Lucas 16

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Képah náh, Yesu yo ǹ tõ̀ sã́hpú tyɩ́: «Tàh dĩ́ yɔ́ ye lésõ, à ǹnɩ̂ tɔkɔ sah ǹ tahrɩ yõ, tɛ́ pè pɔ yo ǹ tyɩ́ nɛ, tɛ̃̀-á mɛ sélɛ n pɩ n karkɩ.
1 Jesus disse também a seus discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador. Este lhe foi denunciado de ter dissipado os seus bens.
2 Ǹ yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ mɛ à ye, tɛ́ yo ǹ tyɩ́ nɛ, pé náh mɛ tyípéplɔlɛ n nohnɩ ǹ tyɩ́ sɔkɔ. Kǎh pɩ sɛ̃́, à náh tɔ̃ fɛ̃ n tɛ̃ n pi pé tahrɩ yõ. Képah-á, à ǹ tõ̀ pɩ dùkù yah yo pé syah.
2 Ele chamou o administrador e lhe disse: Que é que ouço dizer de ti? Presta contas da tua administração, pois já não poderás administrar meus bens.
3 Képah sɔkɔ, tahrɩ yõ tɛ̃̀-ò dĩ́ mɛ̀ mɛ yo ǹ gblɔ̌y tyɩ́ nɛ, pé yõ̀tɛ̃̀ dĩ́-á kɩ pé yal n pi ǹ tahrɩ yõ. Sɔ̃́ se pé kɩ pɩ nɩ? Swãh tõ tõ tǎhkɩ̀ náh se mɛ pé sɔkɔ. Tɛ́, nínsyinɔ tɛ̃̀nɛ, ké sen-á mɛ pé sɔkɔ.
3 O administrador refletiu então consigo: Que farei, visto que meu patrão me tira o emprego? Lavrar a terra? Não o posso. Mendigar? Tenho vergonha.
4 Ǹtɛ, páh pɩ̃, páh nɛ nɛ̂ pɩ n pi, tɛ́ névye kɩ pé tɛ̃́nɔ́ plɛ pé gbên sɔkɔ, pàh pɔ pé fĩn mɔ pé tõ̀.
4 Já sei o que fazer, para que haja quem me receba em sua casa, quando eu for despedido do emprego.
5 Képah tɛ̃̀nɛ, à ǹ yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ kmɔ nɛ́tãnnɛ n ye núkú núkúlɛ, tɛ́ nɛ́gben piki yah nɛ, dan nɛ̂ se pé yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ kɔ̃lɩlɛ ǹ yõ nɩ?
5 Chamou, pois, separadamente a cada um dos devedores de seu patrão e perguntou ao primeiro: Quanto deves a meu patrão?
6 À mɛ nɛ, nɩrɩ pní yɩ̃́ lèkwɛ̌-á. Tahrɩ yõ tɛ̃̀-ò dĩ́ mɛ à syah nɛ, ǹ kɔ̃lɩ sɛ́bɛ́y-á yɔ̀, à kɔ̃ n tɛ̃ súú, à wãrkɩ mɔ ké sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́, nɩrɩ pní tikiníní pɔ́ gbãm-á.
6 Ele respondeu: Cem medidas de azeite. Disse-lhe: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve: cinqüenta.
7 Képah náh, à yo kèyǎh tyɩ́ nɛ, tɛ́ ǹmɔ-á dò, dan nɛ̂ se à yɩ̃nɛ à kɔ̃ nɩ? Ǹmɔ mɛ à syah nɛ, sèmukɔ gbɔ̀tɔ́nɩ̀ yɩ̃́ lèkwɛ̌-á. À mɛ yo ǹmɔ tyɩ́ nɛ, ǹ sɛ́bɛ́y-á yɔ̀, à wãrkɩ mɔ ké sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́, sèmukɔ gbɔ̀tɔ́nɩ̀ yɩ̃́ tíkíyẽ́h-á.
7 Depois perguntou ao outro: Tu, quanto deves? Respondeu: Cem medidas de trigo. Disse-lhe o administrador: Toma os teus papéis e escreve: oitenta.
