Atos 21

Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Anoa a Nios Ifofaafo nõ ato õifaini, kanõanãfãnẽ nõ nanekaini kaax Cos ano nõ nokoni. Anoax kaax pena fetsa Rodas ano nõ nokoni, anã anoax kaax Pátara ano nõ nokoni.
1 Depois de nos despedirmos, navegamos em direção à ilha de Cós. No dia seguinte, chegamos a Rodes e, então, a Pátara.
2 Nã Pátara anoxõ kanõanãfã nõ fichini Fenicia ano kaino, não nõ nanekaini.
2 Ali, embarcamos num navio que partia para a Fenícia.
3 Kakĩ fakafã nakirafe Chipre mai toomãfã nõ õifaini. Nã Chipre mai nõko põya mishkiori ini. Nã finõfaini kaax Siria ano nõ nokoni. Nãnoxõ pexe rasi Tiro fai fototai nokoxõ kanõanãfã mẽranoa afama mĩshtifo mãpemanifo.
3 Avistamos a ilha de Chipre, passamos por ela à nossa esquerda e aportamos em Tiro, na Síria, onde o navio deixaria sua carga.
4 Nãnoa a Nios Ifofaafo nõ ato fichini, nãno nõ ato fe siete nia oxani. Nãfãfe Pablo yoinifo Niospa Yõshi Sharapa ato shinãmanaino iskafakakĩ: “Jerusalén ano kayamafe. Anoxõ mia retepaikani kiki,” ixõ yoinifo.
4 No desembarque, encontramos os discípulos que ali viviam e ficamos com eles por uma semana. Pelo Espírito, eles advertiam Paulo de que não fosse a Jerusalém.
5 Askafaifono mã siete nia finõta nõ anoax kaino, keyokõi ãto ãfifo fe ãto fakefo fe nofe fonifo pexe rasi pasotai. Nãnoxõ nã mãshifã anoxõ ratokonõ mai chachipakefofã nõ Epa Nios kĩfini.
5 Ao fim de nosso tempo ali, voltamos ao navio, e toda a congregação, incluindo mulheres e crianças, saiu da cidade e nos acompanhou até a praia. Ali nos ajoelhamos, oramos
6 Nãskata mã nõ kakĩ nõ ato yoisharaketsata, kanõanãfã mẽra nõ naneinãkafani, akka atii anã fenifo ãto pexe ano.
6 e nos despedimos. Então subimos a bordo, e eles voltaram para casa.
7 Nãskata kanõanãfãnẽ nõ kai Tiro ano nõ nokoni, nãnoax kaax Tolemaida ano nõ nokoni. Nãnoax a Nios Ifofaafo fe nõ ato fe yoinãsharakõini, askatari nãno nõ ato fe oxa fishtiyoni.
7 Depois que partimos de Tiro, chegamos a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos e passamos um dia.
8 Nãskata nãnoax kaax pena fetsa Cesarea ano nõ nokoni. Nãnoax Felipe pexe ano nõ kani. Nã Felipe Niospa meka shara yoimis ini. A Jesús Ifofaafãfe afetĩama Felipe ifinifo Jerusalén anoxõ a piaifo ato paxkaxonõ. Seis feronãfake fetsafoya Felipe ifinifo ato feta yononõ. Nãato pexe ano nõ nẽteni.
8 No dia seguinte, prosseguimos para Cesareia e nos hospedamos na casa de Filipe, o evangelista, um dos sete que tinham servido na igreja em Jerusalém.
9 Felipe fake xotofake cuatro inifo fenemais. Nãfãfe Niospa Yõshi Sharapa ato shinãmanaino ato yoipaonifo.
9 Ele tinha quatro filhas solteiras que profetizavam.
10 Nãno nõ oxa ranãni, nãno Judea anoax feronãfake ãfe ane Agabo nokoki nokoni. Nãato Niosnoa yoimis ini, a inõpokoai yoikĩ.
10 Muitos dias depois, chegou da Judeia um profeta chamado Ágabo.
11 Mã noko ano nokoxõ, Pablo ãfe nanexemeti fĩata, aõ metexkere ita aõ otexkere ini. Nãskaxõ ato yoini iskafakĩ: “Niospa Yõshi Sharapa ea yoi Jerusalén anoxõ judeofãfe na nanexemeti ifo iskafaxikani. Nãskaxõ yora fetsafo inãxikani,” ixõ Agabo ato yoini.
