Marcos 12

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Képah náh, Yesu tyah n yãh pé tyɩ́ sèmìrn sɔkɔ nɛ ńkɛ̃: «Dĩ́ yɔ́ ye lésõ dìvɛ̃ sésân sõ, tɛ́ kɛ̃kɩ mɔ kè kore vi. Tɛ́ kyɩ tɛ́dáhkɩ̀ yɔ́ yõ swɔ yɔ́ tũ, dìvɛ̃ sésân pye yĩ́kí-ńsahlɛ. Tɛ́ mɛ duke syɩ́kɩ́pú tɛ̃̀-ǹsah mɔ. Képah náh, à swãh tɔ̃́pú tɔkɔ, à pɔ swãh mɛ̀ dahbɩ pé gbõ̀, tɛ́ pyě sɔkɔ kɔ́lɔ́.
1 Depois, entrou Jesus a falar-lhes por parábola: Um homem plantou uma vinha, cercou-a de uma sebe, construiu um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a uns lavradores e ausentou-se do país.
2 Sé pye gbɛ gbĩ́-á pɔ nɔ, à ǹ tõ̀npɩ yɔ́ tɛkɩ mɔ dìvɛ̃ sésân swãh tɔ̃́pú nɔ́pi tyɩ́ nɛ, pè pé tyɩ́ dìvɛ̃ sésân pyelɛ à kɔ̃, à pɔ pé kɔ̃.
2 No tempo da colheita, enviou um servo aos lavradores para que recebesse deles dos frutos da vinha;
3 Képah tɛ̃̀nɛ, dìvɛ̃ sésân swãh tɔ̃́pú nɔ́pi tɛ̃ntõ̀ dĩ́ tɛ̃ ko, tɛ́ à fĩn mɔ, à sɔkɔ ǹ gbõ̀ kɔ́kɔ́lɛ.
3 eles, porém, o agarraram, espancaram e o despacharam vazio.
4 Swãh nɛ́tɛ̃̂ tɔ̃ tõ̀npɩ yɔ́ tõ. Pé tɔ̃ kyɩ ǹmɔ tɔ ko, tɛ́ à mɩkɩ ǹ yõ sɔkɔ, tɛ́ ǹnɛ n gbyɔ.
4 De novo, lhes enviou outro servo, e eles o esbordoaram na cabeça e o insultaram.
5 Swãh nɛ́tɛ̃̂ tɔ̃ ǹ syɩ ǹnɩ̂ yɔ́ tɛkɩ mɔ n tɔ̃. Ǹmɔlɛ, pè ǹmɔ ko mɔ, tɛ́ sɛ̃́nkɔ̃ pɩ pé náhnáh tyɩ́: Pè pé túkù ko, tɛ́ pé túkù ko mɔ.
5 Ainda outro lhes mandou, e a este mataram. Muitos outros lhes enviou, dos quais espancaram uns e mataram outros.
6 Nɛ núkú nɛ̂-á sõ̀ wũ sètɛ̃̀ dĩ́ tnɔ̂, ǹmɔlɛ, ǹ nɩ̀dɛ̀ Pídĩ́ ye. À ǹmɔ tɛkɩ mɔ pé tyɩ́ tɛ́ynɛ, tɛ́ mɛ n sõ nɛ, pǎh kɩ pé pi wɔ yah sen ku.
6 Restava-lhe ainda um, seu filho amado; a este lhes enviou, por fim, dizendo: Respeitarão a meu filho.
7 Ǹtɛ, swãh tɔ̃́pú nɔ́pi-á à wɛ, pè tyah n yo wɛ̃ tyɩ́ nɛ, pè yah, ǹ gbɛ̃̀yõ̀pi-á n pi yɔ̀. Pè pɔ, pé à ko mɔ. Gbɛ̃kɩ mó pɩ pépi tyɩ́lɛ.
7 Mas os tais lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; ora, vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Tɛ́ dĩ́ pídĩ́ tɛ̃ ko mɔ, tɛ́ à tɔkɔ kyɩ milki dìvɛ̃ sésân swãh kahnɩnɛ.»
8 E, agarrando-o, mataram-no e o atiraram para fora da vinha.
9 Képah sɔkɔ, Yesu pè piki yah: «Sɔ̃́ mɛ dìvɛ̃ sésân swãh nɛ́tɛ̃̂ kɩ pɔ n pɩ n pi? À náh pɔ dìvɛ̃ sésân swãh tɔ̃́pú nɔ́pi pól ko mɔ, tɛ́ kè dahbɩ n pi nósyɔ́ gbõ̀ di?
