Lucas 15
MARO KINDENI KAWA ŊGUA (XSI) vs NAA
1 Kinzi tamâta sakamao pinde uru siveta wurâta pa Rom ŋana mbumbu kaiŋa kâ, sitavanzi kiesaka tamwatanzi pinde, ande simâ simo Yesu tini laiti ŋana siloŋo i ne ŋgua kâ.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Mine kala kinzi Parisai tamâta ŋga kinzi pananâŋa tamâta ŋana ŋgua tukuŋa kâ nde siporo ŋgua nâna lâ warakanzi nâ ŋgininzi tu, “Opopo, tamâta ŋine iveta mete kunzi kiesaka tamwatanzi, aku ika kâpwa kunzi tona!”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Mine kala Yesu iporo ŋgua tambirâŋa panzi mine tu,
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Ambo nawalami tamâta toŋge i ne ‘lama’ kambwaŋenzi tamâta ŋalae taitu (100) simo, andeta lama toŋge isapiri ku nao tia lâ, ande tamâta ŋinde ma iveta mana. I ma ipilenzi ne lama (99) simandi lâ nia bilimu ŋinde, aku ma ilâ mbo iroroto ŋana ne lama ŋinde lee, ikura isânda kulu lâ ŋga.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Aku lâ zo ŋana isânda ne lama ŋinde kulu, ande i ma ikai kâki ŋana ikale lâ kala, ku ma itaulo ilâ tava ndekâŋa ŋalae tina.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Aku muli, lâ zo ŋana itaulo ilâ pa ne luma kilo, ŋineŋga i ma isarâwa panzi ninambwe wa nuwala simo lawea ŋinde tu simâ taitu kuku i. Ŋineŋga i ma ipainzi tu, ‘Miki ilomi ndeka kuku naŋa! Ŋana tu naneŋgu lama toŋge nao tia lâ, andeta naŋa asânda kulu lâ, kala akai taulo amâ kilo!’”
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Yesu itambira ŋgua mine lâ, ŋineŋga ipainzi tu, “Naŋa aporo mao nâ pami; ndekâŋa kie mine nâ uru ipâŋga lâ samba lawea lâ zo ŋana kiesaka tamâta toŋge ipalele ilo kalo ku ipâŋga itogo tamâta wasaseki mine. Mao nâ, lâ samba lawea kinzi uru sindeka ŋalae koŋa tia ŋananzi tamâta uru siporo tu, ‘Naŋa nde tamâta sondo, ma apalele iloŋgu kaloŋgu tia’; andeta kinzi sindeka pâta kanaŋo ŋana kiesaka tamâta toŋge ipalele ilo kalo.”
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ŋineŋga Yesu iporo ŋgua tambirâŋa kilo panzi mine tu, “Ambo taine toŋge ne mbumbu saŋao ikeno, andeta toŋge nao tia lâ, ande taine ŋinde ma iveta mana. I ma isulu sinâla ku ma itaka luma ilo sondo. I ma iroto mine lee, ikura isânda kulu lâ ŋga.
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Aku lâ zo ŋana isânda ne mbumbu ŋinde kulu, ande i ma isarâwa panzi ninambwe wa nuwala simo lawea ŋinde tu simâ taitu kuku i. Ŋineŋga i ma ipainzi tu, ‘Miki ilomi ndeka kuku naŋa! Ŋana tu naneŋgu mbumbu toŋge nao tia lâ, andeta naŋa asânda kulu lâ, kala akai taulo amâ kilo!’”
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Ŋineŋga Yesu ipainzi mine tu, “Naŋa aporo mao nâ pami; lâ zo ŋana kiesaka tamâta toŋge ipalele ilo kalo, ande ndekâŋa kie mine nâ uru ipâŋga lâ samba ilo lâ Maro Kindeni ne aŋelo ŋgininzi.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ŋineŋga Yesu iporo ŋgua tambirâŋa kilo panzi mine tu, “Tamâta toŋge i natu tamâne rua simo.
11 Jesus continuou:
12 Simo lee, ŋineŋga zo toŋge, natu pwete-pwete ipai tama tu, ‘Mama, naŋa asama tu muli noko ma kuwae ne mbaliŋa wa kelekele rârâni pa maka rua tata rua. Andeta naŋa iloŋgu tu ma ŋine nâ naneŋgu mbaliŋa wa kelekele ŋinde ma kulua naŋa ŋga.’ Ŋineŋga tamanzi iwae ne mbaliŋa wa kelekele ŋinde rârâni ilâ panzi rua.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Zo ŋalae tia, ŋineŋga natu pwete-pwete nde igona ne mbaliŋa rârâni ku ilâ pa nia malawae toŋge. Imo nia ŋinde, ŋineŋga iveta vetâŋa potomule kie-kie, aku itambira ne mbumbu rârâni marumbu lâ.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 I ne mbumbu rârâni marumbu ndo lâ, ŋineŋga putole ŋalae tina nde ipâŋga lâ nia ŋinde. Andeta i ne mbumbu toŋge ŋana iko kâpwa kâ, ande tia.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Mine kala i ilâ ku ikai wurâta pa tamâta toŋge lâ nia ŋinde, ŋana ikai mbaliŋa lâ tini kâ. Aku tamâta ŋinde io i ilâ ŋana iveta wurâta sakamao ŋana ikatona i ne ŋgoa nenzi ŋgumbi ŋana isuanzi kâ.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Ikai wurâta mine pa tamâta ŋinde lee, aku putole ipu pâta lâ. Andeta tamâta toŋge kâpwa ara ilua i tu ika kâ, ande tia. Mine kala i mata ilâ imora ŋgoa kapwanzi sakamao uru sika ŋinde, aku ilo papa.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Imo mine lee, ŋineŋga ne ilo-kalo ipâŋga, aku isama tu imo sakamao ndo. Aku i ilo patea tu, ‘Naŋa mama ne wurâta tamâta rârâni nde kapwanzi rârâ ŋinde keno panzi. Aŋga naŋa nde amo ŋai, aku putole ipuna pâta kanaŋo.
