Atos 28
Yaminahua NT (YAA_TBL) vs NVI
1 Mã nõ keyokõi fãkafã kesemẽ nokoxõ, nõ tãpini nã fãkafã nẽxpakĩa mai toomãfã ãfe ane Maltakẽ.
1 Uma vez em terra, descobrimos que a ilha se chamava Malta.
2 Nãnoxõ keyokõi noko ifisharakõinifo. Nãnoax nokoki oi ikaino, matsikõi ini. Nãskakẽ anoxõ chii ketefakaxõ, “Yoofẽkãfe,” noko fanifo.
2 Os habitantes da ilha mostraram extraordinária bondade para conosco. Fizeram uma fogueira e receberam bem a todos nós, pois estava chovendo e fazia frio.
3 Pablo nãnoxõ karoya shano ikõferani chii ketefakĩ. Mã chii ketefaino chii xanamei shano kãikerani oxõ mifiki chachini. Mã mifiki chachiax aõ neetani.
3 Paulo ajuntou um monte de gravetos; quando os colocava no fogo, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se à sua mão.
4 Pablo ãfe mifi shano ronokẽ õikani ãa ranã iskai fetsenifo: “A na feronãfãke ato retemis rakikĩa. Fakafã anoax nokosharafiaino, mã Niospa shano chachimana nai rakikĩa,” ikanax yoinãnifo.
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra agarrada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: "Certamente este homem é assassino, pois, tendo escapado do mar, a Justiça não lhe permite viver".
5 Akka Pablo metashkiri itakĩ shano chii nẽxpakĩa potani. Shanopa chachifiano Pablo paemenima.
5 Mas Paulo, sacudindo a cobra no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Nãskakẽ keyokõichi õiketsanifo faraxinãkafanax naira ikaxõ. Akka faraxiyamaito õikakĩ, iskafanifo: “Nakai retemitsamisma, nafi nioski,” ikanax yoinãnifo.
6 Eles, porém, esperavam que ele começasse a inchar ou que caísse morto de repente, mas, tendo esperado muito tempo e vendo que nada de estranho lhe sucedia, mudaram de idéia e passaram a dizer que ele era um deus.
7 Anoxõ shinã nã xanĩfo Publio chaima ika ini. Nãnori yorafo afe ikafo ini. Nã xanĩfãfe ãfe pexe anoxõ noko ifisharakõixõ noko pĩchasharakõixoni, tres nia ano nõ oxaino.
7 Próximo dali havia uma propriedade pertencente a Públio, o homem principal da ilha. Ele nos convidou a ficar em sua casa e, por três dias, bondosamente nos recebeu e nos hospedou.
8 Nãnoax Publio ãfe apa isinĩ iki rakani, yonayanã chixoi. Nãskaino Pablo õikai kaxõ Epa Nios kĩfixota ãfe mĩfi mãmãsharani.
8 Seu pai estava doente, acamado, sofrendo de febre e disenteria. Paulo entrou para vê-lo e, depois de orar, impôs-lhe as mãos e o curou.
9 Pablo sharafaito nikakanax a isinĩ ikaifori nã ika anoax feafono Pablo ato sharafapani.
9 Tendo acontecido isso, os outros doentes da ilha vieram e foram curados.
10 Ato askafaito õi kakĩ anoxõ afama mĩshtifo noko inãketsanifo. Nãskata mã nõ ato makinoax kai kanõanãfã mẽra nõ naneikainaino, anã afama mĩshtifo noko inãnifo a nõ kakĩ pifoikai.
10 Eles nos prestaram muitas honras e, quando estávamos para embarcar, forneceram-nos os suprimentos que necessitávamos.
11 Nãskata anoxõ mã nõ tres oxe akax, kanõanãfã mẽra nõ naneinãkafãni. Nã kanõanãfãnẽ nã mai anoxõ mechaka finõmani. Nã kanõanãfã Alejandría anoa ini. Nã kanõanãfã recho koki afarafo tsaoxõ fonifo na nõko niosra ikaxõ, fetsa ãfe ane Castor ini, fetsari Pólux ini.
11 Passados três meses, embarcamos num navio que tinha passado o inverno na ilha; era um navio alexandrino, que tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Nãskax nõ nokoni Siracusa fai fotoa ano, nãno nõ tres nia oxayoni.