9 Que fará, pois, o dono da vinha? Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros.
10 Yé náh kè kar yah *Liyel wɛy sɛ́bɛ̃́ sɔkɔ di? Kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ nɛ:
10 Ainda não lestes esta Escritura:
11 Képah n wil Tɛ̃̀-ǹgbɛ̃ tyɩ́.
11 isto procede do Senhor, e é maravilhoso aos nossos olhos?
12 Képah sɔkɔ, *Nsyifunɔ yõ̀tãm tyah Yesu tɛ̃́-ńsahlɛ n yah n kɔ̃. Tir yɔ́ náh, pè sõ̀ pɩ̃ nɛ, pépi yõ-á à mɩ sèmìrkì mɛ̀nɛ. Tɛ́, tɔ́wû tíkí sõ̀ mɛ pè tɛ̃. Pè mɛ yɛ ǹ yõ, tɛ́ sɔkɔ.
12 E procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque compreenderam que contra eles proferira esta parábola. Então, desistindo, retiraram-se.
13 Képah náh, pè *Farisiyɛ̃nɔ ànɛ̂ *Yerɔdi náh névye túkù wilki tɛkɩ mɔ Yesu tyɩ́ nɛ, pè kyɩ à mɔ yah píkínyahnɔ sɔkɔ.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Pè pɔ yo ǹ tyɩ́ nɛ, pé kwɔ́-ò dĩ́, páh pɩ̃ nɛ, gbɩ ó kɔ́kɔ́-á ǹmɔ n nɛ n yo. À náh tíkílɛ n pɩ névi yah. À náh névilɛ n wah névi sɔkɔ. Wǎh gbɩlɛ névyelɛ n kwɔ Liyel wɛ̃̀kɩ̀ yõ. Képah-á pé kɔ̃, pé nɛ, pé à piki yah: Kè se yɩ̃nɛ pé mɔ́rɩ́lɛ *Wromɛnɔ yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃nɛ n kɔ̃, tĩ̂ kè náh yɩ̃nɛ? Pé se sélɛ n mɔ, tĩ̂ pé káh sè mɔ?
14 Chegando, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és verdadeiro e não te importas com quem quer que seja, porque não olhas a aparência dos homens; antes, segundo a verdade, ensinas o caminho de Deus; é lícito pagar tributo a César ou não? Devemos ou não devemos pagar?
15 Ǹtɛ, Yesu sõ̀ pɩ̃ nɛ, nɛ̂-á pè n sõ, képah náh pè n yo. Kǎh pɩ sɛ̃́, à yo pé tyɩ́ nɛ, sɔ̃́ se pɩ, tɛ́ pè pélɛ n mɔ n yah nɩ? Pè pɔ pɔ́ mɛ̀ núkúlɛ, pé yah.
15 Mas Jesus, percebendo-lhes a hipocrisia, respondeu: Por que me experimentais? Trazei-me um denário para que eu o veja.
16 Pè mɛ pɔ́ núkúlɛ à kɔ̃. À mɛ pè piki yah nɛ, nɛ̂ yah se, ànɛ̂ ǹ yĩnnɛ wã́rkɩ́nmɔnɔlɛ ké yõ nɩ? Pè à syah nɛ, Wromɛnɔ yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃-á.
16 E eles lho trouxeram. Perguntou-lhes: De quem é esta efígie e inscrição? Responderam: De César.
17 Képah tɛ̃̀nɛ, à yo pé tyɩ́ nɛ, pè Wromɛnɔ yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃nɛ n kɔ̃ ǹ tyɩ́lɛ, pè mó Liyellɛ n kɔ̃ ǹ tyɩ́lɛ. Képah sɔkɔ, pé gbã̀n du ǹ wɛy mɛ̀ dùkùlɛ.
