Tiago 3

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ń yṹnpyé, yé pɩ̃́nɔ́ mɛ ké sɔkɔ nɛ, ápi nónó-á pɩ névye kwɔ́púlɛ, áyáh kɩ n tuke n pi képékèyɔ̂, kɩ kal no tɛ́lɔ́lɛ kɛ̀. Képah ye, yé náhnáh káh nɛ n yah n kɔ̃ nɛ, yé pɩ kwɔ́púlɛ.
1 Meus irmãos, não haja muitos entre vós a se arvorar em mestres; sabeis que seremos julgados mais severamente,
2 Yé pɩ̃ nɛ, á nɛ́núkù núkú pól-á n pilki náhnáh. Ǹtɛ, névi nɛ̂-à n pílkí-ńkɛ̃̂nɛ ǹ vyãh wɛy sɔkɔ, ǹmɔ nɛ́pépɛ̌y syɩ ké yĩ̀n tyɩ́. À kɩ fɛ̃ tɛ̃ ǹ wil gbɛ̃́nsê pól tɔ tyɩ́.
2 porque todos nós caímos em muitos pontos. Se alguém não cair por palavra, este é um homem perfeito, capaz de refrear todo o seu corpo.
3 Sɔ̃́-á áyâh kàrfyɛ̂ dyɩ sèsèn vyɛ̃y tyɩ́ nɛ, sè nɛ n nohnɩ á tyɩ́, sé wil pól tɔ yah ye ńkɛ̃́nɛ à n nɛ n tɛ̃ kélɛ.
3 Quando pomos o freio na boca dos cavalos, para que nos obedeçam, governamos também todo o seu corpo.
4 Képah náh pɩ, yé krótókè ǹgbɛ̃ tɔlɛ n yah yɔ sɔkɔ kɛ̀: Kàh sɔ̃́ mɛ gblò sɔ̃́, tɛ́ yã́hkɩ́ sɔ̃́ mɛ kélɛ n tu n mɔ sɔ̃́, sésár pír yɔ́ ó ye ké tó-ò n nɛ n tɛ̃ ké yahlɛ. Wàh mɛ ké tyɩ́ nɛ, kè syɔ̃ ńyãh sɔkɔ, kè n syɔ̃ nɛ́npɔ́lɛ.
4 Vede também os navios: por grandes que sejam e embora agitados por ventos impetuosos, são governados com um pequeno leme à vontade do piloto.
5 Sɛ̃́ ó ye nɛ́npɔ́rɩ́ tɔlɛ, wil tyah yɔ́ ye tyɩ̃́ɩ̃ ǹsɔ̃̀, tɛ́ kè ké gblɔ̌ynɛ n gbilki n kah.
5 Assim também a língua é um pequeno membro, mas pode gloriar-se de grandes coisas. Considerai como uma pequena chama pode incendiar uma grande floresta!
6 Ǹtɛ, nɛ́npɔ́rɩ́ tɔ mɛ kénɛ nyàh tyɩ́ kɔ̃lɛ. Tyípêl náhnáh n wil képah sɔkɔ. Kè mɛ déntɛ̃̀nɔ́lɛ wil sɔkɔ, tɛ́ wil tɛ́y póllɛ n yõ. Tyípêl nónó-á n wil ké sɔkɔ, ní-ńkɛ̃̂ nyàhnpèkè sɔkɔ ye sè n wil. Képah ye, kě yɩ́kɩ́nɔ́lɛ n pɩ á min pól sɔkɔ, fɔ́ɔ́ kè pɔ nɔ á kúnɔ́ tyɩ́.
6 Também a língua é um fogo, um mundo de iniqüidade. A língua está entre os nossos membros e contamina todo o corpo; e sendo inflamada pelo inferno, incendeia o curso da nossa vida.
7 Yah, gbɛ̃́nkyɔ duke duke pól n kwɔ n pnɛ. Kèpye, ànɛ̂ vyeh, à tahlɩ yɔ sɔkɔ yî tyɩ́, névi tɛ̃ wɛ sépi pól kwɔ.
7 Todas as espécies de feras selvagens, de aves, de répteis e de peixes do mar se domam e têm sido domadas pela espécie humana.
8 Ǹtɛ, nɛ́npɔ́rɩ́ tɛ̃̀ wɔlɛ, ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ náh tɛ̃ wɛ képah kwɔ n pi. Kwáhpékè nɛ̂-á kè náh n tɛ̃ syɩ́syɩ́, képah ye nɛ́npɔ́rɩ́lɛ. Kè mɛ névi ko ko sohrɩ ólɛ ké tɔ̂ɔ́.
8 A língua, porém, nenhum homem a pode domar. É um mal irrequieto, cheia de veneno mortífero.
9 Kénɛ nɛ́npɔ́rɩ́ núkú mɛ ye ápi Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃, á sú Liyellɛ n gbilki, ǹ tɛ́ n tɔ̃ képah ólɛ pèkèlɛ n ye n mɔ névye yõ, ǹtɛ Liyel ye mó tɔ̃ mɔ pélɛ ǹ kètɔ̀lɛ.
