Marcos 5

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Képah náh, pè kyɩ yĩni tɛ̃ Kalile yɔ́-ǹgbɛ̃ kahnɩnɛ, Yerasa tãn sétáh yõ.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Yesu-á fyɔ̀ n tiki krótókè sɔkɔ, nɛ́npɔ́ swɔ, dĩ́ yɔ́ wil léyã̂l wrɔ́, à pɔ à yohnɩ. *Sétõ sõ̀ mɛ kénɛ dĩ́ sɔkɔ.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 À sõ̀ mɛ tɛ̃̀nɔ́lɛ léyã̂l wrɔ́. Névi náh sõ̀ fɛ̃ à pukubi n sah n pi kɛ̃́y fyélɛ póllɛ.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Kèyáhlɛ, pè ńkɛ̃́nɛ kârn mɔ ǹ gbyẽ̂h tyɩ́, ǹ tɛ́ kɛ̃́lɔ́ mɔ ǹ gbã̀n tyɩ́, tɛ́ à kârn kwɔkɩ, ǹ tɛ́ kɛ̃́lɔ́ kɔ̃lɩ. Kǎh pɩ sɛ̃́, ké tǎhkɩ̀ náh sõ̀ mɛ ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ sɔkɔ, kɩ fɛ̃ à tɛ̃ sah.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Ké lékã̂h, ké gbĩ̀ntɔ̃̀, à sõ̀ ńkɛ̃́nɛ n nɛ n kɔ n kɔ̃ léyã̂l wrɔ́ ànɛ̂ ymɔ sɔkɔ, n nɛ n de n syi, ǹ gblɔ̌ynɛ n pɩ n yɔ n kɔ̃ dyêhlɛ.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Tɛ́, wǎh Yesu wɛ fɩ́ɩ́ sɔkɔ, à to pɔ gbètukunɔ di ǹ yah.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Tɛ́ de syi yĩ́npɔ̃́ ǹgbɛ̃nɛ nɛ, Yesu, pé yõ̀tah Liyel pi, kwâh nɛ̂ se à n yah n kɔ̃ pé tyɩ́ nɩ? Páh ǹnɛ n ni Liyel yĩn yõ, à káh pé fõh.
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Yesu sõ̀ mɛ n yo sétõ mɛ̀ tyɩ́ nɛ, à wil dĩ́ mɛ̀ sɔkɔ, képah ye.
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Tɛ́ mɛ à piki yah nɛ, ǹ yĩn se sɔ̃́? À mɛ nɛ, pé yĩn-á Mɛ́fwóbé Kwĩnkilɛ. Páh mɛ dò, képah-á.
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Tɛ́ mɛ à gbah ni nɛ, à káh pé yĩni wilki kwil mɛ̀ sɔkɔ.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Ké nɛ́npɔ́ sɔkɔ, sel kwĩnki yísyɔ́ sõ̀ mɛ n yah n yõ n kɔ̃ yɔ̃lɩ yõ.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Sétã̀n nɔ́pi Yesu ni nɛ, páh kɩ wil dĩ́ mɛ̀ sɔkɔ, à yɛ pé kɔ̃, pé de sel nɔ́pi sɔkɔ.