17 Disse-lhes, então, Jesus: Dai a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E muito se admiraram dele.
18 Sadusɛ̃nɔlɛ, nósyɔ́ ye nónó-á nɛ, lékyɩ̂ náh n yuku n wil n pi. Pé túkù pɔ Yesu tnɔ̂, tɛ́ à piki yah nɛ ńkɛ̃,
18 Então, os saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se dele e lhe perguntaram, dizendo:
19 kwɔ́-ò dĩ́, *Moyisi-á Liyel tir kõ̀nsàhnɔ́ mɛ̀ wãrkɩ sah pé kɔ̃ nɛ, dĩ́ nɛ̂ tyɩ́ gbɛ̃̀ndĩ́-à mɛ, tɛ́ tɛ̃̀ ku, tɛ́ ǹ kyɩ sah pi kɛ̃́nɛ, ǹ gbɛ̃̀ndĩ́ mɛ̀-á yɩ̃nɛ à pɛ́kúsê mɛ̀ tɔkɔ. À wɛ̃́npì dubi à kɔ̃, nónó-á kɩ pɔ n pɩ n pi ǹ nɛ́nkyɩ́dĩ́ náhnɛ.
19 Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém e deixar mulher sem filhos, seu irmão a tome como esposa e suscite descendência a seu irmão.
20 Tɛ́, dĩ́npì yísyɔ́-á sõ̀ mɛ nɛ́pĩ̂ kwǎrnimi pé yṹ tyɩ́. Nɛ́nkyɩ́ tɛ̃̀-á sê tɔkɔ, tɛ́ ku, tɛ́ ǹ kyɩ sah pi kɛ̃́nɛ.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência;
21 Ǹ sõ̀ syɩ mɛ pɛ́kúsê mɛ̀ tɔkɔ. Ǹ tɔ pɔ ku, tɛ́ à sah pi kɛ̃́nɛ. Tɔ̃́-ò tɔ tyɩ́ pɔ pɩ sɛ̃́.
21 o segundo desposou a viúva e morreu, também sem deixar descendência; e o terceiro, da mesma forma.
22 Sɛ̃́ntɛ̃̀ ó-á pɩ pé no tɛ́lɔ́ pól tyɩ́. Tɛ́ nɛ́pĩ̂ kwǎrnimi nɔ́pi pól-á ku pi kɛ̃́nɛ. Pé kúntɛnɔ náh, pi mɛ̀ tɔ pɔ ku.
22 E, assim, os sete não deixaram descendência. Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Kàh pɩ sɛ̃́, lékyɩ̂ yúkúnwìl sṍlɛ, pàh yuku, pi mɛ̀ se kɩ pɩ nɛ̂ tyɩ́lɛ nɩ? Tir yɔ́ náh, pé nɛ́pĩ̂ kwǎrnimi pól-á à pɩ̃ sêlɛ.
23 Na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles será ela a esposa? Porque os sete a desposaram.
24 Képah sɔkɔ, Yesu yo pé tyɩ́: «Liyel wɛy pɩ̃́-ńkɛ̃̂, ànɛ̂ Liyel tɛ̃́nwɛnɔ pɩ̃́-ńkɛ̃̂ yĩn náh yélɛ pílkínɔ́ sɔkɔ di?
24 Respondeu-lhes Jesus: Não provém o vosso erro de não conhecerdes as Escrituras, nem o poder de Deus?
25 Lékyɩ̂ yúkúnwìl sṍlɛ, sê tɔ́kɔ́kɩ̀ náh mɛ, pɛ dékè náh mɛ. Névye kɩ mɛ, á kɩ nɛ *yĩ̂nyõ tɛ̃̀ntõbe sɔ̃́ pal tɛ̃̀-ǹsah.
25 Pois, quando ressuscitarem de entre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento; porém, são como os anjos nos céus.
26 À yuku lékyɩ̂ yúkúnwìlnɔ́ tyɩ́ sɔkɔ: Yé náh kè kar yah Moyisi sɛ́bɛ̃́ sɔkɔ, fɩ̃́ nɛ̂-á dukuni tyɩ́lɛ n yo, nɛ̂-á sõ̀ nyàh lépɔ̃́lɛ ké sɔkɔ di? Kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ nɛ́npɔ́ nɛ, Liyel-á yo Moyisi tyɩ́: ‹Ńmɔ ye Abrahmɩ Liyellɛ, ànɛ̂ Yisakɩ Liyellɛ, ànɛ̂ Yakɔbɩ Liyellɛ.›
26 Quanto à ressurreição dos mortos, não tendes lido no Livro de Moisés, no trecho referente à sarça, como Deus lhe falou:
27 Vye Liyel ye ǹnɛ, lékyɩ̂ Liyel náh. Sɛ̃́ ye yélɛ kàhnpilkintɛ̃̀nɔ́lɛ yɔ̀.»
27 Ora, ele não é Deus de mortos, e sim de vivos. Laborais em grande erro.
28 Képah sɔkɔ, *Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́-ò dĩ́ yɔ́ kénɛ yékâb noh. À kè wɛ, Yesu tɛ̃ wɛ kè yo plɛ Sadusɛ̃ nɔ́pi tyɩ́. À mɛ nɔ de ǹ tnɔ̂, tɛ́ à piki yah nɛ, Liyel tir kõ̀nsàhnɔ́ nɛ̂ tɛ̃̀ se kal sé póllɛ nɩ?
