Mateus 21

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yesu ànɛ̂ ǹ tõ̀ sã́hpú sõ̀ mɛ fɩ́ɩ́ kwéy Yerusalɛmɩ kwillɛ. Pè sõ̀ mɛ yúkɛy Bɛtifasyɩ kwillɛ, képah nɛ̂-á mɛ Wólívyê yèh yɔ̃lɩ yõ. Képah sɔkɔ, à mɛ ǹ tõ̀ sã́hpú nɛ́pĩ̂ nímí tõ
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, pararam no povoado de Betfagé, que fica perto do monte das Oliveiras. Dali Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 nɛ ńkɛ̃́: «Kwil nɛ̂-á yé yah tĩ̀nnɛ yɔ̀, yé kyɩ ké sɔkɔ. Yé kɩ núkú ńkwɛ̃́ndyɩ́yũ̌kì yɔ́ wɛ tóhnmɔnsàhnɔ́lɛ ńkwɛ̃́ndyɩ́píkì yɔ́lɛ ǹ tnɔ̂. Yé à dɛ, yè pɔ sélɛ ń kɔ̃.
2 com a seguinte ordem:
3 Nɛ̂-à kɩ nɛ pé yo, yè yo tɛ̃̀ tyɩ́ nɛ, sé yétõ̂-á mɛ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ tyɩ́. Képah sɔkɔ, tɛ̃̀ kɩ yɛ yé kɔ̃ yé kɩ sɔkɔ sélɛ nɛ́npɔ́ swɔ.»
3 Se alguém falar alguma coisa, digam que o Mestre precisa deles. Assim deixarão vocês trazerem logo os animais.
4 Yesu képah yo sɛ̃́, Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyo-ò wɛy yónsàhnɔ́ mɛ̀ wil yĩnnɛ. Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyo-ò lésõ nɛ ńkɛ̃́:
4 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito:
5 «Yé yo Yerusalɛmɩ kwil tãn tyɩ́ nɛ, pè yah, pé yõ̀tɛ̃̀-á mɛ n pi pé tĩ̀nnɛ. Gblɔ̌y tíkínmɔnɔ-á mɛ ǹ sɔkɔ. Wǎh mɛ dɔ́kɔ́nkɔ̃ntɛ̃̀nɔ́lɛ ńkwɛ̃́ndyɩ́kɩ̀ yõ, nɛ̂-á ńkwɛ̃́ndyɩ́píkìlɛ.»
5 “Digam ao povo de Jerusalém: Agora o seu rei está chegando. Ele é humilde e está montado num jumento e num jumentinho, filho de jumenta.”
6 Képah sɔkɔ, Yesu tõ̀ sã́hpú mɛ kyɩ tyi nɔ́pi pɩ ǹ yóré yõ.
6 Então os discípulos foram e fizeram o que Jesus havia mandado.
7 Pè ńkwɛ̃́ndyɩ́yũ̌kì ànɛ̂ ńkwɛ̃́ndyɩ́píkì mɛ̀ tɛ̃ pɔ, tɛ́ pé flɔ mɔ sé yõ Yesu kɔ̃ à dɔkɔ kɔ̃ tɛ̃.
7 Levaram a jumenta e o jumentinho, jogaram as suas capas sobre eles, e Jesus montou.
8 Nɛ́kwĩ́nkí sõ̀ mɛ pé flɔlɛ n mɔ n yuku wɛ̃̀kɩ̀ yõ, túkù mó mɛ pɛ̃̀mɩ̀lɛ n kwɔkɩ n mɔ n yuku.
8 Da grande multidão que ia com eles, alguns estendiam as suas capas no chão, e outros espalhavam no chão ramos que tinham cortado das árvores.
