Romanos 9
Tutu ii - Kaꞌan ia Dios nuu ndiꞌi ñayiu (XTN) vs NVT
1 Kaꞌan ndaa san, chi oo san jin Kristu, te tu xndaꞌu ña san, chi Espíritu ia Dios ndeka nduu ña jin san ja ndakani ini san, yun guaa jini san ja oo ndaa.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Te kusuchi ndevaꞌa ini san vi siun ni tnaꞌu ini anu san,
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 ja jaꞌa tnaꞌa kuikin san ja ka kui ñayiu judio, chi nuu suaꞌa te kuu ja chituu san jin, chi vi maa san na tau tniaꞌa, te na kujioo san nuu Kristu ja jaꞌi.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Chi ñayiu ñuu Israel ka kui, te ni ndakuanseꞌe ña Dios, te yeꞌe tajan ya ni oo ya jin, te ni saꞌa ya tratu jin, te ni jiñaꞌa ya Ley ya nui jin maꞌñu sagua Moisés, te ni xneꞌe ya naxa vi chiñuꞌi nuu ya, vi ni kee yuꞌu ya kuaꞌa tnoꞌo vii tnoꞌo vaꞌa nui.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Te suni tatatnoꞌo ndi nijaꞌnu san ka kui, te nuu tatatnoꞌo san yun ni kii Kristu ja ni kuu ya in ñayiu. Te maa ya kuu Dios ja tatnuni ya siki ndiꞌi. Te kaꞌnu kuu ya nikuii nikani. Saa na kokuu.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Su masu ja tu ni skunkuu tnoꞌo ni kee yuꞌu ia Dios nuu ñayiu Israel, chi masu ndiꞌi ñayiu Israel ka kuu ndija ñayiu ñuu Israel.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Te suni masu ndiꞌi seꞌe Abraham ka kuu seꞌe de, chi jiñaꞌa ia Dios nuu de: “Jin maꞌñu sagua maa ni seꞌe ron Isaac vi koo ndikin tata ron”.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Te jin tnoꞌo ni kaꞌan ia Dios jinkuiꞌnu inio ja ni in seꞌe ja ni kaku nagua kuini in teyii jin ñasiꞌi, masu seꞌe ia Dios ka kui, chi maa ni seꞌe ja kaku nuu skunkuu tnoꞌo ni kee yuꞌu ia Dios ka kuu ndija tatatnoꞌo de.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Chi tnoꞌo yaꞌa kuu ja ni kee yuꞌu ia Dios nuu Abraham: “Vi maa kiuu ja ni jani rin, ndajiokuiin rin te ja koo in seyii luluu Sara”.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Te masu maintnoꞌo ni yaꞌa kuu ja ni kee yuꞌu ia Dios, chi suni nuu ni junkuꞌun lulu Rebeca, te kuati ka kui jin invaa ni yuai, te suu de kuu ndi tata velu san Isaac.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Te vi kuini ka ja vi kakui ja vi saꞌi javaꞌa axi ja uꞌu, te ja ni kaꞌan ia Dios naxa kokuu, nagua ja saa, te skunkuu nagua kuini maa ia Dios ja ni kaji ña ya, te masu nagua ka saꞌa maa ñayiu, chi nagua kana ña maa ya.
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 Chi jiñaꞌa ia Dios nuu Rebeca ja suchi kaꞌnu yun kokunukuechi nuu suchi lule ka.