9 Com ela bendizemos o Senhor, nosso Pai, e com ela amaldiçoamos os homens, feitos à semelhança de Deus.
10 Gbílkínɔ́ wɛlɔ ànɛ̂ pèkè yénmɔnɔ wɛlɔ kɩ n wil vyãh núkú sɔkɔ nɩ? Ń yṹnpyé, yé káh nɛ n pɩ sɛ̃́.
10 De uma mesma boca procede a bênção e a maldição. Não convém, meus irmãos, que seja assim.
11 Nípénɛ̀kɩ̀ ànɛ̂ ni páhpáh se kɩ fɛ̃ n wil kwlɛ̀y núkú sɔkɔ?
11 Porventura lança uma fonte por uma mesma bica água doce e água amargosa?
12 Ń yṹnpyé, dah se kɩ fɛ̃ wɛ gbɛ sènsóké séswɔ̂ sɔkɔ? Tĩ̂ sènsóké séswɔ̂ pye se kɩ fɛ̃ wɛ gbɛ kèpɔ̃npɔ̃ séswɔ̂ sɔkɔ? Sɛ̃́ ó ye pnɛ ni, ànɛ̂ nípénɛ̀kɩ̀ náh fɛ̃ n wil n pi kwlɛ̀y núkú sɔkɔ.
12 Acaso, meus irmãos, pode a figueira dar azeitonas ou a videira dar figos? Do mesmo modo a fonte de água salobra não pode dar água doce.
13 Tɛ́ yépi sɔkɔ, nɛ̂ tɛ̃̀ mɛ yɩ̃́pɩ̃̂ névilɛ tɛ́ lékã́m mɛ ǹ sɔkɔ? Tɛ̃̀ yɩ̃nɛ à nɛ n kɔ pallɛ gblɔ̌y tíkínmɔnɔlɛ ǹ tyípɩ́nɩ̀ sɔkɔ, képah nɛ̂-á n wɛ̃kɩ nɛ, wǎh yɩ̃ pɩ̃.
13 Quem dentre vós é sábio e inteligente? Mostre com um bom proceder as suas obras repassadas de doçura e de sabedoria.
14 Ǹtɛ, dyɔ́yɔ́kɩ̀ képékè, ànɛ̂ wɛ̃ fwónɔ́ sõnɔ-à kénɛ yé nnɔ sɔkɔ, yé káh yé gblɔ̌ynɛ gbilki nɛ, yáh mɛ yɩ̃ pɩ̃. Yé káh gbɩlɛ n kɔ̃lɩ.
14 Mas, se tendes no coração um ciúme amargo e gosto pelas contendas, não vos glorieis, nem mintais contra a verdade.
15 Kénɛ yɩ̃́pɩ̃̂ mɛ̀ dùkù náh n wil Liyel tyɩ́ dɛ́! Kèkõyṍ mɛ̀ tyɩ́ ye kélɛ. Névi yɩ̃́pɩ̃̂ ye kélɛ, kè n wil sétõ tyɩ́.
15 Esta não é a sabedoria que vem do alto, mas é uma sabedoria terrena, humana, diabólica.
16 Yah, dyɔ́yɔ́kɩ̀ ànɛ̂ wɛ̃ fwónɔ́ sõnɔ-à mɛ ńyãh sɔkɔ, tyífɛ̃̌ ànɛ̂ tyítúkúnì duke duke pól n nɛ n pɩ nɛ́npɔ́ sɔkɔ.
16 Onde houver ciúme e contenda, ali há também perturbação e toda espécie de vícios.
17 Ǹtɛ, yɩ̃́pɩ̃̂ nɛ̂-á n wil Liyel tyɩ́, képah-à mɛ névi nɛ̂ sɔkɔ, ké gbennɛ, tɛ̃̀ nɩ n nɛ n mɛ yályál, ànɛ̂ yèvɩnɩ tyɩ́ n nɔ ǹ tyɩ́, tɛ́ à n pɩ nɛ́pépɛ̌ynɛ. Ǹ tõ̀ náh n tah, ànɛ̂ à névi yãmnɛ n yah, tɛ́ tyípéplɔ ó ye à n nɛ n pɩ. À náh yèwǎhkɩ̀ ànɛ̂ fɔ̀kɔ̀pǐllɛ n pɩ.
17 A sabedoria, porém, que vem de cima, é primeiramente pura, depois pacífica, condescendente, conciliadora, cheia de misericórdia e de bons frutos, sem parcialidade, nem fingimento.
18 Yèvɩnɩ-á mɛ nónó tyɩ́, tɛ́ pè mɛ ké tõ̀lɛ n pɩ, pě ké yõre wɛ, nɛ̂-á pélɛ n pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah.
18 O fruto da justiça semeia-se na paz para aqueles que praticam a paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.