Gênesis 45

Tutu ii - Kaꞌan ia Dios nuu ndiꞌi ñayiu (XTN) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yun te ña ni kundee ka ini José nuu ndiꞌi ñayiu ka oo jin de, te ni kana jaa de, ni tatnuni de:
1 José não conseguiu mais controlar a sua emoção diante dos seus empregados, de modo que gritou: — Saiam todos daqui! Por isso nenhum dos empregados estava ali quando José contou aos irmãos quem ele era.
2 Yun te vi kana jaa de ndaꞌi de, te ni ka jini ñayiu maa Egipto yun, vi suni ni ka jini ñayiu veꞌe Faraón.
2 Ele começou a chorar tão alto, que os egípcios ouviram, e a notícia chegou até o palácio do rei.
3 Te jiñaꞌa José nuu ñani de:
3 José disse aos irmãos: — Eu sou José. O meu pai ainda está vivo? Quando os irmãos ouviram isso, ficaram tão assustados, que não puderam responder nada.
4 Yun te jiñaꞌa José nuu ñani de:
4 E José disse: — Cheguem mais perto de mim, por favor. Eles chegaram, e ele continuou: — Eu sou o seu irmão José, aquele que vocês venderam a fim de ser trazido para o Egito.
5 Te vitna te ma vi kotnaꞌu ini ni, ni ma vi koxtavi kuechi ni maa ni ja ni ka xiko ña ni yaꞌa, chi Dios ja ni tetniuu ña jin san ja kokoxnoꞌo san, nagua ja skaku niꞌnu san ñayiu ja vi kotekui nuu tnundoꞌo soko.
5 Agora não fiquem tristes nem aborrecidos com vocês mesmos por terem me vendido a fim de ser trazido para cá. Foi para salvar vidas que Deus me enviou na frente de vocês.
6 Chi ja ni jino uu kuia ja oo soko, te jaꞌni ka ña uꞌun kuia ja tu na in kutu nuu ñundeꞌi, ni tu na in ndaxtutu.
6 Já houve dois anos de fome no mundo, e ainda haverá mais cinco anos em que ninguém vai preparar a terra, nem colher.
7 Te ia Dios ni tetniuu ña jin san ja kokoxnoꞌo san, nagua ja saꞌa tuaꞌa san ja vi kokaa ñayiu, te skaku niꞌnu san ñayiu jin nuu tnundoꞌo soko.
7 Deus me enviou na frente de vocês a fim de que ele, de um modo maravilhoso, salvasse a vida de vocês aqui neste país e garantisse que teriam descendentes.
8 Te masu maa ni, ni ka tetniuu ña jin san yaꞌa, chi maa ia Dios ni jani ña jin san ja kuu san na kuinio yua Faraón vi jitoꞌo ndiꞌi ñayiu veꞌe de, te tatnuni san nii ñuu ja tnii Egipto.
8 Portanto, não foram vocês que me mandaram para cá, mas foi Deus. Ele me pôs como o mais alto ministro do rei. Eu tomo conta do palácio dele e sou o governador de todo o Egito.
9 Te kuanoꞌokuei ñama ni nuu oo tatao, te vi kuñaꞌa ni: “Suaꞌa kaꞌan seyii ni José: Dios ni jani ña ja kuu san jitoꞌo ndiꞌi ñayiu Egipto, te neꞌe ni nuu oo san, ma kokuu kuee ni.
9 — Agora voltem depressa para casa e digam ao meu pai que o seu filho José manda lhe dizer o seguinte: “Deus me fez governador de todo o Egito. Venha me ver logo; não demore.
10 Te vi koo ni ñuu Gosén, maa ni vi seꞌe ni vi señani ni, kiti kuechi ni vi isndiki ni vi ndiꞌi nagua nevaꞌa ni. Saa te vi koo yatni ni nuu oo maa san.
10 O senhor morará na região de Gosém e assim ficará perto de mim — o senhor, os seus filhos, os seus netos, as suas ovelhas, as suas cabras, o seu gado e tudo o que é seu.
11 Te yun kotaa san ja vi kokaa ni, chi jaꞌni ka ña uꞌun ka kuia ja koo tnundoꞌo soko, nagua ja ma vi kokuu ndaꞌu kokuu kee ni jin ñayiu veꞌe ni vi ndiꞌi nagua nevaꞌa ni”, vi kuñaꞌa ni suaꞌa.
11 A fome ainda vai durar mais cinco anos, e em Gosém eu darei mantimentos ao senhor, à sua família e aos seus animais. Assim não lhes faltará nada.”
12 Te vi ka ndiaꞌa maa ni vi suni ndiaꞌa ñani san Benjamín yuꞌu san ja kaꞌan san.
12 José continuou: — Todos vocês e Benjamim, o meu irmão, podem ver que sou eu mesmo, José, quem está falando.
13 Te vi kaxtnoꞌo ni nuu tatao ndiꞌi jayiñuꞌu nevaꞌa san Egipto yaꞌa vi ndiꞌi jaguaꞌa ni ka jini ni yaꞌa. Te vi konuu ini ni, te kikuei ni jin tatao yaꞌa ―jiñaꞌa de.