11 Ele veio ao nosso encontro, tomou o cinto de Paulo e com ele amarrou os próprios pés e as mãos. Em seguida, disse: “O Espírito Santo declara: ‘Assim o dono deste cinto será amarrado pelos judeus, em Jerusalém, e entregue aos gentios’”.
12 Noko askafaito nikakĩ Cesarea anoafo feta, “Jerusalén ano kayamafe,” nõ Pablo fani.
12 Ao ouvir isso, nós e os irmãos dali suplicamos a Paulo que não fosse a Jerusalém.
13 Askafaifono Pablo noko kemani iskafakĩ: “¿Afeskakĩ mã oiaiyanã mã ea shinãmitsamanimẽ? Mẽ itipinĩshara ea nexayamakakĩ ea retekani Jerusalén anoxõ, nõko Ifo Jesúsxõ ea askafakani,” Pablo noko faito,
13 Ele, porém, disse: “Por que todo esse choro? Assim vocês me partem o coração! Estou pronto não apenas para ser preso em Jerusalém, mas para morrer pelo Senhor Jesus”.
14 nõ anã afaa fanima noko nikayamaito. Nãskaxõ nõ yoini iskafakĩ: “Nõko Ifãfe nã mia apaiyai keskafanõ,” ixõ nõ yoini.
14 Quando ficou evidente que não conseguiríamos fazê-lo mudar de ideia, desistimos e dissemos: “Que seja feita a vontade do Senhor”.
15 Mã askata nõ itipinĩ fani, nãskax nõ Jerusalén ano kani.
15 Depois disso, arrumamos nossas coisas e partimos para Jerusalém.
16 Nõ kaino a Nios Ifofaafo ranãri nofe fonifo Cesarea anoax. Nãfãfe noko iyonifo feronãfake ãfe ane Mnasón pexe ano, nã Mnasón Chipre anoa ini. Nãato afetĩama Nios Ifofakĩ taefani. Nãskaxõ ãfe pexe anoxõ noko ifini ano nõ oxanõ.
16 Alguns discípulos de Cesareia nos acompanharam e nos levaram à casa de Mnasom, nascido em Chipre e um dos primeiros discípulos.
17 Mã nõ Jerusalén ano nokoano a nofeta Jesús Ifofamisfãfe noko ifinifo nokoki inimakõiyanã.
17 Quando chegamos a Jerusalém, os irmãos nos deram calorosas boas-vindas.
18 Askata pena fetsa Pablo nofe kani Santiago õikai. A Nios Ifofaafo ato kexemisfori nãno inifo.
18 No dia seguinte, Paulo foi conosco a um encontro com Tiago, e todos os presbíteros da igreja de Jerusalém estavam presentes.
19 Mã atoki nokoxõ Pablo ato yoisharakõini. Nãskaxõ ato yoipakeni a Niospa aõxõ a judeofoma ato chanĩmara famakõikẽ.
19 Depois que Paulo os cumprimentou, relatou em detalhes o que Deus havia realizado entre os gentios por meio de seu ministério.
20 Ato yoiaito nikakakĩ, “Nios fãsi sharakõi,” fanifo. Nãskaxõ Pablo yoinifo iskafakakĩ: “Nofe yorashta, nõ mia yoisharapai, mã mĩ õimiski na judeofãfe ichapakõichi mã nõko Ifo Jesús chanĩmara fafiakaxõ, nãfãfe a Moisés yoini keskara nikapaikõimisfo.
20 Quando ouviram isso, louvaram a Deus e disseram: “Você sabe, irmão, quantos milhares de judeus também creram, e todos eles seguem à risca a lei de Moisés.
21 Nãfãfe yoiafo judeofo a yora fetsafo mẽra ikafo mĩ ato yoikẽ iskafaki: ‘A Moisés yoini keskara nikayamakãfe,’ ixõ mĩ ato yoikẽ, ‘Askatari mãto fakefo foshki repa xateyamakãfe, askatari a mã imis keskai anã askayamakãfe,’ ixõ mĩ ato yoimiskẽ.
21 Mas eles foram informados de que você ensina todos os judeus que vivem entre os gentios a abandonarem a lei de Moisés. Ouviram que você os instrui a não circuncidarem os filhos nem seguirem os costumes judaicos.