8 Képah tɛ̃̀ sɔkɔ, ǹ yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ à sõ ké yah wɛ́npɩnɔ yĩnnɛ. Kègbɩ yõ, kèkõyṍ névye tyi yahlɛ n wɛ n pɩ pé wɛ̃ wrɔ́ lékã́mkãmnɛ, à kal kyòo sɔkɔ névyelɛ.»
8 E o proprietário admirou a astúcia do administrador, porque os filhos deste mundo são mais prudentes do que os filhos da luz no trato com seus semelhantes.
9 Képah náh, Yesu tɔ̃ yo pé tyɩ́: «Ńmɔ wɔ kélɛ n yo yé tyɩ́ nɛ: pɔ́lɛ, gbɛ̃̀ntɛ̃̀náh kwâh tɛ̃̀ wɔ ye kélɛ. Ǹtɛ, yé kélɛ kódíbí yah kɔ̃. Kàh pópó pɔ n knɛ, yé kɩ tɛ̃ plɛ tyɛ́-ńkɛ̃̂ tyah sɔkɔ.
9 Eu vos digo: fazei-vos amigos com a riqueza injusta, para que, no dia em que ela vos faltar, eles vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 Ńkɛ̃́, névi nɛ̂-à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ tir tyɩ̃́ɩ̃ sɔkɔ, à kɩ pɩ nɛ́gbɩ́lɛ tir gblò tɔ sɔkɔ. Tɛ́ nɛ̂-à yĩ́nvǐ pɩ tir tyɩ̃́ɩ̃ sɔkɔ, à kɩ yĩ́nvǐ pɩ tir gblò tɔ sɔkɔ.
10 Aquele que é fiel nas coisas pequenas será também fiel nas coisas grandes. E quem é injusto nas coisas pequenas, sê-lo-á também nas grandes.
11 Képah ye, pɔ́ nɛ̂-á gbɛ̃̀ntɛ̃̀náh kwâhlɛ, yâh pɩ́-ńkɛ̃̂nɛ nɛ́gblɔ́lɛ képah tyɩ́ sɔkɔ, nɛ̂ kɩ dahbɩ yé gbõ̀ yĩ̂nyõ tahrɩ kègbɩlɛ?
11 Se, pois, não tiverdes sido fiéis nas riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Tɛ́, yâh pɩ́-ńkɛ̃̂nɛ nɛ́gblɔ́lɛ nɛ́káhbɩ́ gbã̀n yî tyɩ́ sɔkɔ, nɛ̂ kɩ yé yɛ̃́ngbɛ̃́ tyɩ́nɔlɛ yé kɔ̃?
12 E se não fostes fiéis no alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 Tõ̀npɩ yɔ́ ńtɛ̃ náh fɛ̃ tõ̀ kwrɔ n pɩ yõ̀tãm nɛ́pĩ̂ nímí tyɩ́. À kɩ núkú dyɔ yɔ, tɛ́ kɩ nɔ ǹ ní-òlɛ, képah náh pɩ, à kɩ mɔ núkúlɛ, tɛ́ kɩ ǹ ní-ò wɛ mɔ. Sɛ̃́ ó ye, yé náh fɛ̃ tõ̀ kwrɔ n mɔ n pɩ n pi, Liyel ànɛ̂ pɔ́ tyɩ́.»
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores: ou há de odiar a um e amar o outro, ou há de aderir a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e ao dinheiro.
14 Képah sɔkɔ, pɔ́ tyɩ́-á nɔ Farisiyɛ̃nɔ tyɩ́ sɛ̃́, pépi-á wɛlɔ nɔ́pi pól noh, pè tyah kṍlɛ Yesulɛ n ko.
14 Ora, ouviam tudo isto os fariseus, que eram avarentos, e zombavam dele.
15 Képah tɛ̃̀nɛ, à mɛ yo pé tyɩ́: «Yépilɛ, yě yé gblɔ̌ynɛ n wɛ̃kɩ nɛ́gblɔ́lɛ névye yah sɔkɔ. Ǹtɛ, Liyel yé nnɔlɛ n pnɛ. Ǹgbǒ névye-á tir nɛ̂nɛ n gbilki, Liyel dêl ye képahlɛ dɛ́.
