Atos 28
Yaminahua NT (YAA_TBL) vs NAA
1 Mã nõ keyokõi fãkafã kesemẽ nokoxõ, nõ tãpini nã fãkafã nẽxpakĩa mai toomãfã ãfe ane Maltakẽ.
1 Uma vez em terra, verificamos que a ilha se chamava Malta.
2 Nãnoxõ keyokõi noko ifisharakõinifo. Nãnoax nokoki oi ikaino, matsikõi ini. Nãskakẽ anoxõ chii ketefakaxõ, “Yoofẽkãfe,” noko fanifo.
2 Os nativos nos trataram com singular humanidade, porque, acendendo uma fogueira, acolheram a todos nós por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Pablo nãnoxõ karoya shano ikõferani chii ketefakĩ. Mã chii ketefaino chii xanamei shano kãikerani oxõ mifiki chachini. Mã mifiki chachiax aõ neetani.
3 Tendo Paulo ajuntado e atirado à fogueira um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se na mão dele.
4 Pablo ãfe mifi shano ronokẽ õikani ãa ranã iskai fetsenifo: “A na feronãfãke ato retemis rakikĩa. Fakafã anoax nokosharafiaino, mã Niospa shano chachimana nai rakikĩa,” ikanax yoinãnifo.
4 Quando os nativos viram a víbora pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: — Certamente este homem é assassino, porque, salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Akka Pablo metashkiri itakĩ shano chii nẽxpakĩa potani. Shanopa chachifiano Pablo paemenima.
5 Porém ele, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Nãskakẽ keyokõichi õiketsanifo faraxinãkafanax naira ikaxõ. Akka faraxiyamaito õikakĩ, iskafanifo: “Nakai retemitsamisma, nafi nioski,” ikanax yoinãnifo.
6 Mas eles esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente. Depois de muito esperar, vendo que nada de anormal lhe acontecia, mudando de opinião, diziam que ele era um deus.
7 Anoxõ shinã nã xanĩfo Publio chaima ika ini. Nãnori yorafo afe ikafo ini. Nã xanĩfãfe ãfe pexe anoxõ noko ifisharakõixõ noko pĩchasharakõixoni, tres nia ano nõ oxaino.
7 Perto daquele lugar havia um sítio que pertencia ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e hospedou com muita bondade durante três dias.
8 Nãnoax Publio ãfe apa isinĩ iki rakani, yonayanã chixoi. Nãskaino Pablo õikai kaxõ Epa Nios kĩfixota ãfe mĩfi mãmãsharani.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava enfermo de disenteria, ardendo em febre. Paulo foi visitá-lo e, orando, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Pablo sharafaito nikakanax a isinĩ ikaifori nã ika anoax feafono Pablo ato sharafapani.
9 À vista deste acontecimento, os demais enfermos da ilha vieram e foram curados,
10 Ato askafaito õi kakĩ anoxõ afama mĩshtifo noko inãketsanifo. Nãskata mã nõ ato makinoax kai kanõanãfã mẽra nõ naneikainaino, anã afama mĩshtifo noko inãnifo a nõ kakĩ pifoikai.
10 os quais nos distinguiram com muitas honrarias; e, tendo nós de prosseguir viagem, nos puseram a bordo tudo o que era necessário.
11 Nãskata anoxõ mã nõ tres oxe akax, kanõanãfã mẽra nõ naneinãkafãni. Nã kanõanãfãnẽ nã mai anoxõ mechaka finõmani. Nã kanõanãfã Alejandría anoa ini. Nã kanõanãfã recho koki afarafo tsaoxõ fonifo na nõko niosra ikaxõ, fetsa ãfe ane Castor ini, fetsari Pólux ini.
11 Três meses depois, embarcamos num navio de Alexandria, que tinha passado o inverno na ilha. O navio tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Nãskax nõ nokoni Siracusa fai fotoa ano, nãno nõ tres nia oxayoni.
12 Chegando a Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Nãnoax kanõanãfãnẽ nõ anã kai fakafã ketokonõ pishtakõi nõ kaax Regio ano nõ nokoni. Nãnoxõ pena fetsa nẽfefãnẽ noko ani a xini oaikirinoaxma oxõ. Nãskakẽ nãnoax kaax pena fetsa nõ nokoni Puteoli ano.