9 Tɔ́wû nɛ̂-á sõ̀ mɛ mɔ ǹ yah tĩ̀nnɛ pè n yuku, ànɛ̂ nónó-á sõ̀ mɛ ǹ sõ̀ tɛ̃, pé pól sõ̀ mɛ yo tũ yĩ́npɔ̃́ ǹgbɛ̃nɛ nɛ: «Gbílkínɔ́ nɛ n sah Davidi Pídĩ́ yõ. Névi nɛ̂-á n pi Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ yĩn yõ, Liyel sãm mɔ ǹ sɔkɔ. Gbílkínɔ́ nɛ n sah Liyel yõ, ǹmɔ nɛ̂-á mɛ yĩ̂nyõ.»
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor! Hosana a Deus nas alturas do céu!
10 Yesu-á pɔ n de Yerusalɛmɩ kwil sɔkɔ, nɛ́npɔ́ tãn pól yuku kwillɛ n yike wùù. Pè sõ̀ mɛ piki yah tũ nɛ, nɛ̂ se dĩ́ mɛ̀nɛ nɩ?
10 Quando Jesus entrou em Jerusalém, toda a cidade ficou agitada, e o povo perguntava: — Quem é ele?
11 Tɔ́wû mɛ yo pé tyɩ́ nɛ, Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyo-ò Yesu-á, nɛ̂-á n wil Nasarɛtɩ kwil sɔkɔ, Kalile sétáh yõ.
11 A multidão respondia: — Este é o
12 Yesu-á de Liyel ní-ńsah gbô sɔkɔ, à yíyã̌m yã̀mpu ànɛ̂ yídwénè dwépú pól yĩni wilki ké sɔkɔ. À pɔ́ sàhntũ̀pu tàbǎlnɔ́ tu wilki mɔ, ànɛ̂ kèpíkípíkínɔ yã̀mpu klǒlɛ.
12 Jesus entrou no pátio do Templo e expulsou todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
13 Tɛ́ yo pé tyɩ́ nɛ: «Kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ: ‹Ń gbô kɩ n ye nírí pɩ́-ńsah gbôlɛ.› Ǹtɛ yépi kè tɔkɔ pɩ yɩ̃́pú wɔ̃̀bɩ̀ntɛ̃̀-ǹsahlɛ kɛ̀?»
13 Ele lhes disse:
14 Képah náh, yɩ̃́tũbi ànɛ̂ gbáhkɩ̀ núkú névye mɛ nɔ de Yesulɛ Liyel ní-ńsah gbô sɔkɔ. À mɛ pè dɛ mɔ.
14 Cegos e coxos iam encontrar Jesus no pátio do Templo, e ele os curava.
15 Sárká syínwìlkìpu yõ̀tãm ànɛ̂ Liyel tyi kõ̀nsàhnɔ́ kwɔ́pú-á gbǐl nɔ́pi pɩ́nɔ́ wɛ sɛ̃́, tɛ́ wɛ̃́npì tɔ̃ mɛ gbo mɔ tũ nɛ ńkɛ̃́, gbílkínɔ́ nɛ n sah Davidi Pídĩ́ yõ, pé fɔkɔ vyãh.
15 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ficaram zangados quando viram as coisas maravilhosas que ele fazia e ouviram as crianças gritando no pátio do Templo: —
16 Képah tɛ̃̀nɛ, pè mɛ yo Yesu tyɩ́ nɛ, wɛ̃́npì nɔ́pi-á mɛ nɛ̂nɛ n yo, à kó mɛ kélɛ n nohnɩ nɩ? À mɛ yo pé tyɩ́ nɛ: «Àwe mé mɛ kélɛ n nohnɩ. Tɛ́ wɛy nɛ̂-á wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ: ‹Á kè pɩ á gbilki gbilki wɛlɔ n nohnɩ wɛ̃́npì ànɛ̂ wɛ̃́npì yrɔ̃́ vyɛ̃y sɔkɔ.› Yé se kɩ nɛ yé náh kè kar yah?
