Lucas 19

Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs BKJ

Sair da comparação
1 Zaɗka Zezu tḭi Zeriko na, ka saka ɓáy faa ɓil puɔ.
1 E Jesus entrou e passou por Jericó.
2 Lɛɛ, nzoɓ mbḭw ká ɓa nzoɓ feziŋa ká riŋ-ɛ ɓa Zase ká ɓa ŋgɛrɛ tul *nzoɓ ya̰aŋa larimbuori na ɗo ɗi.
2 E eis que havia ali um homem, chamado Zaqueu, que era chefe entre os publicanos, e ele era rico.
3 Ɓe na, ka nzaa faa ɓay kɔ́kɔ, wa̰a Zezu na ɓa nzoɓ ve kḭ gbaɗ lɛ? Roo lɛ, munu káʼa ɓa gɔy nzoɓ ɓamba tasiri na, ka ziŋ faa ká ɓay kɔ́kɔ ni ya ɓay tul ruɔ nzoɓri.
3 E ele procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque ele era de pequena estatura.
4 Ro, a ɗuu pola a vǎa hil tul puu ká ɓa sikomɔr a kaw ɗi ɓay kɔ́kɔ Zezu káʼa kál ɓáy faa ká ɓo sa̰w puu na ku.Zase hil puu ɓay kɔ́kɔ Zezu.|src="CN01776C.TIF" size="span" loc="Luk 19.1-10" copy="David C. Cook" ref="19.4"
4 E ele correndo adiante, subiu em uma árvore de sicômoro para vê-lo; porque ele estava por passar naquele caminho.
5 Zaɗka Zezu ví tḭi sa̰w puu na ku báyḭi lɛ, ka ura nun-ɛ ɓa siya a ɓaa ha̰ ni mii: «Zase, mu ɗì ɓa vaa, ɓay ḭi lɛ, vuri key na, ndaɗ ɓay haŋa mì naa ɓil puo ɓo.»
5 E Jesus ao chegar naquele lugar, olhando para cima, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque hoje eu devo pousar em tua casa.
6 Lɛɛ, Zase na takra a ɗì saa tul puu na, a mgba ni ɓáy suoriya.
6 E, apressando-se, ele desceu e recebeu-o com júbilo.
7 Báyḭi lɛ, nzoɓri riw bele ká i ɗo zaɗɛ í kɔ feke na i ŋgṵ-ŋgṵri í ɓaa mii: «Ɗaa mina rɔɔ, leɗban key se a vǎa naa luo nzoɓ feya̰a ká mini key lɛ?»
7 E, vendo isto, todos murmuravam, dizendo: Ele foi ser hóspede de um homem que é pecador.
8 Lɛɛ, Zase soro a ví ɗo pol Ŋgɛrɛmbay a ɓaa ha̰ ni mii: «Mbay, mu kɔ, fe ɓiri na, mì wál saa sikɗa ɓay haŋa nzoɓ kṵkuri. Ze, zaɗka mì ya̰a fe nzoɓ ɓa bukru laa lɛ, mì haŋa ni kḭ niŋ nde tul-e taa mbḭwke na ku.»
8 E Zaqueu, ficando em pé, disse ao Senhor: Senhor, eis que a metade dos meus bens eu dou aos pobres, e se alguma coisa eu tenho tomado de algum homem por falsa acusação, o restituo quadruplicado.
9 Báyḭi lɛ, Zezu ɓaa ha̰ ni mii: «Vuri key na, pam ɗo ɓil puo key ro, ɓay ḭi lɛ, leɗban ni key na ka ɓa vu bulu *Abaraham nda̰w.
9 E disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porque este também é filho de Abraão.
10 Tusuɛke lɛ, ɓi *Vu Nzoɓ na, mì vi ɓay nzáa nzoɓri ká i ze-zee na ɓay ya̰aŋa ri.»
10 Porque o Filho do homem veio para buscar e salvar o que estava perdido.
11 Zezu mbi law ɓay mbḭw rɔɓay a ɓaa ha̰ nzoɓri ká i ví laa ɓay ɓeri na. Munu káʼa tɔ̀ŋ ɗi ya deɓ ɓáy Zuruzalɛm na, nzoɓri ker mii, réke mbay Ŋgɛrɛwṵru na a tḭ́i tul-rì koɗ munu hɔy.
11 E, ouvindo eles essas coisas, ele prosseguiu e falou uma parábola, porque ele estava perto de Jerusalém, e porque eles pensavam que o reino de Deus havia de aparecer imediatamente.
12 Lɛɛ, ka ɓaa mii: «Nzoɓ mbḭw munu ká sa̰w ɓe ɓa mbay se ɓa varu faa ɗíke ɓay haŋa ri mbi ni ɓa mbay nda̰w rɔɔ, a yḭ̀i a vi sa̰w puo ɓe na ɓáy.
