João 4
Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs BKJ
1 — ausente —
1 Portanto, quando o Senhor soube que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João,
2 — ausente —
2 (embora o próprio Jesus não tenha batizado, mas os seus discípulos),
3 — ausente —
3 ele deixou a Judeia, e partiu novamente para a Galileia.
4 Roo lɛ, ká ɓay haŋa ni se kuɗu zaɗ ká Galele na, a kál ɓáy faa ká ɓo kuɗu zaɗ ká Samari.
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Báyḭi lɛ, ka tḭi puo mbḭw ká riŋ-ɛ ɓa Sikar ká ɗo ɗi ya deɓ ɓáy wáa ká bulu ɓari *Zakoɓ ha̰ vi-e Zezeɓ ká pola lew na.
5 Então ele chega a uma cidade de Samaria, que é chamada Sicar, perto das terras que Jacó deu a seu filho José.
6 — ausente —
6 Ora, o poço de Jacó estava ali. Jesus, pois, cansado da sua viagem, assentou-se assim junto do poço, e era cerca da hora sexta.
7 — ausente —
7 Então veio uma mulher de Samaria para tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 (Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimento).
9 Báyḭi lɛ, má̰y na ɗo yer a yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Ɗaa mina rɔɔ ɓo ká mù ɓa Ziɓ lɛ, mù gɔ́ŋ mì mbii ɓay nzɔkɔ, ɓi ká mì ɓa má̰y ká Samari na lɛ woo!» (Ka ɓaa munu, ɓay ḭi lɛ, Ziɓri ɓáy *nzoɓri ká Samari na zuɔ kḭ ɓari tiya.)
9 Então, disse-lhe a mulher samaritana: Como é que tu, sendo um judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher de Samaria? Porque os judeus não se relacionam com os samaritanos.
10 Lɛɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Zaɗka mù kɔ fe law kere ká Ŋgɛrɛwṵru mgba ziŋ nzoɓri, a mú tuu nzoɓ ká gɔŋ mù mbii nzɔkɔ na lɛ, ɓo kḭ sùo-ɔ ze mù gɔ́ŋ ni mbii na pola, lɛ, a haŋa mù mbii ká uo yaw yaw ká ɓay haŋa mù kǎwke ɓáy kumnun ká ɗo ɓaŋguɔ na.»
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus, e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Báyḭi lɛ, má̰y na yḭ̀i a vbi ni mii: «Mbay, luɔ mbii lɛ ɗi ɓamba, a ɓo lɛ, mù ti ɓáy fe ɗáŋ mbii ya; wa̰a, mù ɗáa mina nda̰w rɔɔ ɓay zíŋ mbii ni key ká uo yaw yaw na ɓay nzɔkɔ lɛ?
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Luɔ mbii key na bulu ɓuru Zakoɓ ze ha̰ ɓuru. Ɓa luɔ mbii ká ɓe kḭ ka nzɔ, ɓáy vi-eri ɓáy fe hɔl ɓeri kara nda̰w pi. Wa̰a, ɓo na mù mba tul bulu ɓuru Zakoɓ na lɛ woo?»
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Báyḭi lɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Nzoɓ ha̰a ha̰a ká nzɔ mbii ká luɔ mbii key na lɛ, kɔn mbii kḭ a sɛkɛ ni ɓáy.Zezu ɓaa ɓay ziŋ má̰y ká Samari.|src="CN01674C.TIF" size="span" loc="Jn 4.5-27" copy="David C. Cook" ref="4.13"
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água terá sede novamente;
14 Roo lɛ, nzoɓ ká nzɔ mbii ká mì haŋa ni na lɛ, kɔn mbii kḭ ti sɛkɛ ni mbǎa mgbaŋ, ɓay ḭi lɛ, mbii ká mì haŋa ni na, a ɗoko munu ɓa mbii ká uo suɔ suɔ ká ɓil law-ɛ ɓay haŋa ni káwke ɓáy kumnun káʼa ɗoko ɓaŋguɔ na.»
