Lucas 15
MARO KINDENI KAWA ŊGUA (XSI) vs ACF
1 Kinzi tamâta sakamao pinde uru siveta wurâta pa Rom ŋana mbumbu kaiŋa kâ, sitavanzi kiesaka tamwatanzi pinde, ande simâ simo Yesu tini laiti ŋana siloŋo i ne ŋgua kâ.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Mine kala kinzi Parisai tamâta ŋga kinzi pananâŋa tamâta ŋana ŋgua tukuŋa kâ nde siporo ŋgua nâna lâ warakanzi nâ ŋgininzi tu, “Opopo, tamâta ŋine iveta mete kunzi kiesaka tamwatanzi, aku ika kâpwa kunzi tona!”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Mine kala Yesu iporo ŋgua tambirâŋa panzi mine tu,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Ambo nawalami tamâta toŋge i ne ‘lama’ kambwaŋenzi tamâta ŋalae taitu (100) simo, andeta lama toŋge isapiri ku nao tia lâ, ande tamâta ŋinde ma iveta mana. I ma ipilenzi ne lama (99) simandi lâ nia bilimu ŋinde, aku ma ilâ mbo iroroto ŋana ne lama ŋinde lee, ikura isânda kulu lâ ŋga.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Aku lâ zo ŋana isânda ne lama ŋinde kulu, ande i ma ikai kâki ŋana ikale lâ kala, ku ma itaulo ilâ tava ndekâŋa ŋalae tina.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Aku muli, lâ zo ŋana itaulo ilâ pa ne luma kilo, ŋineŋga i ma isarâwa panzi ninambwe wa nuwala simo lawea ŋinde tu simâ taitu kuku i. Ŋineŋga i ma ipainzi tu, ‘Miki ilomi ndeka kuku naŋa! Ŋana tu naneŋgu lama toŋge nao tia lâ, andeta naŋa asânda kulu lâ, kala akai taulo amâ kilo!’”
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Yesu itambira ŋgua mine lâ, ŋineŋga ipainzi tu, “Naŋa aporo mao nâ pami; ndekâŋa kie mine nâ uru ipâŋga lâ samba lawea lâ zo ŋana kiesaka tamâta toŋge ipalele ilo kalo ku ipâŋga itogo tamâta wasaseki mine. Mao nâ, lâ samba lawea kinzi uru sindeka ŋalae koŋa tia ŋananzi tamâta uru siporo tu, ‘Naŋa nde tamâta sondo, ma apalele iloŋgu kaloŋgu tia’; andeta kinzi sindeka pâta kanaŋo ŋana kiesaka tamâta toŋge ipalele ilo kalo.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ŋineŋga Yesu iporo ŋgua tambirâŋa kilo panzi mine tu, “Ambo taine toŋge ne mbumbu saŋao ikeno, andeta toŋge nao tia lâ, ande taine ŋinde ma iveta mana. I ma isulu sinâla ku ma itaka luma ilo sondo. I ma iroto mine lee, ikura isânda kulu lâ ŋga.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Aku lâ zo ŋana isânda ne mbumbu ŋinde kulu, ande i ma isarâwa panzi ninambwe wa nuwala simo lawea ŋinde tu simâ taitu kuku i. Ŋineŋga i ma ipainzi tu, ‘Miki ilomi ndeka kuku naŋa! Ŋana tu naneŋgu mbumbu toŋge nao tia lâ, andeta naŋa asânda kulu lâ, kala akai taulo amâ kilo!’”
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Ŋineŋga Yesu ipainzi mine tu, “Naŋa aporo mao nâ pami; lâ zo ŋana kiesaka tamâta toŋge ipalele ilo kalo, ande ndekâŋa kie mine nâ uru ipâŋga lâ samba ilo lâ Maro Kindeni ne aŋelo ŋgininzi.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ŋineŋga Yesu iporo ŋgua tambirâŋa kilo panzi mine tu, “Tamâta toŋge i natu tamâne rua simo.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Simo lee, ŋineŋga zo toŋge, natu pwete-pwete ipai tama tu, ‘Mama, naŋa asama tu muli noko ma kuwae ne mbaliŋa wa kelekele rârâni pa maka rua tata rua. Andeta naŋa iloŋgu tu ma ŋine nâ naneŋgu mbaliŋa wa kelekele ŋinde ma kulua naŋa ŋga.’ Ŋineŋga tamanzi iwae ne mbaliŋa wa kelekele ŋinde rârâni ilâ panzi rua.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Zo ŋalae tia, ŋineŋga natu pwete-pwete nde igona ne mbaliŋa rârâni ku ilâ pa nia malawae toŋge. Imo nia ŋinde, ŋineŋga iveta vetâŋa potomule kie-kie, aku itambira ne mbumbu rârâni marumbu lâ.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 I ne mbumbu rârâni marumbu ndo lâ, ŋineŋga putole ŋalae tina nde ipâŋga lâ nia ŋinde. Andeta i ne mbumbu toŋge ŋana iko kâpwa kâ, ande tia.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Mine kala i ilâ ku ikai wurâta pa tamâta toŋge lâ nia ŋinde, ŋana ikai mbaliŋa lâ tini kâ. Aku tamâta ŋinde io i ilâ ŋana iveta wurâta sakamao ŋana ikatona i ne ŋgoa nenzi ŋgumbi ŋana isuanzi kâ.