13 Contem ao meu pai como sou poderoso aqui no Egito, contem tudo o que têm visto. Vão depressa e tragam o meu pai para cá.
14 Te ni kanu niꞌnu de ñani de Benjamín, te ni ndaꞌi de, te suni ni kanu niꞌnu ña Benjamín jin de, te ni ndaꞌi.
14 José abraçou o seu irmão Benjamim e começou a chorar. E, abraçado com José, Benjamim também chorou.
15 Yun te ni chitu de nuu ndiꞌi ñani de, te ni ndaꞌi de nuu ni ndakanu niꞌnu ña de. Yun te saa ni kuu ja ni ka kaꞌan ñani de ja ni ka ndatnoꞌo jin de.
15 Então, ainda chorando, José abraçou e beijou cada um dos seus irmãos. Depois disso os irmãos começaram a falar com ele.
16 Yun te ni ka ndakani ndee veꞌe Faraón, te ka jiñaꞌa:
16 A notícia de que os irmãos de José tinham vindo chegou até o palácio do rei do Egito, e ele e os seus servidores ficaram contentes com isso.
17 Te jiñaꞌa Faraón nuu José:
17 O rei disse a José: — Diga aos seus irmãos que carreguem os animais e voltem para a terra de Canaã.
18 te na vi nukuaka de tata ron vi ñayiu veꞌe de, te na kikuei de nuu maa rin, chi kuñaꞌa rin ñuꞌu guaꞌa ja oo Egipto ja vi koo de, te vi kokaa de ndiꞌi jakuaꞌa ni kee nuu ñundeꞌi yaꞌa.
18 E me tragam o pai deles e as famílias deles. Eu lhes darei as melhores terras que há no Egito, e eles comerão o que este país produz de melhor.
19 Te tatnuni maa ron ja na vi kiꞌin de carreta ja ka oo Egipto, nagua ja na vi kuinee seꞌe kueli de vi ñasiꞌi de, te na kikuei de jin tata ron.
19 Que os seus irmãos levem daqui do Egito carretas para trazerem as mulheres, as crianças pequenas e também o pai deles.
20 Te ma vi kondiꞌni de jin na in guaa vi xndendoo de, chi jaguaꞌa ka ja oo Egipto vi kokuu kuenta maa de, kuñaꞌa ron ―jiñaꞌa de.
20 E não se preocupem por deixarem para trás as coisas que têm, pois o melhor que há na terra do Egito será deles.
21 Te saa ni ka saꞌa seyii Israel, te ni jiñaꞌa José carreta nagua ni tatnuni maa Faraón, vi ni jiñaꞌa de ja vi kokaa ñani de nuu ichi.
21 Os filhos de Jacó fizeram isso. José lhes deu carretas, como o rei havia mandado, e mantimento para a viagem.
22 Te ni jiñaꞌa de in muda saꞌun nuu in in ñani de, su nuu Benjamín ni jiñaꞌa de uꞌun muda saꞌun vi uni ciento xuꞌun kaa ja kuu plata.
22 Também lhes deu roupas novas, mas a Benjamim deu trezentas barras de prata e cinco mudas de roupas.
23 Te nuu tata de ni tetniuu de yaꞌa: Uxi mentu ka ndiso ndendee ti ndiꞌi jaguaꞌa ja oo Egipto vi uxi mentu siꞌi ka ndiso ti triu vi xtaa vixin vi ndei ja kokaa tata de nuu ichi.
23 Para o pai, José mandou dez jumentos carregados das melhores coisas do Egito e dez jumentos carregados de trigo, pão e outros mantimentos para a viagem.
24 Te ni ka ndakuantaꞌu nuu tnaꞌa de jin ñani de, te jiñaꞌa ka de:
24 Os irmãos se despediram, e na hora de partir José aconselhou: — Não briguem pelo caminho.
25 Te ni ndekuei de Egipto, te kuanoꞌokuei de ja ni ndajinokuei de nuu oo tata de Jacob ñuu de Canaán.
25 Eles saíram do Egito e, quando chegaram a Canaã, foram à casa de Jacó, o seu pai.
26 Te ni ka ndakani de nuu ka jiñaꞌa de:
26 Então lhe disseram: — José está vivo! Ele é o governador de todo o Egito! Jacó quase desmaiou e não podia acreditar.
27 Su ni ka ndakani de ndiꞌi tnoꞌo ni kaꞌan José nuu de, te nuu ni jini Jacob carreta ja ni tetniuu José ja majunkuaka ña jin de, te ni ndaniꞌi anu de.
27 Porém, quando lhe contaram tudo o que José tinha dito, e quando viu as carretas que havia mandado para levá-lo para o Egito, Jacó ficou muito animado.
28 Yun te jiñaꞌa Israel:
28 E disse: — Já chega! O meu filho José ainda está vivo. Quero vê-lo antes de eu morrer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.