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, mas a água que eu lhe der, se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 Lɛɛ, má̰y na ɓaa ha̰ Zezu mii: «Mbay, ze ɓo munu zu lɛ, mu ha̰ mì mbiike na ɓay haŋa kɔn mbii kḭ ka sɛ mì mbǎa nda̰w, a mí se síe yḭ́i vi zaɗ ni key ɓay ɗáŋ mbii kḭ na mbǎa nda̰w pi.»
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que eu não tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 Zezu yḭ̀i a ɓaa ha̰ ni mii: «Mu se mú vǎa ɗi wa̰ra ɓo, a ɓo ɓáy kḭ, í yḭ̀i í vi.»
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 Lɛɛ, má̰y na yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Mì ti ɓáy wa̰ra ya.» Lɛɛ, Zezu ɓaa ha̰ ni mii: «Ɓay ɓo ɗo ɓáy zaɗɛ. Wa̰ra ɓo tiya munu ká mù ɓaa,
17 A mulher respondeu e disse: Eu não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Tu disseste bem: Eu não tenho marido;
18 roo lɛ, mù ya̰a wa̰ra zaɗ ndeɓe, a ha̰y ká mù kǎwke timbɛɗɛ key kara, ɓa wa̰ra ɓo ya nda̰w. Ɓo na, mù ɓaa sùo ɓay kḭ ze ha̰ mì.»
18 porque tu tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Báyḭi lɛ, má̰y na yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Mbay, mì kɔ lɛ, mù ɓa nzoɓ ya̰aŋa ɓay saa nzaa Ŋgɛrɛwṵru.
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, Eu vejo que tu és um profeta.
20 Bulu ɓururi na, i rùo Ŋgɛrɛwṵru ká tul kuo ká kuɗu zaɗ ká Samari key, roo lɛ, ɓaarì Ziɓri kḭ ì geɗe mii, zaɗ ká ɓay rúo Ŋgɛrɛwṵru ká ɗi na ɓa Zuruzalɛm.»
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde o homem deve adorar.
21 Báyḭi lɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Má̰y, mu ɗaa law-a ka ɓo tul ɓay ká mì ɓáa ha̰ mù key. Nam káʼa ví vuku na, zaɗ rúo Bǎa Ŋgɛrɛwṵru a ɗoko ɓa kḭ-kii; nzoɓ ti séke síe séke tul kuo key ya nda̰w, ká Zuruzalɛm ya nda̰w pi.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me, a hora vem, em que nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Ɓaarì nzoɓri ká kuɗu zaɗ ká Samari na, nzoɓ ká ì ruo ni na ì kɔ sa̰wke taŋ ya. A ɓuru Ziɓri laa lɛ, nzoɓ ká ɓuru ruo ni na, ɓuru kɔ sa̰wke ta-taŋ, ɓay ḭi lɛ, pam na vi ɓáy faa Ziɓri.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação é dos judeus.
23 A lɛ, nam a ví vuku, ze namke na vi ro, ká nzoɓ rúo Bǎa taa tusuɛkeri na, i rúo ni ɓáy faa Tem nda̰w, ɓáy faa tusuɛ ɓay nda̰w pi. Nzoɓri ká i ruo ni mini key na ze ka hii.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais para adorá-lo.
24 Ŋgɛrɛwṵru na ɓa Tem, a lɛ, nzoɓri ká i ruo ni na, ka hii ɓay haŋa ri rúo ni ɓáy faa Tem nda̰w, ɓáy faa tusuɛ ɓay nda̰w pi.»
24 Deus é um Espírito, e os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Báyḭi lɛ, má̰y na ɓaa ha̰ ni mii: «Mì kɔ lɛ, nzoɓ ká Ŋgɛrɛwṵru waa ɓay píe ni ví ya̰a nzoɓri, ɓe ká i ɗi ni ɓa *Krisi na a vika. Zaɗkaʼa vi lɛ, kaʼa tína sa̰w feri *taŋ kaɗ kaɗ riw bele ha̰ naari.»
