2 Coríntios 12

Wɛ Tɔnɔ dɩ kasɩm (XSM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Kʋ nan fɩn mʋ sɩ a brɩ a tɩtɩ dɩ kʋ na maŋɩ kʋ ba jɩgɩ nyɔɔrɩ dɩ, yɩ a ta wʋ́ ta dɩ́ Yuutu wʋm na pɛ a yi na Wɛ-sɔŋɔ wǝǝnu tɩlʋ na sǝgi tɩn, dɩdaanɩ o na mɛ o cɩga kam o ma vɩɩrɩ-nɩ te tɩn.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Amʋ nan ye nɔɔnʋ wʋdoŋ, o na yɩ Zezi Krisi nɔɔnʋ. Bɩna fugǝ-yana na kɛ tɩn, Wɛ dɛɛn kwe-o DƖ ja DƖ di DƖ sɔŋɔ. Amʋ nan yǝri kʋ yɩ o yɩra tɩtɩ mʋ naa o joro mʋ. Wɛ nan mʋ ye kʋ na yɩ te tɩn.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 — ausente —
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 — ausente —
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Amʋ wʋ́ ta kɩ wʋpolo nɔɔnʋ wʋm kʋntʋ na nɛ kʋlʋ tɩn ŋwaanɩ mʋ. Kʋ na daɩ kʋntʋ a bá sɛ sɩ a brɩ a tɩtɩ, kʋ na daɩ wǝǝnu tɩlʋ na brɩ nɩ a bwǝnǝ tɩn yɩranɩ ŋwaanɩ.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Amʋ ya na bʋŋɩ sɩ a brɩ a tɩtɩ, kʋ bá ta yɩ jwǝrim a na tɛ cɩga tɩn ŋwaanɩ. A nan bá brɩ a tɩtɩ kʋntʋ. A ba lagɩ sɩ nɔɔn-nɔɔnʋ bʋŋɩ kʋlʋ na dwe amʋ tɩn o pa-nɩ, sɩ o laan taa nii a tɩtʋŋa na yɩ te dɩ a ni-taanɩ na yɩ te tɩn.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Wɛ ba lagɩ sɩ a kɩ kamunni dɩ wo-kɩnkagɩla yalʋ zanzan a na nɛ tɩn. Mʋ kʋ kuri DƖ pɛ cam wʋ a yɩra wʋnɩ, nɩ sabarɩ na zɔ-nɩ te tɩn. Sʋtaanɩ ma tɔgɩ kʋ ŋwaanɩ sɩ dɩ yaarɩ-nɩ, sɩ a daa yɩ wanɩ a kɩ kamunni.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Kuni bɩtɔ mʋ a loori dɩ́ Yuutu wʋm sɩ o lɩ cam dɩm kʋntʋ a yɩra nɩ.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 O maa wʋ sɛ, yɩ o wɩ: «Amʋ zaanɩ dɩm maŋɩ nmʋ. Bɛŋwaanɩ amʋ dam dɩm wʋ́ tiini dɩ tʋŋɩ balʋ na bwǝnǝ tɩn tee nɩ mʋ.»
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Kʋntʋ ŋwaanɩ mʋ, a na yǝni a bwǝnǝ, naa nɔɔna na jɩgɩ-nɩ ba twɩa, naa cam dɩ bɛɛsɩm dɩ liǝ na jɩgɩ-nɩ, amʋ ta jɩgɩ wʋpolo dɩ kʋntʋ maama Zezi Krisi ŋwaanɩ. Bɛŋwaanɩ, a na yǝni a bwǝnǝ maŋa kalʋ tɩn, kantʋ maŋa nɩ mʋ Zezi pa-nɩ dam.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Amʋ na brɩ a tɩtɩ te tɩn yɩ jwǝrim mʋ, yɩ kʋ yɩ abam fɩfɩʋn ŋwaanɩ mʋ a kɩ kʋntʋ. Kʋ yɩ abam mʋ ya maŋɩ sɩ á brɩ amʋ cɩga kam. Kʋ yɩ cɩga mʋ nɩ amʋ daɩ kʋlʋkʋlʋ. Kʋ nan na yɩ balʋ na paɩ ba yɩ Zezi tɩntʋŋna yɩ ba pa ba dwe maama tɩn, a wʋ muri bantʋ yigǝ nɩ dɩ fɩnfɩɩn dɩ.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Amʋ dɛɛn na wʋ abam tee nɩ tɩn, amʋ tʋŋɩ dɩ pu-dɩa mʋ, yɩ Wɛ kɩ wo-kɩnkagɩla dɩ wǝǝnu tɩlʋ maama na brɩ nɩ amʋ sɩɩnɩ a yɩ Zezi tɩntʋŋnʋ tɩn.