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ea askafaino ẽ nãmã pakeni. Nãskaxõ mekaito ẽ nikani, ea iskafaito: ‘Saulo, Saulo, ¿afeskakĩ mĩ ea omiskõimanimẽ?’ ea faito.
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ea askafaito ẽ yõkani iskafakĩ: ‘¿Mĩ tsoamẽ, Ifo?’ ẽ faito ea kemani iskafakĩ: ‘Ẽkĩa Jesús Nazarete anoa, nã mĩ ea omiskõimanai,’ ea fani.
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 A efe foaifãfe luz keskarato ea chaxatanaito õikani ratenifo. Akka a ea yoi mekaito tsõa nikanima.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Ea askafaito ẽ yõkani iskafakĩ: ‘¿Ifo, ẽ afeskatiromẽ?’ ẽ faito, nõko Ifãfe ea iskafani: ‘Fininãkafãta Damasco ano katãfe. Anoxõ ẽ mia yoi kaikai mĩ afaa afeskafaimãkai,’ ea fani.
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Akka anã ẽ fẽro õitiroma ini, nã luzpa ea fechaxki mã ea fẽxoano. Nãskakẽ a efe foaifãfe ea mẽtsoxõ Damasco ano iyonifo.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Nãno feronãfake ãfe ane Ananías ika ini. Nãato Nios nikakõixõ a Moisés yoini keskara nikakõipaoni. Nãnoxõ judeofãfe Damasco ano ikaxõ aõnoa yoisharapaonifo.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ẽ Damasco ano nokoano ekeki Ananías oni ea õiyoi. Mã ekeki oxõ ea iskafani: ‘Efe yorashta Saulo, anã õife,’ ea faino koshikõi ẽ anã fẽro õini. Nãskaxõ ẽ õisharakõini.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Anoxõ ea yoini iskafakĩ: ‘Nõko xinifãfe ãto Niospa mia katoa, a mia amapaiyai keskara mĩ tãpinõ. Askatari ãfe Fake sharafinakõia mĩ õinõ, ãfe meka sharafinakõia nikayanã.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Nãskaxõ mĩ ato yoixii Niosnoa, nã maniafo tii anoa, nã mĩ õiaifoya, nã mĩ nikaifo.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Nãskakẽ samarakakima koshikõi fininãkafãta maotisafe faka mẽra ikipakekafãfe nõko Ifãfe ãfe aneõxõ mia chaka soaxonõ,’ ea fani” ixõ Pablo ato yoini.
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 Anã Pablo ato yoini iskafakĩ: “Mẽ Jerusalén ano anã oax, Nios kĩfiti pexefã mẽra ẽ kani anoxõ Nios kĩfikai. Nãnoxõ ẽ õia oa namakẽ õia ẽ fani.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Ẽ nõko Ifo õini ea iskafaito: ‘Nã Jerusalén anoax koshi tsekekaitãfe, mĩ eõnoa yoiaito mia tsõa nikaima kiki,’ ea fani.
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Ea askafaito ẽ kemakĩ iskafani: ‘Ifo, mã ea tãpiafo nã ichanãti pexe mẽranoafo kaxõ ẽ ato achixõ karaxa mẽra ẽ ato ikimapaoni a mia Ifofaifo. Askatari ẽ ato koshaketsapaoni.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Askatari a mĩ inakõi Esteban reteaifono, ẽri nãno ato fe ini reteaifono. Nãskaxõ ẽ ato rapati kexexoni.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Ẽ askafaino nõko Ifãfe ea yoini: ‘Fininãkafãta fãi katãfe, mai fetsafo ari chaikõi ẽ mia nĩchikai a judeofoma ari,’ ea fani,” ixõ Pablo ato yoini.
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Ato askafaito nikakani, akka fãsikõi yorafo mekainĩfofãnifo: “Na feronãfake chaka retefe anã niyamanõ,” fayanã chakafakĩ mekafanifo.
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Nãskakakĩ õitifishkikĩ finayanã fãsikõi mekakakĩ ãto rapati taa taa ayanã fomãkĩa mapo saakĩ fetsanifo.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Askafaifãfe nikakĩ a soraro xanĩfãfe ato yoini Pablo karaxa mẽra ikimanõfo, koshaketsakaxõ, nãskafaifono ato yoinõ afeskai a yorafo akiki chakai mekakanimãkai.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Akka mã metexkereakaxõ koshapaiyaifono, a soraro xanĩfo fẽtsa Pablo yoini iskafakĩ: “¿Tsõa mia yoiamẽ mã romanõ koshanõ xanĩfo yõkaxoma?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Askafaito nikai a soraro xanĩfo ãfe xanĩfokõi yoikai kani iskafakĩ: “¿Mĩ afeska faimẽ, na feronãfakeri nofe romanõ?”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Askafaito nikakĩ soraro xanĩfokõi Pablo ano kani yõkaikai. “¿Mĩ chanĩmamẽ mĩ romanõmẽ?” ixõ yõkaito, “Ẽje, ẽri romanõki,” Pablo fani.
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Askafaito nikakĩ a xanĩfãfe yoini iskafakĩ: “Ẽ romanõ ixiki kori ichapa ẽ ato inãni, akka taeyoi ẽ romanõ iyopaonima,” faito nikaki, Pablo kemani iskafakĩ: “Akka ẽfi romanõkõiki,” fani.
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Ato askafaito nikakani a koiro fichi koshapaiyaifo a makinoax fonifo. Nã soraro xanĩfãfe mã tãpiax Pablo romanõkõikẽ nikai ratekõini cadenãnã ato metexkerekamax.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Nãskata pena fetsa soraro xanĩfokõichi tãpipaikõikĩ judeofãfe aõnoa afaa yoiafomãkĩ, a cadenãnã menexafo mẽpeni. Nãskaxõ ato ichanãfani a Niosnoa ato yoimisfo ato kexemisfoya, a xanĩfokõifo. Nãskaxõ Pablo kãimaxõ ãto ferotaifi nĩchini.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.