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Ikai wurâta mine pa tamâta ŋinde lee, aku putole ipu pâta lâ. Andeta tamâta toŋge kâpwa ara ilua i tu ika kâ, ande tia. Mine kala i mata ilâ imora ŋgoa kapwanzi sakamao uru sika ŋinde, aku ilo papa.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Imo mine lee, ŋineŋga ne ilo-kalo ipâŋga, aku isama tu imo sakamao ndo. Aku i ilo patea tu, ‘Naŋa mama ne wurâta tamâta rârâni nde kapwanzi rârâ ŋinde keno panzi. Aŋga naŋa nde amo ŋai, aku putole ipuna pâta kanaŋo.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Kala ŋaina! Naŋa ma ataulo alâ pa Mama kilo, ŋineŋga ma apai tu, “Mama, naŋa aveta kiesaka lâ Maro Kindeni nao ŋga lâ noko nao tona.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Mine kala naŋa nde tamâta ara tia, akura ŋana amo noko natu kilo, ande tia. Noko wurâta kaa nâ kulua naŋa, aku ma amo atogo noko ne wurâta tamâta toŋge mine.’”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 I ilo patea mine lâ, ŋineŋga imandi ku iyoka nzâla itaulo ilâ pa tama kilo. Iyoka mine ilâ lee, aku imo malawae yo. Andeta tama mata ilâ imora natu iyoka imâ, aku i kalo sukâŋa ndo ŋana. Tia ku tama ipalilu ilâ papa, aku iliko wa inzumwa wa.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Andeta natu ipai tama mine tu, ‘Mama, naŋa aveta kiesaka lâ Maro Kindeni nao ŋga lâ noko nao tona. Mine kala naŋa nde tamâta ara tia, akura ŋana amo noko natu kilo, nde tia.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Andeta tama isarâwa panzi ne wurâta tamâta tu simâ, aku ipainzi tu, ‘Wa, miki walele nâ kakai naneŋgu pasawaŋa luandondo ara ŋinde kamâ, aku kasawa lâ i tini. Aku kasawa mbau sili ne siŋgâra ara toŋge lâ i mbau sili tona. Aku kao kâmba lâ i kie.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Ŋineŋga kalâ kakai bulmakao natu ŋinde tini tumbu ara kamâ, aku kapu pâta imâte. Kinda ma taka kâpwa ŋalae wa tandeka wa!
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Ŋana tu itogo naŋa natuŋgu ŋine imâte lâ, andeta kala ŋine imo via kilo. Aku isapiri nao tia lâ, andeta kala ŋine kinda tasânda i kulu kilo!’ Ŋineŋga kinzi siveta kâŋa-nuŋa ŋalae, aku sika wa sindeka ŋalae.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Aŋga tamâta ŋinde natu nzâla-kulu nde imo tâno ilo. Iveta ne wurâta marumbu lâ, ŋineŋga itaulo imâ pa luma kilo. Iyoka imâ ku ipâŋga luma tini laiti lâ, ŋineŋga iloŋo kinzi tamâta simbana kauro ku sikina kiniŋa.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Aku isarâwa pa wurâta tamâta toŋge tu imâ, aku ikasoŋa tu, ‘Mana mana tâ.’
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ŋineŋga wurâta tamâta ipai tu, ‘Noko tai nde itaulo imâ lâ, kala noko tama ipu bulmakao natu ŋinde tini tumbu ara imâte. Indeka ndo ŋana imora natu itaulo imâ kilo ku imo ara nâ, ande kala iveta mine.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Natu nzâla-kulu nde iloŋo ŋgua ŋine, aku i wisi nâna ndo. I tini pwâka tu ilâ luma ilo kunzi. Andeta i tama iyâti imâ pa nia yo, aku ino papa tu ma imâ indeka kunzi.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Andeta natu itu lâ tama kawa mine tu, ‘Vetâŋa mine nde mana, a? Ikura mbwera mbwera, naŋa uru akai wurâta ŋalae tina pano, atogo noko ne wurâta tamâta kaa nâ mine. Naŋa uru apaveta kuku noko kawa ŋgua rârâni. Andeta noko ŋandai “meme” natu kaa toŋge kulua naŋa ŋana ma andeka kunzi niŋgu-nambwe ŋga!
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Aŋga noko natu ŋine nde izavaru noko ne kelekele rârâni lâ, itambira kaa nâ panzi nzâla taine. Kala ŋine itaulo imâ kilo, andeta noko kundeka kala kupu bulmakao natu ŋinde tini tumbu ara papa!’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ŋineŋga tama itu lâ kawa ku ipai tu, ‘Natuŋgu, noko kumo kuku naŋa ikura zo zo, aku naneŋgu kelekele rârâni nde noko ne.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Andeta ara ndo ŋana kinda ma tandeka wa ilonda ara wa, ŋana tu itogo noko tai imâte lâ, andeta kala ŋine imo via kilo. Aku isapiri nao tia lâ, andeta kala ŋine kinda tasânda i kulu kilo.’”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.