Romanos 9
Tnuʼu vaʼa tnuʼu Jesucristo (XTDNT) vs NTLH
1 — ausente —
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 — ausente —
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Date nuu n‑xio xaxeꞌe xa dandoo ñaꞌa Cristu nanitaꞌu ñayiu ñuu‑da xiꞌin yatnuꞌu‑da, diko kajan taꞌu‑da nuu Ianyuux xa na dandoo ñaꞌa‑ia n‑kuu.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Roo xa ka kuu‑ro daꞌya dana Israel, ka kuu‑ro ñayiu n‑kudaꞌya ñaꞌa Ianyuux. Xixitna‑ro n‑ka kuu ñayiu n‑dandeꞌa ñaꞌa Ianyuux mee‑ia na n‑koko‑ia nuu n‑ka xo yuku‑i. N‑kida‑ia xiꞌin‑i ɨɨn tratu. N‑xiaꞌan‑ia ley‑ia, te n‑jaꞌan‑ia janda kada‑i xa ndadakaꞌnu‑i‑ia, dɨuni n‑xiaꞌan‑ia tnuꞌu‑ia xa taxi‑ia ɨɨn xa xá n‑taxi‑ia roo xa ka kuu‑ro daꞌya dana Israel.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Yatnuꞌu‑ro n‑ka kuu daꞌya yɨɨ Israel. Uxi uu‑s xa ntdaa‑s. Ijan vaxi yatnuꞌu‑ro xiꞌin Cristu. Kuu‑ia Ianyuux te taxnuni‑ia nuu‑ro ntdaa‑ro xiꞌin nuu ntdaa xa io. Io xa ndadakaꞌnu‑ro‑ia nɨkava nɨkuita. Amén.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Ñatuka io xa ku jaꞌan‑ro xa ka kuu naꞌi dava daꞌya dana Israel ñayiu Israel xaxeꞌe xa ñatu ka kida‑i na io xa kada‑i. Ñatu ka jandixa‑i Ianyuux, ko kida naꞌi Ianyuux xa n‑jaꞌan‑ia xa kada‑ia. Xetnaꞌa tnuꞌu‑ia.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Ñadu ntdaa daꞌya dana Abraham n‑jaꞌan Ianyuux xa ku kuu daꞌya dana‑s chi yodotnuni tnuꞌu n‑jaꞌan‑ia nuu‑s: “Diko ni daꞌya dana Isaac ku kuu daꞌya dana‑n.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Ña ntdaa ñayiu ka kuu daꞌya dana Abraham ka kuu daꞌya Ianyuux chi diko ni ñayiu n‑jaꞌan‑ia nuu‑s xa ku kuu‑i daꞌya‑ia ka kuu daꞌya‑ia.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Te dɨuni n‑jaꞌan Ianyuux nuu Abraham tnuꞌu yaꞌa: “Kɨu n‑xantuu‑r xa kixi‑r, kixi ntuku‑r, te kɨu ijan kajan Sara ɨɨn daꞌya yɨɨ.”
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Ñadu ni Sara n‑xajan daꞌya chi dɨuni n‑xajan Rebeca daꞌya. Cuati n‑xajan‑ña, te Isaac n‑kuu taa daꞌya‑ña.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 — ausente —
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Maxku kachi‑ro xa ñatu kida Ianyuux ɨɨn xavaꞌa xaxeꞌe xa duꞌa kida‑ia. Ni ɨɨn kɨu maxku daa kani ini‑ro.
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 N‑jaꞌan‑ia nuu Moisés: “Kundaꞌu ini‑r ñayiu kuu ini‑r xa kundaꞌu ini‑r. Tnau ini‑r xaxeꞌe‑i chi daa kuu ini‑r.”
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Ñayiu kundaꞌu ini Ianyuux kaxí‑ia xa kutuu‑i xiꞌin‑ia. Kaxí Ianyuux ñayiu ijan xaxeꞌe xa kundaꞌu ini‑ia‑i, ñadu xaxeꞌe xa ka kuu ini ñayiu ijan xa kaxí‑ia‑i, kaxí‑ia‑i. Ni ñadu xaxeꞌe xa ka ndukundee‑i xa kaxí ñaꞌa‑ia, kaxí‑ia‑i.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Dɨuni yodotnuni xa n‑jaꞌan‑ia nuu Faraón. Duꞌa n‑jaꞌan‑ia: “N‑kida‑r xa taxnuni‑n te n‑kida‑n xa n‑kida‑n na kuaꞌa jini ñayiu ñuñayiu xa kuaꞌa‑r kida‑r davaꞌa nga xa jaꞌan‑r xa kada‑r, te jaꞌan koio ñayiu ñuñayiu xa kuu‑r Ianyuux ndixa xaxeꞌe xijan.”