13 Dali, navegando ao longo da costa, chegamos a Régio. No dia seguinte começou a soprar o vento sul e, em dois dias, chegamos a Putéoli,
14 Nãnoa a Jesús Ifofaafo nõ ato fichini nãfãfe noko yoikĩ iskafanifo: “Nono nofe oxa ranãyokãfe,” noko fanifo. Nãskata nãnoax ato makinoax kaax chipo Roma ano nõ nokoni.
14 onde encontramos alguns irmãos que nos pediram que ficássemos com eles sete dias; e foi assim que nos dirigimos a Roma.
15 Mã nõ kaino nõ Roma ano nokoyoamano a Jesús Ifofamisfãfe Roma anoxõ nikaketsanifo. Nãskakẽ nokoki nokoifekani fenifo. Atiri pexe rasi Foro de Apio anoax fenifo, atiri pexe rasi Tres Tabernas anoax nokoki nokonifo. Askaifãfe õikĩ Pablo Epa Nios kĩfikĩ iskafani: “Aicho Epa Niosi, mĩ yorafo ekeki nĩchiaki,” fani inimakõiyanã.
15 Tendo ali os irmãos ouvido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a Praça de Ápio e as Três Vendas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se mais animado.
16 Mã nõ Roma ano nokoano, xanĩfãfe ato yoini pexe fetsa mẽra ares Pablo inõ, anoxõ soraro fistichi kexenõ.
16 Uma vez em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, tendo em sua companhia o soldado que o guardava.
17 Mã nokoitaxakakĩ ano tres nia ixõ, Pablo judeofo xanĩfofo Roma anoa ato kenamani fenõfo. Mã fekanax ichanãfono Pablo ato yoini iskafakĩ: “Efe yora mĩshtichi, ea nikakapo ẽ mato yoinõ. Ẽkai judeofo chakafakĩ mekafamisma. A nõko xinifo ipaonifo keskarari ẽ chakafakĩ mekafayamafiakẽ, ea achikaxõ Jerusalén anoxõ romanõfo ano ea nĩchinifo.
17 Três dias depois, ele convocou os principais dos judeus. Quando estavam reunidos, Paulo disse: — Meus irmãos, apesar de nada ter feito contra o povo ou contra os costumes paternos, vim preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos.
18 Nãnoxõ mã ea yõkakaxõ, ea nĩchipainifo, ẽkairoko afaa chakafakẽ ea retexikakĩ.
18 Estes, depois de me interrogarem, quiseram soltar-me, porque não encontraram em mim nenhum crime passível de morte.
19 Ea askafaifono, akka judeofãfe ea iskafayameafo: ‘A chaka kãimayamafe,’ ea faifono, ẽ xanĩfofo yoini iskafakĩ: ‘Ẽ xanĩfokõi César ano kapai ato ea yoinõ, ẽ afaa chakafayamafiakẽ efe yorafãfe eõnoa yoiafo keskara,’ ixõ ẽ ato yoini.
19 Diante da oposição dos judeus, fui obrigado a apelar para César, não tendo eu, porém, nada de que acusar o meu povo.
20 Ẽ mato kenamana mato fe yoinãxiki. Akka mã mã nikai ẽfe kaifo israelifãfe, nã noko nimamis Niospa Fake nõ manamis. Nãskakẽ mã mã ea õi nonoxõ ea metexkere akafono,” ixõ Pablo ato yoiaito,
20 Foi por isto que pedi para vê-los e para falar com vocês; porque é pela esperança de Israel que estou preso com esta corrente.
21 nikakakĩ iskafanifo: “Judea anoxõ mĩõnoa tsõa noko kirika kenexõ femama. Nofe yorafo judeofori ariax fẽkaxõ mĩõnoa afaa chaka noko yoiafoma.
21 Então eles lhe disseram: — Nós não recebemos da Judeia nenhuma carta que falasse a respeito de você. Também não veio qualquer dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse algo de mau a seu respeito.