28 Chegando um dos escribas, tendo ouvido a discussão entre eles, vendo como Jesus lhes houvera respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o principal de todos os mandamentos?
29 À mɛ yo ǹ tyɩ́: «Liyel tir kõ̀nsàhnɔ́ nɛ̂-á kal sé póllɛ, képah wɛ yɔ̀: ‹Á níkí kwɔ, Yisrayɛl: Ápi Tɛ̃̀-ǹgbɛ̃ Liyellɛ, ǹmɔ núkúní ó ye Tɛ̃̀-ǹgbɛ̃ Liyellɛ.
29 Respondeu Jesus: O principal é:
30 Ǹ tyɩ́ yɩ̃nɛ kè nɔ á tyɩ́ á nɩ póllɛ, ànɛ̂ á min póllɛ, ànɛ̂ á fɔkɔ sõnɔ póllɛ, ànɛ̂ á tǎhkɩ̀ póllɛ.›
30 Amarás, pois, o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu entendimento e de toda a tua força.
31 Ké ní-ò wɛ yɔ̀: ‹Á ní-ò tyɩ́ yɩ̃nɛ kè nɔ á tyɩ́ á gblɔ̌y tyɩ́ kɔ̃lɛ.› Liyel tir kõ̀nsàhnɔ́ yɔ́ ńtɛ̃ náh tɔ̃ kal sépi nínɔ́lɛ.»
31 O segundo é:
32 Wǎh yo sɛ̃́, Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́-ò dĩ́ mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ, kǎh plɛ, pé kwɔ́-ò dĩ́! Tyi nónó-á à yo, gbɩ-á sélɛ. Tɛ̃̀-ǹgbɛ̃nɛ, ǹmɔ núkúní ó-á Liyellɛ. Liyel yɔ́ náh tɔ̃ mɛ ǹmɔ tyɩ́ náh.
32 Disse-lhe o escriba: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que ele é o único, e não há outro senão ele,
33 Ǹmɔ tyɩ́-á yɩ̃nɛ kè nɔ á tyɩ́ á nɩ póllɛ, á fɔkɔ sõnɔ póllɛ, á tǎhkɩ̀ póllɛ. Ànɛ̂ á ní-ò tyɩ́ mó nɔ á tyɩ́ á gblɔ̌y tyɩ́ kɔ̃lɛ. Képah-á kɩ plɛ kal á yípɛ̃̂ ko sukɛ Liyel kɔ̃ *sárkálɛ, ànɛ̂ sárká duke tɛ́lɔ́ póllɛ.
33 e que amar a Deus de todo o coração e de todo o entendimento e de toda a força, e amar ao próximo como a si mesmo excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Képah sɔkɔ, Yesu kè wɛ nɛ, ǹ lékã́m-á nɔ, à ké yah wɛ tɔ̃ sah yo. À yo ǹ tyɩ́ nɛ, à náh mɛ fɩ́ɩ́ *Liyel tɔ̃́rɩ́lɛ. Képah náh, névi náh tɔ̃ fɛ̃ syi à piki yah tir yɔ́lɛ.
34 Vendo Jesus que ele havia respondido sabiamente, declarou-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém mais ousava interrogá-lo.
35 Yesu sõ̀ mɛ névyelɛ n kwɔ *Liyel wɔ̀kɔ̀ ǹgbɛ̃ kéntáhkɩ̀ sɔkɔ, tɛ́ mɛ n yo nɛ, sɔ̃́ se pɩ, tɛ́ *Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́pú n nɛ n yo nɛ, *Kristalɛ, nɛ̂-á Liyel nɛ, páh kɩ tɛkɩ mɔ, ǹmɔ-á kɩ pɩ *Davidi náh nɛnɛ nɩ?