16 E eles disseram a Jesus: — Você está ouvindo o que estão dizendo? Jesus respondeu:
17 Képah yóntɛnɔ náh, à yal pé tnɔ̂, tɛ́ wil kwil sɔkɔ à kyɩ sõ Betani kwil sɔkɔ.
17 Então Jesus os deixou, saiu da cidade e foi para o povoado de Betânia. E passou a noite ali.
18 Dĩndal séngbɔ̃́lɛ, Yesu-á n syɩ n pi Yerusalɛmɩ kwil sɔkɔ, kwɛkɩ à tɛ̃.
18 No dia seguinte, quando estava voltando para a cidade, Jesus teve fome.
19 Wǎh sènsóké séswɔ̂ yɔ́ wɛ yúkɛy wɛ̃̀kɩ̀lɛ, à mɛ nɔ de ké tnɔ̂. Ǹtɛ à náh kwâh yɔ́ wɛ ké sɔkɔ. Kè sõ̀ mɛ mɩrɩ ó kɔ́kɔ́lɛ. Kǎh pɩ sɛ̃́, à mɛ yo ké tyɩ́ nɛ, tɔ̂ɔ́-á sɛ̃́ yɔ̀, képah tɛ̃̀ náh tɔ̃ n syi n yah n pi póllɛ. Nɛ́npɔ́ swɔ, séswɔ̂ mɛ̀ núkú kɔkɔ.
19 Ele viu uma figueira na beira da estrada e foi até lá, mas não encontrou nada; só folhas. Aí disse para a figueira: E na mesma hora a figueira secou.
20 Ǹ tõ̀ sã́hpú-á képah wɛ sɛ̃́, pé gbã̀n du. Pè mɛ Yesu piki yah nɛ ńkɛ̃́, kè se pɩ sɔ̃́ tɛ́ sènsóké mɛ̀ núkú kɔkɔ nɛ́npɔ́ swɔ nɩ?
20 Os discípulos viram isso, ficaram muito admirados e disseram: — Como a figueira secou depressa!
21 À mɛ yo pé tyɩ́ nɛ: «Kègbɩ yõ mé kélɛ n yo yé tyɩ́, Liyel yõ sɛ̃́nɔ́-à mɛ yé sɔkɔ, tɛ́ yé náh mɛ n sõ tɔ̀tɔ̀, máh nɛ̂ pɩ sènsóké séswɔ̂ mɛ̀ sɔkɔ, yé tɔ kɩ fɛ̃ sɛ̃́nkɔ̃ pɩ. Tɛ́ kè náh n yĩn n pi képah ó tyɩ́ dɛ́, yé kɩ tɔ̃ fɛ̃ yo yɔ̃lɩ mɛ̀ tyɩ́ nɛ, kè yuku n yal ásõ̂ kè kyɩ n syɩkɩ n de pnɛ yɔ sɔkɔ, tɛ́ kè kɩ mó tɔ̃ pɩ.
21 Então Jesus disse:
22 Liyel yõ sɛ̃́nɔ́-à mɛ yé sɔkɔ, tɛ́ yé kwáhdúkú nɛ̂ yah kɔ̃ Liyel tyɩ́ nírí sɔkɔ, yé kɩ kè wɛ.
22 Se crerem, receberão tudo o que pedirem em oração.
23 Yesu kyɩ Liyel ní-ńsah gbô sɔkɔ. Wǎh mɛ névyelɛ n kwɔ gbĩ́ nɛ̂nɛ, sárká syínwìlkìpu yõ̀tãm ànɛ̂ kwil yèwàhnɩ̀ nɔ de ǹ tnɔ̂ tɛ́ à syah nɛ, nɛ̂ gbõ̀ yõ se à n pɩ tyi nɔ́pilɛ, ànɛ̂ nɛ̂ se kɔ̃ ǹnɛ kénɛ tɛ̃́nwɛnɔlɛ nɩ?
23 Jesus chegou ao Templo, e, quando já estava ensinando, alguns chefes dos sacerdotes e alguns líderes judeus chegaram perto dele e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu essa autoridade?