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Kundau ini Ianyuux ñayiu kuu ini‑ia xa kutuu xiꞌin‑ia xaxeꞌe xa daa kuu ini‑ia, te nux kuu ini‑ia xa ku kulilu naꞌi dava ka ñayiu, dani ku kulilu‑i.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Vaa ku jaꞌan koio‑n: “Nux duꞌa io ¿nakuenda jaꞌan‑ia xa io kuechi ñayiu ka kida kuechi? Kida Ianyuux xa kuu ini mee‑ia xa kada‑ia, te mayo ku dadaꞌan.”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 ¡Nuda xijan ku jaꞌan ndixi! Maxku yoo ñayiu ku jaꞌan xa nuu io vaꞌa xa kida‑ia a ñatu io vaꞌa. Ñatu jaꞌan ɨɨn kɨdɨ nuu se n‑kidavaꞌa: “¡Nuda duꞌa kaa n‑kidavaꞌa ñaꞌa‑n u!”
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Kidavaꞌa ɨɨn se kidavaꞌa kɨdɨ ñuꞌu kɨdɨ kuu ini mee‑s. Idii ni ndeꞌyu kidavaꞌa‑s kɨdɨ vaꞌa kaa xiꞌin kɨdɨ ndaꞌu kaa.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Kiti ini Ianyuux nuu ñayiu ñatu n‑ka natu ini xa n‑ka kida‑i kuechi. Xaxeꞌe xijan io xa naa‑i. Ñatu n‑xo kida uꞌu ni‑ia‑i chi n‑xo xo ndetu kuee‑ia xaxeꞌe xa n‑juini‑ia xa na natu ini‑i xa n‑ka kida‑i kuechi. Kada uꞌu‑ia‑i na kuaꞌa na jini koio‑i xa kiti ini‑ia nuu‑i. Dɨuni juini‑ia xa jini ntdaa ñayiu xa taxnuni‑ia nuu‑i.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 N‑xo ndetu kuee‑ia chi dɨuni n‑juini‑ia xa natu ini roo, ñayiu n‑kundaꞌu ini‑ia xa n‑ka kida‑ro kuechi xaxeꞌe xa n‑juini‑ia xa jini‑ro xa kada‑ia xa ndukaꞌnu koio‑ro nuu tuu‑ia. Dɨuni n‑kidatniu‑ia anu‑ro xa n‑ka nduu‑ro ñayiu vaꞌa.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Ñadu ni roo xa ka kuu‑ro ñayiu Israel n‑kida‑ia xa teku‑ro tnuꞌu‑ia xa na kuaꞌa nanitaꞌu koio‑ro, chi dɨuni n‑kida‑ia xa teku ñayiu ñatu kuu ñayiu Israel tnuꞌu‑ia.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Nani jaꞌan‑da ya, dani n‑jaꞌan Ianyuux nuu Oseas, te n‑chidotnuni‑s:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Ñayiu n‑xo jaꞌan‑r nuu‑i:
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Duꞌa n‑jaꞌan se n‑xo nani Isaías te n‑chidotnuni‑s: “Kueꞌe daꞌya dana Israel io ná kueꞌe ñuꞌu kuchi io yuꞌu mar. Kueꞌe‑i io, ko xaku ni‑i nanitaꞌu.
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Vax kuyatni kɨu kada Ianyuux xa jɨn tnaꞌa xa n‑jaꞌan‑ia nuu ñayiu ñuñayiu”.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Dɨuni n‑jaꞌan Isaías te chidotnuni‑s:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Xaxeꞌe xa ka kukanu ini ñayiu Cristu, ñatuka xndido xtau‑i kuechi n‑ka kida‑i, juini ñatu n‑ka xo kuu anu‑i xa jandixa‑i Ianyuux.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 N‑ka kuu ñayiu Israel xa jandixa ndɨꞌɨ‑i ley Ianyuux xa ma kundido kutau ka‑i kuechi n‑ka kida‑i, ko ñatu n‑ka ndaku‑i.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 N‑ka kuu‑i xa ndaku‑i xa jandixa koio‑i ley Ianyuux na kuaꞌa maxku kundido kutau ka‑i kuechi n‑ka kida‑i, ko ña yoo‑i ndaku xaxeꞌe xa ñatu n‑ka kukanu ini‑i Ianyuux. Kuenda kɨu ñayiu ndeꞌe ka xe kɨꞌɨ yuú hora xndijun‑i ɨnka ñayiu, ka kuu‑i xa ñatu jandixa‑i‑ia.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Dɨuni yodotnuni tnuꞌu Ianyuux:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.