15 Jesus disse-lhes: Vós procurais parecer justos aos olhos dos homens, mas Deus vos conhece os corações; pois o que é elevado aos olhos dos homens é abominável aos olhos de Deus.
16 Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́ ànɛ̂ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopu sɛ́bɛ́ynɔ́ sõ̀ mɛ n mɔ n kõ n yĩ́ĩ́ fɔ́ɔ́, à pɔ syɩ Wèlnwìlkì-ò Nsyɔ̃ mɛ gbĩ́ tyɩ́. Tɛ́ à tɔkɔ légbĩ́ tyɩ́, nɩ̀vɩ̀nɩ̀ wɛy sã́n mɛ n yo Liyel tɔ̃́rɩ́ tyɩ́ sɔkɔ, tɛ́ táhnsàhnɔ́ ó sɔkɔ ye no pól kɩ n de n pi ké sɔkɔ.
16 A lei e os profetas duraram até João. Desde então é anunciado o Reino de Deus, e cada um faz violência para aí entrar.
17 Ǹtɛ, yĩ̂nyõ ànɛ̂ sétáh kɩ yal sé slɔ sɔkɔ sɛ́rɔɔ kal tir kyɩ̃rɩ́ wìlkìnɔ́lɛ Liyel tyi kõ̀nsàhnɔ́ sɔkɔ.
17 Mais facilmente, porém, passará o céu e a terra do que se perderá uma só letra da lei.
18 Sɔ̃́-á kè yo nɛ, dĩ́ nɛ̂-à ǹ kyɩ wilki, tɛ́ ǹ syɩ kèyǎh tɔkɔ, fɔ̀fɩ́npɩ-á ǹnɛ. Ànɛ̂, sê nɛ̂ pɛ-à à wilki, tɛ́ névi nɛ̂ à tɔkɔ, fɔ̀fɩ́npɩ-á tɛ̃̀nɛ.»
18 Todo o que abandonar sua mulher e casar com outra, comete adultério; e quem se casar com a mulher rejeitada, comete adultério também.
19 «Tàh dĩ́ yɔ́ lésõ mɛ, à fwɔ̀tǎhnɩ̀ dɛ́nkɔ́kɔ́nɩ̀nɛ n mɔ, tɛ́ kwã́nkwã́n yélɛ n yõ sõmɛsṍ, mɛ nɩ̀vɩ̀lɛ n pɩ.
19 Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho finíssimo, e que todos os dias se banqueteava e se regalava.
20 Tɛ́ yãm nɛy yɔ́ tɔ sõ̀ mɛ, pè n ye Lasarɩlɛ. À sõ̀ mɛ sɛ̃́ntɛ̃̀nɔ́lɛ tàh dĩ́ mɛ̀ gbô yah. Ǹ wil pól sõ̀ mɛ nɩ́ynɛ.
20 Havia também um mendigo, por nome Lázaro, todo coberto de chagas, que estava deitado à porta do rico.
21 À sõ̀ ńkɛ̃́nɛ nɛ mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé yɛ̃́nmîrnnɛ n tõ n yõ, tàh dĩ́-á nónónɛ n yõ n kwɛ. Ǹtɛ, pãhlɔ ye sõ̀ n dɔ ǹ nɩ́ynɛ.
21 Ele avidamente desejava matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do rico... Até os cães iam lamber-lhe as chagas.
22 Sṍ yɔ́lɛ, yãm nɛy mɛ̀ ku, yĩ̂nyõ tɛ̃ntõnè mɛ yuku ǹnɛ Abrahmɩ tnɔ̂. Tàh dĩ́ tɔ mɛ ku, pè kɔ̃ pè yɩ̃.
22 Ora, aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos ao seio de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Ǹtɛ, wǎh kyɩ lékókwíl sɔkɔ, à kyɩ fṍhnɔ́lɛ n wɛ. Wǎh ǹ yah yɔ̃ yah, à Abrahmɩ wɛ fɩ́ɩ́ sɔkɔ, Lasarɩlɛ ǹ gbɔ̀pɔ.