24 À mɛ yo pé tyɩ́ nɛ, péwɔ tɔ-á kɩ pè piki yah tir núkú ó kɔ́kɔ́lɛ. Pàh kɩ ké yah yo pé syah, pé tɔ-á kɩ mó yo pè syah nɛ̂ gbõ̀ yõ-á pé n pɩ tyi nɔ́pilɛ.
24 Jesus respondeu:
25 Pépi tɛ̃̀ tyɩ́ à; nɛ̂ se tõ Nsyɔ̃nɛ à pɔ wèlnwìlkìnɔ́lɛ n pɩ nɩ? Liyel se, tĩ̂ névye se nɩ?» Képah sɔkɔ, pè tyah n yo wɛ̃ tyɩ́ nɛ, páh kɩ nɛ Liyel-á tõ ǹnɛ, wǎh kɩ pé syah nɛ, tɛ́ kwâh nɛ̂ se pɩ tɛ́ pé náh sɛ̃ ǹ yõ nɩ?
25 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas? Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
26 Ǹtɛ páh kɩ se mó tɔ̃ nɛ névye-á tõ ǹnɛ, tɔ́wû tíkí-á mɛ pé tɛ̃ pé pól-á sɔ̃́npɩ́lɛ mɛ Nsyɔ̃nɛ n tɔkɔ n pɩ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyo-òlɛ.
26 Mas, se dissermos que foram pessoas, temos medo do que o povo pode fazer, pois todos acham que João era profeta .
27 Kǎh pɩ sɛ̃́, pè Yesu syah nɛ pé náh pɩ̃. Ǹ tɔ mó yo pé tyɩ́ nɛ, pé tɔ náh kè yo pè syah n pi, nɛ̂ gbõ̀ yõ-á pé n pɩ tyi nɔ́pilɛ.
27 Por isso responderam: — Não sabemos.
28 Képah sɔkɔ, Yesu tɔ̃ yo pé tyɩ́ nɛ: «Mé kɩ sèmìrkì yɔ́ yãh yé tyɩ́, yè mó yé sõnɔ yo ń tyɩ́ ké tyɩ́ sɔkɔ. Dĩ́npì nɛ́pĩ̂ nímí lésõ mɛ dĩ́ yɔ́ tyɩ́. À mɛ nɔ de gben tɛ̃̀nɛ, tɛ́ yo ǹ tyɩ́ nɛ, pé pídĩ́, ńkɛ̃́ à kyɩ tõ̀ pɩ pé tyɩ́ yɛ̀rɛsɛ̃̂ swãh sɔkɔ kwɛynɛ.
28 Jesus continuou:
29 À mɛ ǹ sú syah nɛ kyɩ dékè náh mɛ pé tɛ̃. Tɛ́ dǒ kwéy, à kè wɛ ké yah náh. À mɛ yuku sɔkɔ swãh sɔkɔ.
29 — Ele respondeu: “Eu não quero ir.” Mas depois mudou de ideia e foi.
30 Sú mɛ̀ mɛ tɔ̃ nɔ de ǹ pídĩ́ ní-òlɛ, à wɛy núkú mɛ̀ ó yo ǹ tɔ tyɩ́. Ǹmɔ mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ, páh kɩ kyɩ, pé bɔ̌. Tɛ́ à náh pɔ kyɩ.
30 — O pai foi e deu ao outro filho a mesma ordem. E este disse: “Sim, senhor.” Mas depois não foi.
31 Nɛ́pĩ̂ nímí nɔ́pi sɔkɔ, nɛ̂ tɛ̃̀ pé sú nɩ̀vɩ̀nɩ̀ pɩ?» Sárká syínwìlkìpu yõ̀tãm ànɛ̂ kwil yèwàhnɩ̀ nɔ́pi mɛ nɛ gben tɛ̃̀-á. Képah sɔkɔ, Yesu mɛ yo pé tyɩ́ nɛ: «Kègbɩ yõ mé kélɛ n yo yé tyɩ́, mɔ́rɩ́ syípú ànɛ̂ syɔ́ fɔ̀fɩ́npɩbɩ kɩ yé dyàh tɛ̃ Liyel tɔ̃́rɩ́ nɔlɩ yõ.