22 Akka, ¿nõ afeskaimẽ, yorafãfe nikakani mã mĩ nono oano?
22 Que faremos? Certamente eles saberão que você chegou.
23 Akka nã nõ mia yoiai keskafe. Na cuatro feronãfakefãfe Nios yoiafoki iskafakakĩ: ‘Epa Niosi, mĩ noko yoia keskai nõ askakõikai,’ ixõ yoiafoki.
23 “Queremos que você faça o seguinte. Temos aqui quatro homens que cumpriram um voto.
24 Akka na cuatro feronãfake fe Nios yoiti pexefã mẽra katãfe, nõ imis keskai ato fe ife mãto chaka soaxikakĩ. Mĩ ato kopifaxõfe mato testeaifono. Mĩ ato askafaito õikakĩ keyokõichi tãpitirofo a mĩõnoa yoiaifo ãa chanĩkani. Askatamaroko mĩri a Moisés yoini keskara mĩ nikakõimis.
24 Vá com eles ao templo e participe da cerimônia de purificação. Pague as despesas para realizarem o ritual de raspar a cabeça. Então todos saberão que os rumores são falsos e que você mesmo cumpre as leis judaicas.
25 Akka a judeofofãfema a Jesús Ifofaafãfe mã chanĩmara fakõinafo. Akka mã nõ ato kirika kenexona iskafakĩ: ‘Nõ nami pitiroma na nõko niosra ixõ afara onifakaxõ fetsafãfe inãfono. Askatari yoinãfo ãfe imiri nõ ayatiroma. Askatari yoinã ina fakaxõ tetoxakafo ãfe imi foyamaitori ãfe nami nõ pitiroma, askatari nõko ãfima nõ chotatiroma, kẽromãri ãfe fenema chotamatiroma,’ ixõ nõ ato yoia,” Pablo fanifo.
25 “Quanto aos convertidos gentios, devem fazer aquilo que pedimos por carta: abster-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados e de praticar a imoralidade sexual”.
26 Nãskafaifono nã cuatro feronãfake Pablo ato iyoni. Nãskata pena fetsa ato fe Nios kĩfiti pexefã mẽra ikini, ãto chaka soaxikakĩ. Nãskata a Nios kĩfiti pexefã mẽra ikikaini xanĩfo yoixiki a Epa Niospa yoini keskara afetĩa keyoimãkai, nã tiitori yoinã retexõ Epa Nios inãpaikakĩ.
26 No dia seguinte, Paulo se purificou junto com aqueles homens e entrou no templo. Declarou quando terminariam os dias da purificação e quando seria oferecido o sacrifício em favor deles.
27 Mã siete nia ikano judeofo Asia mai anoax fokaxõ Nios kĩfiti pexefã anoa Pablo õikakĩ yorafo yoinifo Pablo chakafakĩ mekafanõfo. Ato askafaifono Pablo achinifo.
27 Estando os sete dias quase no fim, alguns judeus da província da Ásia viram Paulo no templo e incitaram a multidão contra ele. Agarraram-no,
28 Mã Pablo achikaxõ fãsikõi ato yoinifo iskafakakĩ: “Israelifãfe, nofeta nãkifẽkape, a na feronãfake kafãsakĩ yorafo ato pãrafofãsa famiski. Nõko maifo tii anoa ato chakafakĩ yoimiski. Askatari a Moisés noko yoini anori nikayamakãfe ato fai. Askatari nõko Nios kĩfiti pexefã chakafakĩ mekafai. Askatari nõko Nios kĩfiti pexefã sharafinakõifiano chakafaa, a mẽra nõko kaifoma griego yorafo ikimana,” fanifo.
28 gritando: “Homens de Israel, ajudem-nos! Este é o homem que fala contra nosso povo em toda parte e ensina todos a desobedecerem às leis judaicas. Fala contra o templo e até profana este santo lugar, trazendo gentios para dentro dele”.
29 Akka taeyoi Pablo õinifo pexe rasi ano nã Trófimo fe kafãsaito. Nã Trófimo Efeso anoa ini. Na Pablo nõko Nios kĩfiti pexefã mẽra Trófimo ikikinaki ixõ shinãnifo aa yamafiano.
29 Antes tinham visto Paulo na cidade com Trófimo, um gentio de Éfeso, e concluíram que Paulo o havia levado para dentro do templo.
30 Nãskakẽ pexe rasi anoax mekai fetsenifo, nãskaifono yorafo nikaferakani ichonifo. Nãskakaxõ Pablo achikaxõ Nios kĩfiti pexefã mẽranoa kãimanifo. Nãskata Nios kĩfiti pexefã koshikõi feponifo.