12 Aportando em Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Nãnoax kanõanãfãnẽ nõ anã kai fakafã ketokonõ pishtakõi nõ kaax Regio ano nõ nokoni. Nãnoxõ pena fetsa nẽfefãnẽ noko ani a xini oaikirinoaxma oxõ. Nãskakẽ nãnoax kaax pena fetsa nõ nokoni Puteoli ano.
13 Dali partimos e chegamos a Régio. No dia seguinte, soprando o vento sul, prosseguimos, chegando a Potéoli no segundo dia.
14 Nãnoa a Jesús Ifofaafo nõ ato fichini nãfãfe noko yoikĩ iskafanifo: “Nono nofe oxa ranãyokãfe,” noko fanifo. Nãskata nãnoax ato makinoax kaax chipo Roma ano nõ nokoni.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. E depois fomos para Roma.
15 Mã nõ kaino nõ Roma ano nokoyoamano a Jesús Ifofamisfãfe Roma anoxõ nikaketsanifo. Nãskakẽ nokoki nokoifekani fenifo. Atiri pexe rasi Foro de Apio anoax fenifo, atiri pexe rasi Tres Tabernas anoax nokoki nokonifo. Askaifãfe õikĩ Pablo Epa Nios kĩfikĩ iskafani: “Aicho Epa Niosi, mĩ yorafo ekeki nĩchiaki,” fani inimakõiyanã.
15 Os irmãos dali tinham ouvido falar que estávamos chegando e foram até a praça de Ápio e às Três Vendas para nos encontrar. Vendo-os, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se encorajado.
16 Mã nõ Roma ano nokoano, xanĩfãfe ato yoini pexe fetsa mẽra ares Pablo inõ, anoxõ soraro fistichi kexenõ.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão para morar por conta própria, sob a custódia de um soldado.
17 Mã nokoitaxakakĩ ano tres nia ixõ, Pablo judeofo xanĩfofo Roma anoa ato kenamani fenõfo. Mã fekanax ichanãfono Pablo ato yoini iskafakĩ: “Efe yora mĩshtichi, ea nikakapo ẽ mato yoinõ. Ẽkai judeofo chakafakĩ mekafamisma. A nõko xinifo ipaonifo keskarari ẽ chakafakĩ mekafayamafiakẽ, ea achikaxõ Jerusalén anoxõ romanõfo ano ea nĩchinifo.
17 Três dias depois, ele convocou os líderes dos judeus. Quando estes se reuniram, Paulo lhes disse: "Meus irmãos, embora eu não tenha feito nada contra o nosso povo nem contra os costumes dos nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Nãnoxõ mã ea yõkakaxõ, ea nĩchipainifo, ẽkairoko afaa chakafakẽ ea retexikakĩ.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, porque eu não era culpado de crime algum que merecesse pena de morte.
19 Ea askafaifono, akka judeofãfe ea iskafayameafo: ‘A chaka kãimayamafe,’ ea faifono, ẽ xanĩfofo yoini iskafakĩ: ‘Ẽ xanĩfokõi César ano kapai ato ea yoinõ, ẽ afaa chakafayamafiakẽ efe yorafãfe eõnoa yoiafo keskara,’ ixõ ẽ ato yoini.
19 Todavia, tendo os judeus feito objeção, fui obrigado a apelar para César, não porém, por ter alguma acusação contra o meu próprio povo.
20 Ẽ mato kenamana mato fe yoinãxiki. Akka mã mã nikai ẽfe kaifo israelifãfe, nã noko nimamis Niospa Fake nõ manamis. Nãskakẽ mã mã ea õi nonoxõ ea metexkere akafono,” ixõ Pablo ato yoiaito,
20 Por essa razão pedi para vê-los e conversar com vocês. Por causa da esperança de Israel é que estou preso com estas algemas".
21 nikakakĩ iskafanifo: “Judea anoxõ mĩõnoa tsõa noko kirika kenexõ femama. Nofe yorafo judeofori ariax fẽkaxõ mĩõnoa afaa chaka noko yoiafoma.
21 Eles responderam: "Não recebemos nenhuma carta da Judéia a seu respeito, e nenhum dos irmãos que vieram de lá relatou ou disse qualquer coisa de mal contra você.