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que vem o Messias, que se chama o Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Lɛɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Ɓa ɓi kḭ ze mì ɗo ɓáa ɓay ziŋ mù key.»
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, o que fala contigo.
27 Ká zaɗɛ ku na, leɗ nduoɓal-ɛri ví ziŋ ni, lɛ, tuku ri ha ri kaw yer ɓay tul má̰y ká Samari káʼa ɗo ɓáa ɓay ziŋ ni na ku. Ɓe nu ku hɔy kara, nzoɓ mbḭw ká sakra ɓari káʼa maa ɓay vbika ni ɓay mii, fe ḭi ze ɓeri vbi, mase ɓay ḭi kḭ rɔɔ ɓeri ɓaa ziŋ má̰y na ku kara, tiya nda̰w.
27 E nisto vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que ele estivesse falando com a mulher; todavia, nenhum homem lhe disse: O que tu procuras? Ou: Por que tu falas com ela?
28 Báyḭi lɛ, má̰y na pɔŋ tinay mbii ɓe na ɓo nzaa luɔ mbii, a yḭ̀i a se ɓil puɔ a vǎa ɓaa ha̰ nzoɓri mii:
28 A mulher então, deixou o seu cântaro, e foi no caminho da cidade, e disse aos homens:
29 «Ì vi í kɔ leɗban ká kḭi fal fe ɗáa ɓiri riw bele ká mì ɗaa ká pola lew key na zíŋ mì. Wa̰a, a ɓá Krisi, nzoɓ ká Ŋgɛrɛwṵru waa ɓay píe ni ví ya̰a nzoɓri na zu lɛ woo?»
29 Vinde, vede um homem que me disse todas as coisas que eu tenho feito; não é este o Cristo?
30 Lɛɛ, nzoɓri tḭi ká ɓil puɔ yir a í se ɓa luo Zezu na.
30 Então, eles saíram da cidade e foram até ele.
31 Sa̰w síeke ku na leɗ nduoɓal-ɛri koɗ ni mii: «Mbay, mu sṵ fe!»
31 Enquanto isso os seus discípulos lhe suplicavam, dizendo: Mestre, come.
32 Roo lɛ, ka yḭiŋra ɓáy ɓay ha ri mii: «Fe sṵm ɓi ɗo ɗi ku ká ɓay haŋa mì sṵ, roo lɛ, ɓaarì na ì kɔ fe sṵmke ya.»
32 Mas ele lhes disse: Eu tenho um alimento para comer, que vós não conheceis.
33 Báyḭi lɛ, leɗ nduoɓal-ɛri vbi kḭ ɓay ɓa lie ɓa lew mii: «A ku wa̰a, nzoɓ ha̰nɛ vi ɓáy fe sṵm ha̰ ni sṵ lɛ woo?»
33 Portanto, os discípulos diziam uns aos outros: Acaso algum homem lhe trouxe algo de comer?
34 Lɛɛ, Zezu ɓa ha ri mii: «Fe sṵm ɓi na ɓa ɗáa law hiiya nzoɓ ká píe mì, a mí ɗaa peɗ káʼa pɔŋ zuɔ nduo-i na ha̰ ni ɔ ɓáy zaɗɛ.
34 Jesus disse-lhes: O meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou, e completar a sua obra.
35 Ɓaarì na ì ɓaa mii: “Few niŋ nda̰w rɔɔ, a ɓá few vbíe fe pay ɓáy.” A ɓi lɛ, mì ɓaa ha rì: ì mbi nun-rì í kɔ wáari ká ɗo ku. Pa̰ra fe paykeri ŋgɔŋ riw bele, a ɗo ɗi ya ɓay vbíe ro! Ɗo faa mbḭw munu ɓa nzoɓri ká i ɗo ɗi ya ɓay ɗáa law-rì ɓo tul-i.