30 Toda a cidade se agitou com essas acusações, e houve grande tumulto. A multidão agarrou Paulo e o arrastou para fora do templo, e imediatamente foram fechadas as portas.
31 Nãskaxõ mã chaima reteaifono, romanõ anoa sorarofãfe ãto xanĩfãfe nikani pexe rasi Jerusalén anoafãfe yõachẽpeaifãfe.
31 Quando procuravam matar Paulo, chegou ao comandante do regimento romano a notícia de que toda a Jerusalém estava em rebuliço.
32 Nãskaifãfe nikakĩ a soraro xanĩfãfe a afe rafeafoya ãfe sorarofo ichanãfani. Nãskax ato fe koshikõi ichoni yorafo mẽra, a soraro xanĩfo ãfe sorarofo fe kaito õikakĩ anã tsõa Pablo seteketsanima enerisafanifo.
32 No mesmo instante, ele chamou seus soldados e oficiais e correu para o meio da multidão. Quando viram o comandante e os soldados se aproximarem, pararam de espancar Paulo.
33 Nãskata a soraro xanĩfãfe mã Pabloki kaxõ mã achixõ, cadenãs rafeta ato metexkere amani. Nãskaxõ chipo yõkani tsoamãki, askatari afaa afeska faamãki.
33 Então o comandante o prendeu e mandou que o amarrassem com duas correntes. Em seguida, perguntou à multidão quem era ele e o que havia feito.
34 Akka askafaino yorafo fanĩrira mekai fetsenifo anoris yoinifoma. Nãskai mekai fetseaifono soraro xanĩfãfe tãpitiroma ini. Nãskaxõ sorarofo mẽra ato iyomani.
34 Uns gritavam uma coisa, outros gritavam outra. Não conseguindo descobrir a verdade no meio de todo o tumulto, ordenou que Paulo fosse levado à fortaleza.
35 Mã chaima sorarofo mẽra nokoikaino, anoxõ yorafãfe retepaiyaifono, sorarofãfe Pablo chishtokaxõ iyonifo yorafãfe afeska fanõfoma.
35 Quando Paulo chegou às escadas, o povo se tornou tão violento que os soldados tiveram de levantá-lo nos ombros para protegê-lo.
36 Nãskakẽ keyokõi acho fokani fãsikõi mekafonifo. “Aa chaka reterisafakãfe,” ato faafonifo.
36 E a multidão foi atrás, gritando: “Matem-no! Matem-no!”.
37 A sorarofo ika mẽra mã ikimanaifono, a sorarofãfe ãto xanĩfo Pablo yõkani: “¿Ẽ mefe pishta mekatiromẽ?” faito soraro xanĩfãfe kemani iskafakĩ: “¿Griego mekapa mĩ mekatiromẽ?
37 Quando Paulo estava para ser levado à fortaleza, disse ao comandante: “Posso ter uma palavra com o senhor?”. Surpreso, o comandante perguntou: “Você fala grego?
38 Akka, ¿mĩmamẽ a Ejipto anoa afetĩama xanĩfo potapaiyanã cuatro mil yorafo tsõa istoma iyoni?” ixõ xanĩfãfe yõkani.
38 Não é você o egípcio que liderou uma rebelião algum tempo atrás e levou consigo ao deserto quatro mil assassinos?”.
39 Askafaito nikakĩ Pablo kemani iskafakĩ: “Maa, ẽma. Ẽfi judeoki. Ẽfi Tarso anoax fakeakĩ nã pexe rasi Cilicia mẽranoax. Akka na yorafo ẽ ato yoinõ ea yoife,” faito,
39 “Não”, respondeu Paulo. “Sou judeu e cidadão de Tarso, cidade importante da Cilícia. Por favor, permita-me falar a esta gente.”
40 nã soraro xanĩfãfe, “Mĩ ato yoitiro,” fani. Nãskafaino Pablo kipiti ano niinãkafã mẽshainãkafã, “Mekayamakãfe,” oinoma ato fani. Mã ato nishpafaxõ hebreo mekapa iskafakĩ ato yoini:
40 O comandante concordou, de modo que Paulo ficou em pé na escadaria e fez sinal para o povo se calar. Logo, um silêncio profundo envolveu a multidão, e ele lhes falou em aramaico, o idioma deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.