22 A mĩ yoiai keskara nõ tãpipai, akka mã nõ nikamiski, a maniafo tii anoxõ a Jesús Ifofamisfo chakafakĩ ato mekafamisfokĩ,” ixõ ea yoinifo.
22 Todavia, queremos ouvir de sua parte o que você pensa, pois sabemos que por todo lugar há gente falando contra esta seita".
23 Nãskakata, “Pena fetsa nõ mefe ichanãfainakaki,” fanifo. Nãskakẽ yora ichapakõi a Pablo ika ano fenifo nikai fekani. Mã feafono Pablo ato yoikĩ yãtafani, Nios xanĩfoõnoa ato yoikĩ. Afeska faxoma Jesúsnoa ato nikamapaikõini, a Moisés keneniõnoa ato yoita, a Niospa ato shinãmanaino kenenifoõnoari ato yoini.
23 Assim combinaram encontrar-se com Paulo em dia determinado, indo em grupo ainda mais numeroso ao lugar onde ele estava. Desde a manhã até à tarde ele lhes deu explicações e lhes testemunhou do Reino de Deus, procurando convencê-los a respeito de Jesus, com base na Lei de Moisés e nos Profetas.
24 Pablo ato yoiaito ranãrito nikanifo, akka ranãritori nikakaspanifo.
24 Alguns foram convencidos pelo que ele dizia, mas outros não creram.
25 Nãskakẽ ãa ranã fochishpanã faatanãnifo ares shinãkanima. Nãskakata mã fopaiyaifono Pablo ato yoini iskafakĩ: “Isaías chanĩmakõi ato yoipaoni Niospa shinãmanaino. Nãõxõ Niospa Yõshi Sharapa mãto xinifo yoini, iskafakĩ:
25 Discordaram entre si mesmos e começaram a ir embora, depois de Paulo ter feito esta declaração final: "Bem que o Espírito Santo falou aos seus antepassados, por meio do profeta Isaías:
26 Kaxõ mĩ kaifo yoitãfe iskafakĩ: ‘Mã mã nikakõifikĩ mã nikasharaima; mã mã afara sharafo õifikĩ mã õisharaima.’
26 ‘Vá a este povo e diga: "Ainda que estejam sempre ouvindo, vocês nunca entenderão; ainda que estejam sempre vendo, jamais perceberão".
27 Mã na yorafãfe nikafikakĩ shinãsharakanima, ãto õiti fẽstokõi. Mã õifikakĩ tãpipaikanima, na ẽ yoiai keskara chanĩmakõi õifikakĩ. Askatari nikakõiafoma ẽ ato chaka soaxopanã efe nĩpaxanõfo, ixõ Niospa Yõshi Sharapa Isaías yoini.
27 Pois o coração deste povo se tornou insensível; de má vontade ouviram com os seus ouvidos, e fecharam os seus olhos. Se assim não fosse, poderiam ver com os olhos, ouvir com os ouvidos, entender com o coração e converter-se, e eu os curaria’.
28 Na ẽ mato yoiai keskara tãpikãfe, Epa Niospa noko nimapaiyai keskara mã nikayamaino a judeofoma ẽ ato yoi afãfe ea nikakõixikani,” ixõ Pablo ato yoini.
28 "Portanto, quero que saibam que esta salvação de Deus é enviada aos gentios; eles a ouvirão! "
29 Pablo ato yoikĩ askafaino, judeofo mã fokani ãa ranã feratenãfonifo.
29 Depois que ele disse isto, os judeus se retiraram, discutindo intensamente entre si.
30 Anoxõ Pablo xiniya rafe ani. A pexe ifo Pablo kori inãni a mẽra ixiki. Nãnoxõ ato ifisharapaoni õikai fofaifono ato yoisharayanã.
30 Por dois anos inteiros Paulo permaneceu na casa que havia alugado, e recebia a todos os que iam vê-lo.
31 Nãnoxõ ranotamakõi ato yoini afeskaxõ Epa Nios xanĩfãfe noko ĩkitiromãki. Nõko Ifo Jesucristoõnoari ato yoiaito tsõa xatematiroma ini. Nã tii.
31 Pregava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, abertamente e sem impedimento algum.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.