12 Portanto ele disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, para receber um reino e retornar.
13 Pola rɔɔ ɓay zɔ́l na, ka ɗi nzoɓ peɗ ɓeri ká duɔ. Nzoɓ ha̰a ha̰a lɛ, ka ha̰ ni lari maa ɓáy lari peɗ few say a ɓaa ha ri mii: “Lari ká mì ha rì key na, ì ɗáake fe hieri kpṵru maa ɓáy yḭ́i ɓi.”
13 E ele chamando os seus dez servos, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Roo lɛ, nzoɓ puo ɓeri na, i tuŋ ni ŋgereŋ a í pie nzoɓ nzaa peɗri se fal-ɛ ɓay ɓáa ha̰ ŋgɛrɛdɔma̰yri mii: “Leɗbanke ku na ɓuru hii ɓay haŋa ni ka ɓa mbay ɓuru ya.”
14 Mas os seus cidadãos odiavam-no, e enviaram um mensageiro após ele, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 «Zaɗka ŋgɛrɛdɔma̰yri ɗaa ni kaw ɓa mbay, káʼa yḭ̀i a vi sa̰w puo ɓe na báyḭi lɛ, ka ha ri ɗi nzoɓ peɗ ɓeri káʼa ha ri lari pola na ɓay kɔ́kɔ wa̰a, nzoɓ mbḭw lɛ, ziŋ mbiike ɓa mina mina lɛ?
15 E aconteceu que, ele retornando depois de ter recebido o reino, ordenou que fossem chamados os servos a quem ele entregara o dinheiro, para que ele pudesse saber quanto cada homem ganhara negociando.
16 Báyḭi lɛ, nzoɓ titire ɗɛkrɛ na vi a ɓaa mii: “Mbay, lari ká mù ha̰ mì na, mì ziŋ kḭ ɓa duɔ zuɔ tul-e rɔɓay.”
16 Então, veio o primeiro, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Lɛɛ, mbay na ɓaa ha̰ ni mii: “Ndaɗ ɓamba, leɗ peɗ kere! Munu ká mù ɗaa vu mbom ɓo tul vu feri ká ndḭi mini na, mì haŋa mù re tul ŋgɛrɛpuori ɓa duɔ ro.”
17 E ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque tu foste fiel sobre o pouco, tu terás autoridade sobre dez cidades.
18 Báyḭi lɛ, nzoɓ ndeke ɗi siɗike vi a ɓaa ha̰ ni mii: “Mbay, lari ká mù ha̰ mì na, mì ziŋ kḭ ɓa ndeɓe zuɔ tul-e.”
18 E veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Lɛɛ, mbay na ɓaa ha̰ ni mii: “Ɓo na kara mì haŋa mù re tul ŋgɛrɛpuori ɓa ndeɓe.”
19 E ele disse da mesma forma a este: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Lɛɛ, nzoɓ peɗ kḭ yḭ̀i a vi a ɓaa ha̰ ni mii: “Mbay, mu kɔ, lari ká mù ha̰ mì na ze ɗo key; mì kuo ɓáy vay gari luk luk mí ɗaa mṵu.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, aqui está a tua mina, que guardei em um lenço;
21 Mì ɗaa hḭɛ, ɓay ḭi lɛ, ɓo na, mù ɓa nzoɓ ká mù yḭŋ ɓamba tasiri, a mú ɗaa peɗ nda̰w rɔɔ mú ziŋ fe ya nda̰w, mù ru fe nda̰w rɔɔ mú mbṵ zuɔ tul kḭ ya nda̰w pi.”
21 porque eu tive medo de ti, porque és homem severo; tiras o que não puseste, e colhes o que não semeaste.
22 Báyḭi lɛ, mbay na ɓaa ha̰ ni mii: “Ɓo leɗ káw ká mù ndaya! Ɓáy ɓay ɓo ká mù ɓaa ká nzaa-a ku na, mì ɗáake ɓay ɓo tul-a. Mù kɔ mì ɓa nzoɓ ká mì ŋgɔŋ ɓamba tasiri, ká mí ɗaa peɗ nda̰w rɔɔ, mí ziŋ fe ká ɗi ya nda̰w, mí ru fe nda̰w rɔɔ, mí ziŋ lereke ká ɗi ya nda̰w pi.
22 E ele disse-lhe: Pela tua própria boca eu te julgarei, servo mau. Sabias que eu sou homem severo, que eu tomo o que não pus e colho o que não semeei;
23 A munu ku waa, ɗaa mina mù ha̰ lari ɓi na ha̰ nzoɓ kḭ kpaa a ɗáake peɗ, ze síe yḭ́i ɓi lɛ, mì ziŋ mbiike zúɔ tul-e ya lɛ?”