23 E estando ele nos tormentos do inferno, levantou os olhos e viu, ao longe, Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Képah sɔkɔ, à ye yah fléyy nɛ, pé sú Abrahmɩ, ńkɛ̃́ páh mɛ n kwlɔ képékèyɔ̂ nyàh mɛ̀ sɔkɔ. Képah-á, à pé yãm yah, à mó Lasarɩ tɛkɩ mɔ, à pɔ ǹ kèngbɔ vyãh dahbɩ wilki ni sɔkɔ, à sah pé nɛ́npɔ́rɩ́ yõ kè kɔ̃ kè vɩ.
24 Gritou, então: - Pai Abraão, compadece-te de mim e manda Lázaro que molhe em água a ponta de seu dedo, a fim de me refrescar a língua, pois sou cruelmente atormentado nestas chamas.
25 Ǹtɛ, Abrahmɩ mɛ yo ǹ tyɩ́: ‹Ńmɔ pi, á dyɔ to n kõ nɛ, wáh yèvɩnɩ wɛ sɔkɔ, wáh sõ̀ mɛ min sɔkɔ gbĩ́ nɛ̂nɛ, tɛ́ Lasarɩ wɔ mɛ yèvyãhrɩ wɛ. Ǹtɛ núkúnúkú, ǹmɔ mɛ yèvɩnɩ sɔkɔ, tɛ́ áwɔ mɛ yèvyãhrɩ sɔkɔ.
25 Abraão, porém, replicou: - Filho, lembra-te de que recebeste teus bens em vida, mas Lázaro, males; por isso ele agora aqui é consolado, mas tu estás em tormento.
26 À wil képah sɔkɔ, pwã̀h ǹgbɛ̃ mɛ yépi ànɛ̂ ápi wrɔ́. Képah yĩnnɛ, ásõ̂ névye nónó-á mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé kyɩ yé tyɩ́, pè káh tɛ̃ wɛ, ànɛ̂ nɛ́npɔ́ névye nónó-á mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé pɔ ápi tyɩ́, pé tɔ káh fɛ̃ tɛ̃.›
26 Além de tudo, há entre nós e vós um grande abismo, de maneira que, os que querem passar daqui para vós, não o podem, nem os de lá passar para cá.
27 — ausente —
27 O rico disse: - Rogo-te então, pai, que mandes Lázaro à casa de meu pai, pois tenho cinco irmãos,
28 — ausente —
28 para lhes testemunhar, que não aconteça virem também eles parar neste lugar de tormentos.
29 Abrahmɩ mó yo ǹ tyɩ́: ‹Moyisi tyi sàhnɔ́, ànɛ̂ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopu wɛlɔ mɛ pé tyɩ́. Pè sépi tyíyónɔ́lɛ n pɩ!›
29 Abraão respondeu: - Eles lá têm Moisés e os profetas; ouçam-nos!
30 Wǎh yo sɛ̃́, dĩ́ mɛ̀ tɔ̃ à syah nɛ, képah náh n yɩ̃nɛ n pi, pé sú Abrahmɩ. Ǹtɛ, névi-à kɩ wil lékyɩ̂ sɔkɔ, à kyɩ yo pé tyɩ́, pǎh kɩ Liyel wɛ̃̀kɩ̀ tɛ̃.
30 O rico replicou: - Não, pai Abraão; mas se for a eles algum dos mortos, arrepender-se-ão.
31 Képah tɛ̃̀nɛ, Abrahmɩ mɛ tɔ̃ yo ǹ tyɩ́: ‹Pàh kɩ yahle Moyisi ànɛ̂ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopu wɛlɔ nóhnɔ́lɛ, névi-à sɔ̃́ wil lékókwíl à pɔ kèkõyṍ, à kyɩ yo pé tyɩ́, pè náh n sɛ̃ n pi ké yõ tɔ̃ ńtɔ̃.›
31 Abraão respondeu-lhe: - Se não ouvirem a Moisés e aos profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite algum dos mortos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.