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Kala ŋaina! Naŋa ma ataulo alâ pa Mama kilo, ŋineŋga ma apai tu, “Mama, naŋa aveta kiesaka lâ Maro Kindeni nao ŋga lâ noko nao tona.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Mine kala naŋa nde tamâta ara tia, akura ŋana amo noko natu kilo, ande tia. Noko wurâta kaa nâ kulua naŋa, aku ma amo atogo noko ne wurâta tamâta toŋge mine.’”
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 I ilo patea mine lâ, ŋineŋga imandi ku iyoka nzâla itaulo ilâ pa tama kilo. Iyoka mine ilâ lee, aku imo malawae yo. Andeta tama mata ilâ imora natu iyoka imâ, aku i kalo sukâŋa ndo ŋana. Tia ku tama ipalilu ilâ papa, aku iliko wa inzumwa wa.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Andeta natu ipai tama mine tu, ‘Mama, naŋa aveta kiesaka lâ Maro Kindeni nao ŋga lâ noko nao tona. Mine kala naŋa nde tamâta ara tia, akura ŋana amo noko natu kilo, nde tia.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Andeta tama isarâwa panzi ne wurâta tamâta tu simâ, aku ipainzi tu, ‘Wa, miki walele nâ kakai naneŋgu pasawaŋa luandondo ara ŋinde kamâ, aku kasawa lâ i tini. Aku kasawa mbau sili ne siŋgâra ara toŋge lâ i mbau sili tona. Aku kao kâmba lâ i kie.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Ŋineŋga kalâ kakai bulmakao natu ŋinde tini tumbu ara kamâ, aku kapu pâta imâte. Kinda ma taka kâpwa ŋalae wa tandeka wa!
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Ŋana tu itogo naŋa natuŋgu ŋine imâte lâ, andeta kala ŋine imo via kilo. Aku isapiri nao tia lâ, andeta kala ŋine kinda tasânda i kulu kilo!’ Ŋineŋga kinzi siveta kâŋa-nuŋa ŋalae, aku sika wa sindeka ŋalae.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 Aŋga tamâta ŋinde natu nzâla-kulu nde imo tâno ilo. Iveta ne wurâta marumbu lâ, ŋineŋga itaulo imâ pa luma kilo. Iyoka imâ ku ipâŋga luma tini laiti lâ, ŋineŋga iloŋo kinzi tamâta simbana kauro ku sikina kiniŋa.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Aku isarâwa pa wurâta tamâta toŋge tu imâ, aku ikasoŋa tu, ‘Mana mana tâ.’
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Ŋineŋga wurâta tamâta ipai tu, ‘Noko tai nde itaulo imâ lâ, kala noko tama ipu bulmakao natu ŋinde tini tumbu ara imâte. Indeka ndo ŋana imora natu itaulo imâ kilo ku imo ara nâ, ande kala iveta mine.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Natu nzâla-kulu nde iloŋo ŋgua ŋine, aku i wisi nâna ndo. I tini pwâka tu ilâ luma ilo kunzi. Andeta i tama iyâti imâ pa nia yo, aku ino papa tu ma imâ indeka kunzi.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Andeta natu itu lâ tama kawa mine tu, ‘Vetâŋa mine nde mana, a? Ikura mbwera mbwera, naŋa uru akai wurâta ŋalae tina pano, atogo noko ne wurâta tamâta kaa nâ mine. Naŋa uru apaveta kuku noko kawa ŋgua rârâni. Andeta noko ŋandai “meme” natu kaa toŋge kulua naŋa ŋana ma andeka kunzi niŋgu-nambwe ŋga!
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Aŋga noko natu ŋine nde izavaru noko ne kelekele rârâni lâ, itambira kaa nâ panzi nzâla taine. Kala ŋine itaulo imâ kilo, andeta noko kundeka kala kupu bulmakao natu ŋinde tini tumbu ara papa!’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Ŋineŋga tama itu lâ kawa ku ipai tu, ‘Natuŋgu, noko kumo kuku naŋa ikura zo zo, aku naneŋgu kelekele rârâni nde noko ne.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Andeta ara ndo ŋana kinda ma tandeka wa ilonda ara wa, ŋana tu itogo noko tai imâte lâ, andeta kala ŋine imo via kilo. Aku isapiri nao tia lâ, andeta kala ŋine kinda tasânda i kulu kilo.’”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.