23 por que então tu não pusestes o meu dinheiro no banco, pois na minha vinda, eu poderia ter exigido o meu com a usura?
24 Falɛ ku báyḭi lɛ, ka ɓaa ha̰ nzoɓri ká i ɗo zaɗɛ ku na mii: “Lari ká ɗo nduo-ɛ na, ì naa í ha̰ nzoɓ taa ha̰y ká ɗǒke ɓa duɔ na.”
24 E disse aos que estavam com ele: Tomai dele a mina e dai-a ao que tem dez minas.
25 [Lɛɛ, i ɓaa ha̰ ni mii: “Mbay, ɓe na ka ɗo ɓáy lari ɓa duɔ ro!”]
25 (E eles disseram-lhe: Senhor, ele tem dez minas).
26 Báyḭi lɛ, ka ɓaa ha ri mii: “Mì ɓaa ha rì: nzoɓ ká ɗo ɓáy fe na, Ŋgɛrɛwṵru a haŋa ni kḭ nde tul-e. Roo lɛ, nzoɓ ká ɗǒke ya na, ha̰y ká ndḭi káʼa ɗǒke na kara, kaʼa náa ɗɔɗ a pɔŋ ni.
26 Pois eu vos digo: Que todo aquele que tiver lhe será dado, mas ao que não tiver até o que ele tem lhe será tomado.
27 A ɓay ká se tul nzoɓ tul ŋga̰ni ɓiri ká i hii ɓay haŋa mì re mbay ká tul-ri ya na, ì mgba ri i vieke ha̰ mì, a í vbere ri ká nun-i key ha̰ mi kɔ.”»
27 Mas estes meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Falɛ ká Zezu ɓaa ɓay mini báyḭi lɛ, ka nda faa pol ha̰ nzoɓri ɓay séke Zuruzalɛm.
28 E, tendo dito isto, ele prosseguiu adiante, subindo para Jerusalém.
29 Zaɗkaʼa tɔ̀ŋ ɗi ya deɓ ɓay tḭ́i puo Befaze ɓáy Betani ká ɗo ɗi ya ɓáy kuo ká riŋ-ɛ ɓa Oliviye na, ka pie leɗ nduoɓal-ɛri siɗi ha ri se pola a ɓaa ha ri mii:
29 E aconteceu que, chegando ele perto de Betfagé e de Betânia, ao monte chamado monte das Oliveiras, ele enviou dois dos seus discípulos,
30 «Ì se puo ká ɗo pol-rì ku. Zaɗka ì tḭ́i ɗi na, ì zíŋ vu maasoɓa mbḭw ká i taa ni ɗo ɗi, ká nzoɓ kaw tul-e ba mbḭw ya rɔɓay. Ì hína ni í víke ha̰ mì.
30 dizendo: Ide à aldeia que está defronte de vós, e aí, ao entrardes, achareis amarrado um jumentinho em que nenhum homem jamais montou; soltai-o e trazei-o.
31 A zaɗka nzoɓ vbi rì mii: “Ɓay ḭi rɔɔ, ì hina ni lɛ,” lɛ, ì ɓaa ha̰ ni mii: “Ŋgɛrɛmbay ze se síeke.”»
31 E, se algum homem vos perguntar: Por que o soltais? Assim lhe direis: Porque o Senhor precisa dele.
32 Lɛɛ, ɓari káʼa pie ri se na, i ziŋ feri riw bele munu káʼa mbi nzi-ɛ ká ɗi ha ri na.
32 E, indo os que haviam sido enviados, acharam como ele lhes havia dito.
33 Zaɗka i ɗo hina vu maasoɓa na munu báyḭi lɛ, bǎa gaŋkeri na vbi ri ɓay mii: «Ɓay ḭi nda̰w rɔɔ, ì hina vu maasoɓa na key lɛ?»