35 Não dizeis vós: Ainda há quatro meses, e então virá a colheita? Eis que eu vos digo: Levantai os vossos olhos, e vede os campos, porque eles já estão brancos para a colheita.
36 Nzoɓ ká vbie fe pay na, ka ziŋ fe tunduo-ɛ ro; ka mbṵ fe paykeri ká ɓa nzoɓri na, ɓay haŋa ri káw ɓáy kumnun ká ɗo ɓaŋguɔ na. Ɓe mini ze, nzoɓ ká ru fe, ɓáy nzoɓ ká vbie fe pay na, i ɗaa suoriya ziŋ kḭ mbḭw hɔy,
36 E o que ceifa recebe salário, e ajunta fruto para a vida eterna; para que o que semeia e o que ceifa possam juntamente se regozijar.
37 ɓay ḭi lɛ, sim ɓay ɓáa nzoɓri ká ɓaa mii, “nzoɓ mbḭw ru fe, a nzoɓ kḭ laa lɛ, vbi-vbieke” na ɓa tusuɛ ɓay na kḭ.
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Mì píe rì ha rì vbie fe pay ká zaɗ ká ì ru fe ká ɗi ya. Nzoɓ kḭri ze i ru fe, rɔɔ ɓaarì na ì vbie fe pay ɓari na ɓáy.»
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros homens trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Nzoɓri ŋgḭi ɓamba ká ɓil kuɗu zaɗ ká Samari na, i ɗaa law-ri ɓo tul Zezu ɓay tul ɓay ká má̰y na ɓaa ha ri mii: «Ka kḭi fal fe ɗáa ɓiri ká pola lew riw bele ha̰ mì na.»
39 E muitos samaritanos daquela cidade creram nele, por causa da palavra da mulher, que testificou: Ele me disse tudo que eu tenho feito.
40 Sa̰wke mini ze, zaɗka nzoɓkeri ku vi luo Zezu na, i koɗ ni ɓay haŋa ni ka káw ziŋ ri. Ze, Zezu kaw ziŋ ri nam siɗi.
40 Assim então os samaritanos foram até ele, e pediram-lhe que ficasse com eles; e ele ficou ali dois dias.
41 Nzoɓri ŋgḭi ɓamba tasiri i ɗaa law-ri ɓo tul-e ɓay tul ɓay káʼa ɓaa ha ri na.
41 E muitos mais creram por causa da sua própria palavra;
42 I ɓaa ha̰ má̰y na mii: «Timbɛɗɛ key na, ɓuru ɗaa law ɓuru ɓo tul Zezu ɓay tul ɓayri ká mù kḭi ha̰ ɓuru hɔy ya, roo lɛ, ɓa fe ká ɓuru laa ɓáy suku ɓuru kḭ, a ɓúru kɔ ta-taŋ mii, ɓa ɓe na kḭ ze ka ɓa Nzoɓ Ya̰aŋa Nzoɓri ká tusiri key.»
42 e diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos; porque nós mesmos o temos ouvido, e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Zaɗka Zezu ɗaa nam siɗi ziŋ ri ká zaɗɛ ku na, ka uru a se ɓa puo ɓe ká kuɗu zaɗ ká Galele.
43 Ora, após os dois dias, ele partiu de lá, e foi para a Galileia.
44 Tusuɛke lɛ, Zezu ɓaa ta-taŋ sùo-ɛ kḭ mii, nzoɓ ya̰aŋa ɓay saa nzaa Ŋgɛrɛwṵru na, i ɗaa mbay ɓo tul-e ká tusiri ɓe ya.
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Roo lɛ, zaɗkaʼa tḭi kuɗu zaɗ ká Galele na, nzoɓkeri ya̰a ni ɓáy kere, ɓay ḭi lɛ, ɓari kara i se zaɗ *nam suoriya tḭ́i saa ɓil koy ká Zuruzalɛm na nda̰w, a í kɔ fe saŋri riw bele ká Zezu ɗaa ká ɗi na.