31 — Qual deles fez o que o pai queria? — perguntou Jesus. E eles responderam: — O filho mais velho. Então Jesus disse a eles:
32 Yé náh wɛ di, Nsyɔ̃ pɔ yé tyɩ́ à pɔ gbɩ wɛ̃̀kɩ̀lɛ yé wɛ̃kɩ, tɛ́ yé náh sɛ̃ ǹ yõ. Ǹtɛ mɔ́rɩ́ syípú ànɛ̂ syɔ́ fɔ̀fɩ́npɩbɩ wɔ pyě sɛ̃ ǹ yõ. Yé mó tɔ̃ kè wɛ yĩ́nɛ, tɛ́ képah fyé yõ, yé náh yé nnɔ vi mɔ à sɛ̃ ǹ yõ.»
32 Pois João Batista veio para mostrar a vocês o caminho certo, e vocês não creram nele; mas os cobradores de impostos e as prostitutas creram. Porém, mesmo tendo visto isso, vocês não se arrependeram e não creram nele.
33 Yesu tɔ̃ yo pé tyɩ́ nɛ: «Yé yé ní sah noh ń tyɩ́ sèmìrkì yɔ́lɛ ńtɔ̃ yɔ̀: Sètɛ̃̀ dĩ́ yɔ́ lésõ yɛ̀rɛsɛ̃̂ swãh kõ, tɛ́ kɛ̃kɩ mɔ kè kore vi, tɛ́ swɔ yɔ́ tũ tɛ́dáhkɩ̀ yõ ké sɔkɔ, à pɩ yɛ̀rɛsɛ̃̂ pye yĩ́kí-ńsahlɛ. Tɛ́ ké syɩ́kɩ́pú dɔ́kɔ́ntɛ̃̀-ǹsah mɔ kèyy ké sɔkɔ. Képah náh, à yɛ̀rɛsɛ̃̂ swãh tṍpú yísyɔ́ tɔkɔ pɔ sah ké yõ, pɩ́ndibinɔ yõ, tɛ́ sɔkɔ kɔ́lɔ́ sɔkɔ.
33 Jesus disse:
34 Sé pye gbɛ gbĩ́-á pɔ n nɔ, sètɛ̃̀ dĩ́ ǹ tõ̀npɩbɩ tõ yɛ̀rɛsɛ̃̂ swãh tṍpú nɔ́pi tyɩ́ nɛ, pè pé wɛ wɛ tɛ̃̀nɛ pè kɔ̃ pè pɔ pé kɔ̃.
34 Quando chegou o tempo da colheita, o dono mandou alguns empregados a fim de receber a parte dele.
35 Ǹtɛ yɛ̀rɛsɛ̃̂ swãh tṍpú nɔ́pi yuku pè tɛ̃, tɛ́ núkú ko képékèyɔ̂, tɛ́ kèyǎh ko mɔ, tɛ́ kèyǎh minki ko dyêhlɛ.
35 Mas os lavradores agarraram os empregados, bateram num, assassinaram outro e mataram ainda outro a pedradas.
36 Sètɛ̃̀ dĩ́ tɔ̃ ǹ tõ̀npɩbɩ yísyɔ́ tɛkɩ mɔ, nónó-á dò kal gbro tãnnɛ. Pè tɔ̃ pépi tɔ pɩ sɛ̃́ntɛ̃̀ ólɛ.
36 Aí o dono mandou mais empregados do que da primeira vez. E os lavradores fizeram a mesma coisa.
37 Kǎh pɩ sɛ̃́, à tɔ̃ ǹ pídĩ́ tõ pé tyɩ́ tɛ́ynɛ, tɛ́ mɛ n sõ nɛ, pǎh kɩ ǹmɔ wɔ yah sen ku.
37 Depois de tudo isso, ele mandou o seu próprio filho, pensando: “O meu filho eles vão respeitar.”
38 Ǹtɛ yɛ̀rɛsɛ̃̂ swãh tṍpú nɔ́pi-á fyɔ̀ ǹ pídĩ́ wɛ, pè núkú yo wɛ̃ tyɩ́ nɛ, ǹ gbɛ̃̀yõ-á yɔ̀. Pè pɔ pé à ko mɔ, gbɛ̃kɩ mó pɩ pépi tyɩ́lɛ.