33 E, soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que soltais o jumentinho?
34 Lɛɛ, i yḭiŋra ɓáy ɓay mii: «Ŋgɛrɛmbay ze se síeke.»
34 E eles disseram: O Senhor precisa dele.
35 Falɛ ku lɛ, i se ɓáy vu maasoɓa na ha̰ Zezu. Ro, í ɗaa maagari ɓari zuɔ tul-e í ha̰ Zezu hil a kaw ɗi.
35 E trouxeram-no a Jesus; e lançando suas vestimentas no jumentinho, eles puseram Jesus em cima.
36 Zɔ́li ɓari na báyḭi lɛ, nzoɓri laɓa maagari ɓari zuɔ faa ká pol-e ɓay haŋa ni ka se tul-e a kál.
36 E, enquanto ele ia, eles estendiam no caminho as suas vestes.
37 Munu káʼa ɗo ɗi ya deɓ ɓáy Zuruzalɛm ɓáy faa ká uru saa tul kuo Oliviye na báyḭi lɛ, ruɔ leɗ nduoɓal-ɛri riw bele ɗaa bawda suoriya, a í tii sa̰w písi Ŋgɛrɛwṵru ɓáy bawda kusolri ɓay tul fe saŋri riw bele ká i kɔ ɓáy nun-ri na
37 E, quando ele já chegava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a dar louvores a Deus em alta voz, por todas as poderosas obras que eles tinham visto,
38 í ɓaa mii:
38 dizendo: Abençoado seja o Rei que vem em nome do ­Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Báyḭi lɛ, Farizi ha̰nɛri ká i ɗo sakra ruɔ nzoɓri na i ɓaa ha̰ Zezu mii: «Mbay, mu úru ziŋ leɗ nduoɓal-ari na ha ri mgba nzaa-ri.»
39 E alguns dos fariseus, do meio da multidão, disseram-lhe: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Lɛɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay ha ri mii: «Mì ɓaa ha rì ta-taŋ, zaɗka ɓari key na i mgba nzaa-ri lɛ, tisawri ká ɗo key kara, i gúu fe ɓeleŋ ɓeleŋ!»
40 E, ele respondendo, disse-lhes: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras imediatamente clamarão.
41 Zaɗka Zezu tɔ̀ŋ ɗi ya deɓ ɓáy Zuruzalɛm káʼa mbi nun-ɛ a kɔ puoke na báyḭi lɛ, ka rɛ-rɛw ɓay tul nzoɓkeri
41 E, quando ele ia chegando, vendo a cidade, chorou sobre ela,
42 a ɓaa mii: «Áa! Ɓaarì nzoɓri ká Zuruzalɛm, mì rɛ-rɛw ɓay tul-rì! Ɓa fe ká ì laa sa̰w ɓay fe káʼa máa haŋa rì kǎwke ɗɛkɛkɛ timbɛɗɛ key na zu! Roo lɛ, timbɛɗɛ key na fekeri ku na fṵmra nun-ri gbiɓli.
42 dizendo: Se tu conhecesses, ao menos neste teu dia, as coisas que pertencem à tua paz! Mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Tusuɛke lɛ, namri káʼa ví vuku na, nzoɓ tul ŋga̰ni ɓaarì tḭ́i tul-rì ɓay kiri puo ɓaarì gbuk ɗo sikɗa, a í nduo zaɗ ya̰a ya̰a
43 Porque dias virão sobre ti, em que os teus inimigos lançarão uma trincheira sobre ti, e te sitiarão, e te manterão em cada lado,
44 í ɓiɛ puo ɓaarì na kpukɗu kpukɗu, hulri nda̰w, ɓaarì nzoɓ puɔri nda̰w pi. I ti pɔ́ŋ tisaw hulri mbḭw kara ka̰y tul kḭ ha rì ya, ɓay ḭi lɛ, sew ká Ŋgɛrɛwṵru vi ɓay ya̰aŋa rì na, vuo law-ri ya.»
44 e te derrubarão no chão, a ti e a teus filhos que dentro de ti estiverem, e eles não deixarão em ti uma pedra sobre outra, pois tu não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Báyḭi lɛ, Zezu se ɓil mgbaŋ ká *hul ka̰ni Ŋgɛrɛwṵru ɗo ɗi a tii sa̰w níi nzoɓ ɗáɓ fe híeri ká ɗi
45 E, ele entrando no templo, começou a expulsar todos os que ali vendiam e compravam,
46 a ɓaa ha ri mii: «Ŋgɛrɛwṵru ɓaa ká ɓil mbeɗe ɓe mii: “Hul ɓi na a ɓá hul ɗáa nzaa ɓay kere!” Roo lɛ, ɓaarì na ì fɛrɛ ni ɓa pṵy nzoɓ riiɓari.»
46 dizendo-lhes: Está escrito: Minha casa é a casa de oração; mas vós a fizestes covil de ladrões.
47 Zezu fere fe ɓáy namri riw bele ká ɓil hul ka̰ni Ŋgɛrɛwṵru. Ŋgɛrɛnzoɓ fe poyri ɓáy *nzoɓ fére nzoɓri bol kusolri, rɔɔ ɓáy ŋgɛrɛ Ziɓri nda̰w na, i nzaa faa ɓay ika ni.
47 E ele ensinava diariamente no templo. Mas os principais sacerdotes, e os escribas, e os principais do povo procuravam destruí-lo,
48 Roo lɛ, i kɔ faa ká ɓay zíŋke ni ya, ɓay ḭi lɛ, ruɔ nzoɓri riw bele te suku-ri kie ɓay láake ɓay ɓe.
48 e não encontravam como fazê-lo, porque todo o povo ficava muito atento ao ouvi-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.