45 Então, quando ele chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles foram à festa.
46 Zezu ɓáy leɗ nduoɓal-ɛri i yḭ̀i ɓa kḭ í se Kana ká ɗo kuɗu zaɗ ká Galele káʼa fɛrɛ mbii ha̰ ni vi ɓa him ká ɗi na. Ká zaɗɛ ku na, ŋgɛrɛdɔma̰y mbḭw ɗo ɗi ká sùo vi-e sɛ ni naa puo ká Kapɛrnayum.
46 Assim Jesus veio novamente a Caná da Galileia, onde ele da água fizera vinho. E havia ali um nobre, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Zaɗkaʼa laa mii Zezu vi saa kuɗu zaɗ ká Zude a ɗo kuɗu zaɗ ká Galele na báyḭi lɛ, ka se luo-ɛ a koɗ ni ɓay haŋa ni ka se a vǎa vaa vi-e ká ɗo ɗi ya ɓay huka na.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe para descer e curar o seu filho, porque ele já estava à morte.
48 Lɛɛ, Zezu ɓaa ha̰ ni mii: «Zaɗka ì kɔ fe saŋri ɓáy feri ká ndaɗ kɔ́kɔ ya lɛ, ì ti ɗáa law-rì ɓo tul-i ya.»
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e maravilhas, não crereis.
49 Báyḭi lɛ, ŋgɛrɛdɔma̰y na yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Mbay, kóɗ ŋguɔ hɔy mu se puo ɓi ɓa vaa ká vu-i na a huka.»
49 O nobre disse-lhe: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Lɛɛ, Zezu ɓaa ha̰ ni mii: «Mu zɔ́l mú se puɔ; vu-ɔ na vaa ro.» Ŋgɛrɛdɔma̰y na ɗaa law-ɛ ɓo tul ɓay ká Zezu ɓaa ha̰ ni na a zɔl faa puɔ.
50 Disse-lhe Jesus: Vai pelo teu caminho, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse, e ele foi em seu caminho.
51 Zaɗkaʼa se faa kɔɓ rɔɓay na báyḭi lɛ, nzoɓ peɗ ɓeri i suɔ nun-ɛ í ɓaa ha̰ ni mii: «Vu-ɔ na vaa ɓáy kere!»
51 E, enquanto ele descia, saíram-lhe ao encontro os seus servos e lhe contaram dizendo: O teu filho vive.
52 Báyḭi lɛ, ŋgɛrɛdɔma̰y na vbi ri ɓay mii: «Maa ɓáy sa̰w síe mina nda̰w rɔɔ leɗ na vaa ku lɛ?» Lɛɛ, i yḭiŋra ɓáy ɓay ha ni mii: «Liɛ ku na, maa ɓáy síe ká fɛrɛ sùo-ɛ, ze sùo zaŋa ɓe na ɔ̌ke.»
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora ele começara a melhorar; e disseram-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Lɛɛ, bi-ɛ kɔ ro, ɓa sa̰w síeke ká Zezu ɓaa ha̰ ni mii, vu-ɔ na vaa ro na zu. Báyḭi lɛ, ɓe ɓáy nzoɓ ini ɓeri riw bele na, i ɗaa law-ri ɓo tul Zezu.
53 Assim o pai reconheceu que foi na mesma hora em que Jesus lhe dissera: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Ɓe ze ɓa fe saŋ ndeke ɗi ba siɗike ká Zezu ɗaa ká fal yḭ́i ɓe saa kuɗu zaɗ ká Zude, a vi kuɗu zaɗ ká Galele na.
54 Este foi o segundo milagre que Jesus fez, quando ele ia da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.