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 À mɛ ké wɛ̃̀kɩ̀lɛ sè kɔ̃. Légbĩ́nɛ, sè mɛ wil dĩ́ mɛ̀ sɔkɔ, tɛ́ kyɩ de sel nɔ́pi sɔkɔ. Sel kwĩnki ye sõ̀ sélɛ, sè kɩ fɛ̃ nɔ sel kèyõ kénkɔ̃lɛ, tɛ́ mɛ tɛ́yõ. Sè núkú to tiki tùkùtùkù, à kyɩ de yɔ́-ǹgbɛ̃ sɔkɔ, kè kɔ̃ kè sè yõ.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Kǎh pɩ sɛ̃́, sel nɔ́pi fɛ̃̀pu to sɔkɔ kwil nɩyṍ, ànɛ̂ gbnɔ sɔkɔ, à kyɩ ké dùkù yo kɔ̃ no tyɩ́. Képah tɛ̃̀nɛ, névye pɔ ké nɛ́npɔ́, à pɔ ké dùkù yah, sɔ̃́-á kè pɩ.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Pè kyɩ Yesu tnɔ̂, tɛ́ kyɩ dĩ́ mɛ̀ wɛ, nɛ̂-á sõ̀ sétã̀n kwĩnkilɛ déntɛ̃̀nɔ́lɛ ǹ sɔkɔ. À sõ̀ mɛ flɔ mɔ kɔ̃ tɛ̃, tɛ́ mɛ tírr névye tyɩ́ kɔ̃lɛ. Kǎh pɩ sɛ̃́, tíkí pè tɛ̃.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Tir nɛ̂-á pɩ sétã̀n nɛ́déné sɔkɔ ànɛ̂ sel tyɩ́, sé wɛ́pú tyah sélɛ n yãh pé tyɩ́.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Képah sɔkɔ, kwil tãn tyah Yesulɛ n ni nɛ, à yal pé kwil sɔkɔ.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Kǎh pɩ sɛ̃́, Yesu-á n dɔkɔ krótókè sɔkɔ gbĩ́ nɛ̂nɛ, sétã̀n-á wil dĩ́ nɛ̂ sɔkɔ, à tyah ǹnɛ n ni nɛ, à yɛ pé kɔ̃ pé ǹ sõ̀ tɛ̃.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Ǹtɛ, à náh ké wɛ̃̀kɩ̀lɛ à kɔ̃, tɛ́ mɛ yo ǹ tyɩ́: «Á syɩ n kyɩ gbô! Tɛ̃̀-ǹgbɛ̃-á ǹ nɩ̀gbɛ̀kɩ̀ sɔkɔ pèpɔrɩ ǹgbɛ̃ nɛ̂ pɩ á tyɩ́, ǹ kyɩ ké yah yo pé tyɩ́!»
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Dĩ́ mó ńtyɩ̃́nɔ ǹ syɩ kyɩ kélɛ n yo n kɔ̃ Kwlogbãm kwil sétáh yõ, tir nɛ̂-á Yesu pɩ ǹ tyɩ́. Nónó pól-á kélɛ n nohnɩ ǹ tyɩ́, pé gbã̀n du.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Képah sɔkɔ, Yesu-á yĩni tɛ̃ yɔ́-ǹgbɛ̃ kahnɩnɛ krótókè sɔkɔ, à sõ̀ mɛ yɔ́ngbalɩ sɔkɔ, tɛ́ tɔ́wû ǹgbɛ̃ yɔ́ pɔ à mɔ gbɩ̃.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Légbĩ́nɛ, *Liyel ní-ńsah wɔ̀kɔ̀ yõ̀tɛ̃̀ yɔ́ yĩni tɛ̃ nɛ́npɔ́, nɛ̂ yĩn-á Yayirusilɛ. Wǎh Yesu wɛ, à gbètukunɔ di ǹ yah,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 tɛ́ à gbah ni nɛ, pé písê lépír-á mɛ n tyah kúnɔ́lɛ. Páh ǹnɛ n ni, à pɔ kyɩ ǹ gbã̀n sah ǹ yõ. Képah-à pɩ, wǎh kɩ dɛ, tɛ́ kɩ min wɛ.
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Képah sɔkɔ, Yesu mɛ yuku ǹnɛ. Tɛ́ tɔ́wû ǹgbɛ̃ sõ̀ mɛ ǹ sõ̀ tɛ̃, mɛ à fyãh sah ywɔ̃ ywɔ̃ póllɛ.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Nɛ́npɔ́ sɔkɔ, sê yɔ́ sõ̀ mɛ náhlɛ n yɔ tyɛ́-ńkɛ̃̂nɛ ye gbɔ̃ninɔ́.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 À sõ̀ kah kwlɔ kègbɩlɛ ǹ gblɔ̌y mɔ́nɔ́ sɔkɔ sènpɩbɩ náhnáh tyɩ́. Ǹ gbã̀n yî pól sõ̀ tyɛ, tɛ́ kè náh kwâh wilki ǹ yam sɔkɔ. Kè pyě mɛ gbɛ ólɛ n gbɛ mɔ.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Pi mɛ̀-á Yesu tyɩ́ noh ńyãh sɔkɔ, à de tɔ́wû nɩyṍ ǹ náh tĩ̂nnɛ, à kyɩ tũ ǹ fwɔ̀mɔn tyɩ́.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 À sõ̀ mɛ n sõ ǹ fɔkɔ sɔkɔ nɛ, páh náhkɩ wɛ tũ ǹ fwɔ̀mɔn ó tyɩ́, pé ńyân-á náhkɩ tyɛ.