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Te suni yoso nuu tutu ii: “Ni kutoo rin Jacob, te ni skexiko rin Esaú”.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Nuu saa, ¿te naxa vi kachio? ¿A tu saꞌa ndaa ia Dios ja saꞌa ya siun nuu saa? Ñaꞌa kuiti.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Chi guaa ndee janaꞌa ni kaꞌan ia Dios nuu Moisés: “Kundaꞌu ini rin ñayiu kundaꞌu ini maa rin, te konekaꞌnu ini rin nuu ñayiu konekaꞌnu ini maa rin”, jiñaꞌa ya.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Te yun guaa Dios, chi tu kundaꞌu ini ya ñayiu jin ja kuini axi ja saꞌi, chi maa ya kaji na ñayiu kuini ya ja kundaꞌu ini ya.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Chi suni saa yoso nuu tutu ii ja ni kaꞌan ya jin Faraón guaa ndee jananaꞌa: “Ni jani ña rin jin ron ja kuu ron rey, nagua ja saa te xneꞌe rin tniuu kaꞌnu saꞌa rin nuu ron, nagua ja kutenuu sivi rin ja vi kuni ñayiu nii ñuyiu”, jiñaꞌa ya.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Te yun guaa kundaꞌu ini ya na ñayiu kuini ya ja kundaꞌu ini ya, te saꞌa ndee ya anu na ñayiu kuini ya ja saꞌa ndee ya ini anui.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Su yun te vi kaꞌan ni nuu san: “Nuu ja saa kuu, ¿te naxa xtavi kuechi ia Dios ñayiu? Chi ma kuu vi saꞌi siki nagua kuini maa ya ja saꞌa ya”, vi kachi ni.
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Su maa ni, ¿na in kuu ni ja kondakan tnoꞌo ni nagua saꞌa ia Dios? ¿A kuu kaꞌan in kisi ñuꞌu nuu ñayiu ni saꞌa ña jin: “¿Nau ja saa siaꞌa ni saꞌa ña ni jin san?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Chi ñayiu saꞌa kisi yun, ¿a ma kuu saꞌi jin ñuꞌu yun nagua kuini mai? Chi jin in ni ñuꞌu yun kuu saꞌi in kisi guaꞌa ka axi in kisi kaa ndaꞌu ka.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Te suni saa saꞌa ia Dios, chi kuini ya xneꞌe ya ja kiti ini ya nuu ñayiu ka saꞌa jakueꞌe ja vi kuni ndiꞌi ñayiu tniuu kaꞌnu ja saꞌa ya jin. Su ni jandee jakaꞌnu ini ya jin ñayiu ka saꞌa jakueꞌe yun, ja vi tniuyaꞌui jin ja ka saꞌi, ja kuaꞌankuei nuu vi nai.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Te suni kuini ya ja xneꞌe ya jin yoon ja kaꞌnu ndevaꞌa kuu nuu tatnuni ya, chi ni kundaꞌu ini ña ya jion, te ni saꞌa tuaꞌa ña ya ja vi koo nuu yeꞌe tajan ya.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Saa ni kuu ja ni kana ña ya jin yoon, savao ka kuu ñayiu judio, te savao ka kuu ñayiu sava ka tatatnoꞌo.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Chi suni saa ni kaꞌan ya nuu tutu ii ni tee Oseas nuu kaꞌan suaꞌa:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Te vi maa nuu ni kaꞌan rin ja masu ñayiu ñuu rin ka kuu ron,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Suni ni kaꞌan Isaías siki ñayiu Israel: “Visi ni kaya ndikin tata Israel na kuinio ñuti nduei yuꞌu ndute mar, su ndesaa ni guaa vi kaku niꞌnu,
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 chi ñama skunkuu Jitoꞌo Dios ja sandaa ya yika kuechi ñayiu ñuyiu”, kachi tutu ii.
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Te suni ni kaꞌan Isaías suaꞌa:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Nuu saa, ¿te naxa vi kachio? Ka jinio ja ñayiu sava ka tatatnoꞌo, visi tu ni ka ndukui ja vi saꞌa ndai, su jin maꞌñu sagua ja ka kandijai ni saꞌa ia Dios ja ni ka ndui ñayiu ndaa.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Su ñayiu ñuu Israel, chi visi ni ka ndukui ja vi skunkui Ley, su tu ni ka kundei ja vi koo ndai jin maꞌñu sagua Ley yun.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 ¿Te nau, nuu saa? Saa, chi ni ka ndukui ja vi koo ndai jin maꞌñu sagua tniuu guaꞌa ka saꞌi, te masu jin ja ka kandijai ya. Te yun guaa ni ka kachi jaꞌi yuu ja skachi jaꞌa ña, te suu kuu Kristu.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Chi saa yoso nuu tutu ii:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.