22 A mĩ yoiai keskara nõ tãpipai, akka mã nõ nikamiski, a maniafo tii anoxõ a Jesús Ifofamisfo chakafakĩ ato mekafamisfokĩ,” ixõ ea yoinifo.
22 Mas gostaríamos de ouvir o que você pensa, porque sabemos que em todos os lugares essa seita é contestada.
23 Nãskakata, “Pena fetsa nõ mefe ichanãfainakaki,” fanifo. Nãskakẽ yora ichapakõi a Pablo ika ano fenifo nikai fekani. Mã feafono Pablo ato yoikĩ yãtafani, Nios xanĩfoõnoa ato yoikĩ. Afeska faxoma Jesúsnoa ato nikamapaikõini, a Moisés keneniõnoa ato yoita, a Niospa ato shinãmanaino kenenifoõnoari ato yoini.
23 Tendo eles marcado um dia, foram em grande número ao encontro de Paulo no lugar onde ele residia. Então, desde a manhã até a tarde, lhes fez uma exposição em testemunho do Reino de Deus, procurando persuadi-los a respeito de Jesus, tanto pela Lei de Moisés como pelos Profetas.
24 Pablo ato yoiaito ranãrito nikanifo, akka ranãritori nikakaspanifo.
24 Houve alguns que ficaram persuadidos pelo que Paulo dizia; outros, porém, continuaram incrédulos.
25 Nãskakẽ ãa ranã fochishpanã faatanãnifo ares shinãkanima. Nãskakata mã fopaiyaifono Pablo ato yoini iskafakĩ: “Isaías chanĩmakõi ato yoipaoni Niospa shinãmanaino. Nãõxõ Niospa Yõshi Sharapa mãto xinifo yoini, iskafakĩ:
25 E, havendo discordância entre eles, começaram a ir embora. Mas, antes que saíssem, Paulo disse estas palavras: — Bem falou o Espírito Santo aos pais de vocês, por meio do profeta Isaías, quando disse:
26 Kaxõ mĩ kaifo yoitãfe iskafakĩ: ‘Mã mã nikakõifikĩ mã nikasharaima; mã mã afara sharafo õifikĩ mã õisharaima.’
26 “Vá a este povo e diga: Ouvindo, vocês ouvirão e de modo nenhum entenderão; vendo, vocês verão e de modo nenhum perceberão.
27 Mã na yorafãfe nikafikakĩ shinãsharakanima, ãto õiti fẽstokõi. Mã õifikakĩ tãpipaikanima, na ẽ yoiai keskara chanĩmakõi õifikakĩ. Askatari nikakõiafoma ẽ ato chaka soaxopanã efe nĩpaxanõfo, ixõ Niospa Yõshi Sharapa Isaías yoini.
27 Porque o coração deste povo está endurecido; ouviram com os ouvidos tapados e fecharam os olhos; para não acontecer que vejam com os olhos, ouçam com os ouvidos, entendam com o coração, se convertam e sejam por mim curados.”
28 Na ẽ mato yoiai keskara tãpikãfe, Epa Niospa noko nimapaiyai keskara mã nikayamaino a judeofoma ẽ ato yoi afãfe ea nikakõixikani,” ixõ Pablo ato yoini.
28 E Paulo concluiu: — Portanto, fiquem sabendo que esta salvação que Deus oferece foi enviada aos gentios. E eles a ouvirão.
29 Pablo ato yoikĩ askafaino, judeofo mã fokani ãa ranã feratenãfonifo.
29 [Ditas estas palavras, os judeus foram embora, tendo entre si grande discussão.]
30 Anoxõ Pablo xiniya rafe ani. A pexe ifo Pablo kori inãni a mẽra ixiki. Nãnoxõ ato ifisharapaoni õikai fofaifono ato yoisharayanã.
30 Durante dois anos, Paulo permaneceu na sua própria casa, que tinha alugado, onde recebia todos os que o procuravam.
31 Nãnoxõ ranotamakõi ato yoini afeskaxõ Epa Nios xanĩfãfe noko ĩkitiromãki. Nõko Ifo Jesucristoõnoari ato yoiaito tsõa xatematiroma ini. Nã tii.
31 Pregava o Reino de Deus, e, com toda a ousadia, ensinava as coisas referentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.