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Wǎh mó núkú tũ ǹ fwɔ̀mɔn tyɩ́, nɛ́npɔ́ swɔ, ǹ náh yɔ́nɔ́ tyɛ. À kè kyɔmɩ wɛ ǹ wil sɔkɔ nɛ, páh dɛ.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Nɛ́npɔ́ swɔ, Yesu pɩ̃ nɛ, tǎhkɩ̀ yɔ́-á wil pé sɔkɔ. À mɛ ǹ yah vi tɔ́wû nɩyṍ, tɛ́ piki yah nɛ, nɛ̂ se tũ pé fwɔ̀mɔn tyɩ́ nɩ?
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Ǹ *tõ̀ sã́hpú mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ, à kó mɛ n yah tɔ́wû à mɔ gbɩ̃, mɛ à fyãh sah ywɔ̃ ywɔ̃ póllɛ, tɛ́ à tɔ̃ mɛ n piki n yah nɛ, nɛ̂ se tũ pé tyɩ́ nɩ?
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Ǹtɛ, Yesu mɛ vi ǹ gbɔ̀plɔ névye yah. À sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé ké pɩ́-ò wɛ.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Képah tɛ̃̀nɛ, pi mɛ̀ wil n syah tíkí tyɩ́. Ǹmɔ sõ̀ pɩ̃ tir nɛ̂-á pɩ ǹ sɔkɔ. À yuku kyɩ gbètukunɔ di Yesu yah, tɛ́ ké gbɩ yo dal mɔ à syah.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 À mó yo pi mɛ̀ tyɩ́: «Ń písê, ńmɔ yõ sɛ̃́nɔ́ ye ǹ dɛ mɔ. Nɛ n yuku yèvɩnɩ sɔkɔ, á ńyân tyɛ.»
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Wǎh mɛ képah yónɔ́ sɔkɔ sɛ̃́, tɛ̃ntõ̀ yɔ́ wil Liyel ní-ńsah wɔ̀kɔ̀ yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ gbô, mɛ pɔ n yo kénɛ dĩ́ tyɩ́ nɛ, ǹ písê-á ku. Ńkɛ̃, yõ se tɔ̃ mɛ ké tyɩ́, à tɔ̃ kwɔ́-ò dĩ́nɛ n kwlɔ nɩ?
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Tɛ́ Yesu náh ǹ níkí sah képah tɛ̃̀ noh pé tyɩ́, tɛ́ mɛ yo Yayirusi tyɩ́: «Káh tíkí pɩ, sɛ̃ ó sɛ̃ ń yõ!»
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Képah tɛ̃̀nɛ, pǎh n sɔkɔ, à náh fɛ̃ syi nɛ ǹ sõ̀ tɛ̃, à wil Pyɛrɩ ànɛ̂ Nsyakɩ ànɛ̂ ǹ gbɛ̃̀ndĩ́ Nsyɔ̃ tyɩ́ sɔkɔ.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Pǎh kyɩ de Liyel ní-ńsah wɔ̀kɔ̀ yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ gbô, Yesu kyɩ névye wɛ, pé mɛ n gbo n mir n kɔ̃, mɛ n de n syi.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 À mɛ de wɔ̀kɔ̀, tɛ́ yo pé tyɩ́: «Kû pɩ, tɛ́ yé n gbo n mir n kɔ̃ sɛ̃́? Piri náh ku. Dɔ́nɔ́ ó ye à n dɔ.»
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Névye-á képah noh, pè tyah kṍlɛ ǹnɛ n ko. Képah sɔkɔ, à pé pól wilki wɔ̀kɔ̀ sɔkɔ. Tɛ́ piri sú, ànɛ̂ ǹ yṹ, ànɛ̂ ǹ tõ̀ sã́hpú nɛ́pĩ̂ tɔ̃́mɩ́ ó de ǹnɛ piri mɛ́-ńsah wɔ̀kɔ̀.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 À mɛ piri gbõ̀ tɛ̃, tɛ́ yo ǹ tyɩ́ pé kwil wɛy sɔkɔ: «Talita kumi!», nɛ̂-á pè n ye: «Pípír, mé kélɛ n yo á tyɩ́, yuku!»
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Ké nɛ́npɔ́ swɔ, piri yuku tyah n kɔ. Kǎh pɩ sɛ̃́, kè névye pól gbã̀n kah du. Légbĩ́nɛ, ǹ ye gbɔ̃ninɔ́ ye sõ̀.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Tɛ́ Yesu mɛ ké gbah yo pé tyɩ́ nɛ, pé káh yɛ névye pɩ̃ ké sɔkɔ, ńkɛ̃, pè mó yõkelɛ à kɔ̃ à yõ.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.