38 Mas, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
39 Képah tɛ̃̀nɛ, pè núkú à fyãh tɛ̃, tɛ́ à wilki mɔ swãh kahnɩnɛ, tɛ́ à ko mɔ.
39 — Então agarraram o filho, e o jogaram para fora da plantação, e o mataram.
40 Yé tɔkɔ nɛ n yah kɛ̀; sètɛ̃̀ dĩ́-à pɔ pɔ, sɔ̃́ mɛ à kɩ pɩ pélɛ?»
40 Aí Jesus perguntou:
41 Pè mɛ nɛ, wǎh kɩ kénɛ nɛ́pêl ko mɔ pélpèl, tɛ́ kɩ yɛ̀rɛsɛ̃̂ swãh tṍpú yísyɔ́ tɔkɔ pɔ sah ǹ swãh mɛ̀ yõ, pɩ́ndibinɔ yõ. Pépi wɔ-á kɩ ǹ wɛ wɛ tɛ̃̀nɛ ǹnɛ n kɔ̃ ké gbĩ́ sɔkɔ.
41 Eles responderam: — Com certeza ele vai matar aqueles lavradores maus e vai arrendar a plantação a outros. E estes lhe darão a parte da colheita no tempo certo.
42 Képah sɔkɔ, Yesu mɛ yo pé tyɩ́ nɛ: «Yé se kɩ nɛ yé náh wɛy mɛ̀ kar yah póllɛ, nɛ̂-á yo Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́:
42 Jesus então perguntou:
43 Képah yóntɛnɔ náh, Yesu tɔ̃ yo pé tyɩ́ nɛ: «Mé kélɛ n yo yé tyɩ́ tɔlɛ nɛ, Liyel tɔ̃́rɩ́ sɔkɔ tɛ̃̀nɔ́ kɩ syi yépi Nsyifunɔ tyɩ́ kɩ yìkì yɔ́ névye kɔ̃, nónó-á kɩ tyípéplɔlɛ n pɩ ké sɔkɔ Liyel-á mɛ nónó tyɩ́. [
43 E Jesus terminou:
44 Wɔ̀kɔ̀ mɔ́pú-á dáhkɩ̀ nɛ̂ yahle, névi nɛ̂-à wil syɩkɩ képah yõ, tɛ̃̀ kɩ kwɔkɩ. Tɛ́ kàh se mó tɔ̃ syɩkɩ nɛ̂ yõ, kè kɩ tɛ̃̀ pyãhrɩ.]»
44 Quem cair em cima dessa pedra ficará em pedaços. E, se a pedra cair sobre alguém, essa pessoa vai virar pó.
45 Sárká syínwìlkìpu yõ̀tãm ànɛ̂ Farisi wɛ̃̀kɩ̀ kɔ́pú-á fyɔ̀ sèmìrn nɔ́pi noh, pè pɩ̃ nɛ pépi yõ-á Yesu mɩ sélɛ.
45 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus ouviram as parábolas que Jesus contou e sabiam que ele estava falando a respeito deles.
46 Képah tɛ̃̀nɛ, pè sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ pé à tɛ̃, tɛ́ tɔ́wû tíkí pè tɛ̃. Tɔ́wû sõ̀ mɛ Yesulɛ n tɔkɔ n pɩ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyo-òlɛ képah ye.
46 Por isso queriam prendê-lo, mas tinham medo da multidão porque o povo achava que Jesus era profeta .

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.