35 Jesus, ensinando no templo, perguntou: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 Tir yɔ́ náh, Davidi ńtɛ̃ sõ̀ kè yo *Liyel Mírkí gbõ̀ yõ nɛ,
36 O próprio Davi falou, pelo Espírito Santo:
37 Davidi ńtɛ̃-à ǹnɛ n ye ǹ Tɛ̃̀-ǹgbɛ̃nɛ, kè kɩ pɩ sɔ̃́, tɛ́ à kɩ pɔ n pɩ Davidi náh nɛnɛ? Légbĩ́nɛ, tɔ́wû ǹgbɛ̃ sõ̀ mɛ wɛy mɛ̀nɛ n nohnɩ Yesu tyɩ́ nɩ̀vɩ̀nɩ̀ sɔkɔ.
37 O mesmo Davi chama-lhe Senhor; como, pois, é ele seu filho? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Wǎh mɛ névye kwɔ́nɔ́ sɔkɔ gbĩ́ nɛ̂nɛ, à yo pé tyɩ́: «Yé yé gblɔ̌ynɛ n kyɔmɩ *Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́púlɛ. Fwɔ̀mɔn ǹgbnɔ mɔ́nkɔnkɔ̃nɔ tyɩ́ nɔ pé tyɩ́. Pé n nɛ mɛ ké tyɩ́ nɛ, névye nɛ n tɔ̃ n sah n wɛkɩ pé tyɩ́ tɔ́wû tùkè-ǹtã̀n sɔkɔ.
38 E, ao ensinar, dizia ele: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e das saudações nas praças;
39 Pě tɛ̃̀-ǹtã̀n ǹgbnɔlɛ n yah n kɔ̃ *Liyel ní-ńtã̂n vɩ̀ sɔkɔ, ǹ tɛ́ nɛ́-ǹgbnɔ tɛ̃̀-ǹtã̀nnɛ n yah n kɔ̃ yõke ǹgbnɔ yṍ-ńtã̂n sɔkɔ.
39 e das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares nos banquetes;
40 Ǹtɛ nɛ n syɩkɩ pɛ́kúsyɔ yõ, pé gbã̀n yîlɛ n syi yĩ́nvǐ sɔkɔ. Ǹtɛ nírílɛ n pɩ yõ̀sɛ̃̀kɩ̀lɛ nɛ, névye pé wɛ. Sɛ̃́ ye pé tukey kɩ tuke képékè yɔ́.»
40 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
41 Légbĩ́nɛ, Yesu sõ̀ mɛ kɔ̃́ntɛ̃̀nɔ́lɛ Liyel wɔ̀kɔ̀ yah, pɔ́ dáhnmɔ-ńsah kwâh gbɔ̀pɔ, tɛ́ névye pɔ́ dáhnmɔ dùkùlɛ n yah. Tahbɩ náhnáh sõ̀ mɛ pɔ́ náhnáhlɛ n dah n mɔ n pɔ.
41 Assentado diante do gazofilácio, observava Jesus como o povo lançava ali o dinheiro. Ora, muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Dǒ, pɛ́kúsê yãm nɛ yɔ́ pɔ, pɔ́ plɔ́ nínɔ́ dah mɔ. Sè sõ̀ mɛ núkú núkúnɔ nínɔ́ ólɛ.
42 Vindo, porém, uma viúva pobre, depositou duas pequenas moedas correspondentes a um quadrante.
43 Képah sɔkɔ, Yesu ǹ *tõ̀ sã́hpú ye, tɛ́ yo pé tyɩ́: «Kègbɩ yõ, mé kélɛ n yo yé tyɩ, pɛ́kúsê yãm nɛ mɛ̀-á pɔ́ nɛ̂ dah mɔ kwâh sɔkɔ, kè kal névye pól tyɩ́lɛ.
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta viúva pobre depositou no gazofilácio mais do que o fizeram todos os ofertantes.
44 Tir yɔ́ náh, no pól pɔ́ yõ dòhnɔ̀nɔ́ ye, pè dah mɔ. Ǹtɛ, ǹmɔ ànɛ̂ ǹ yãm tɔ́lɛ, ǹ sahkɩ pól ye à dah mɔ, wǎh nɛ pɔ nɛ̂ tɔ yõ n pi.»
44 Porque todos eles ofertaram do que lhes sobrava; ela, porém, da sua pobreza deu tudo quanto possuía, todo o seu sustento.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.