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Abam nan bʋŋɩ nɩ a wʋ kɩ abam lanyɩranɩ nɩ a na kɩ Zezi nɔɔna bam je sɩdonnǝ nɩ te tɩn mʋ na? Kʋ nan yɩ cɩga mʋ nɩ a wʋ yaarɩ abam sɩ á pa-nɩ zǝnǝ. Á nan yagɩ kʋntʋ woŋo kʋm á ma cɛ-nɩ.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Amʋ na ti a yigǝ sɩ a ba abam te lele kʋntʋ tɩn, kʋ laan lagɩ kʋ kɩ kuni bɩtɔ mʋ. Amʋ nan daa ta bá yaarɩ abam sɩ á pa-nɩ zǝnǝ. Kʋ nan daɩ á wǝǝnu naa á sǝbu mʋ a laga, kʋ yɩ á tɩtɩ mʋ. Kʋ yɩ kwǝ mʋ lagɩ wǝǝnu ba tiŋi ba biǝ ŋwaanɩ, sɩ kʋ daɩ biǝ mʋ wʋ́ kɩ kʋntʋ ba pa ba kwǝ. Abam nan nyɩ dɩ amʋ biǝ mʋ te.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Kʋntʋ ŋwaanɩ mʋ amʋ wʋ́ ta jɩgɩ wʋpolo sɩ a kwe a wǝǝnu maama a cɔgɩ kʋ wǝli dɩ a tɩtɩ yɩra abam ŋwaanɩ. Amʋ na tiini a soe abam te tɩn, kʋ maŋɩ sɩ abam taá ba soe amʋ na?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Abam laan lwarɩ nɩ a dɛɛn ba yaarɩ abam amʋ zǝnǝ ŋwaanɩ. Nɔɔna badaara nan tɛ nɩ, amʋ kɩ swan mʋ a ma joŋi á sǝbiǝ.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Kʋ nan na yɩ amʋ na tʋŋɩ nɔɔna balʋ maama abam tee nɩ tɩn, a wʋ tɔgɩ ba wʋlʋwʋlʋ ŋwaanɩ a pini abam sǝbu.
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Kʋ na yɩ Titi, a dɛɛn loor-o mʋ sɩ o ba abam te, yɩ a tʋŋɩ dɩ́ ko-bu wʋdoŋ sɩ o tɔgɩ dɩd-o o ba. Titi nan wʋ pini abam kʋlʋkʋlʋ. Abam paɩ sɩ Titi dɩ amʋ wʋbʋŋa daɩ bɩdwɩ mʋ na? Dɩbam nan tɔgɩ cwǝŋǝ dɩdʋa mʋ.
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Abam bʋŋɩ nɩ dɩ́ na ŋɔɔnɩ tɩntʋ maama tɩn, kʋ yɩ abam yigǝ nɩ mʋ dɩ́ ŋɔɔnɩ sɩ dɩ́ ma joŋi dɩ́ tɩtɩ na? Dɩ́ nan na ŋwɩ dɩ Zezi Krisi tɩn, kʋ yɩ Wɛ yigǝ nɩ mʋ dɩ́ ŋɔɔna.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Amʋ nan jɩgɩ liǝ mʋ abam ŋwaanɩ sɩ, a na tu abam te, abam bá ta yɩ nɩ amʋ na lagɩ te tɩn, yɩ kʋʋ́ pa amʋ dɩ bá ta yɩ nɩ abam na lagɩ te tɩn. Amʋ ta maa jɩgɩ liǝ sɩ á wʋ́ ta magɩ kantɔgɔ daanɩ, yɩ á jɩgɩ wʋ-gʋrʋ dɩ ban-zɔŋɔ, yɩ á lagɩ á yɩratʋ zǝnǝ, yɩ á twɩ daanɩ, yɩ á yɩ bɩbarɩ-nyɩna, yɩ á gooni daanɩ, yɩ á kwǝri á kɩ yɔɔ yɔɔ.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Amʋ daa ta jɩgɩ liǝ mʋ dɩ abam sɩ, amʋ na joori a ba á te, amʋ Tu Wɛ wʋ́ pa a na cavɩɩra abam ŋwaanɩ, dɩ abam zanzan na wʋ lǝni á wʋ dɩ lwarɩm dɩlʋ á na maŋɩ á kɩ tɩn. Amʋ na nɛ kʋntʋ, kʋʋ́ pa a wʋ cɔgɩ zanzan dɩ á ta na kɩ wo-digiru dɩ boorim kikiǝ dwi maama yɩ á ba yagɩ tɩn.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.