Lucas 14
wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NVT
1 Mɩ mɩ yòh sṍ yɔ́lɛ, Yesu kyɩ yõke yṍ-ńsah Farisiyɛ̃nɔ yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ yɔ́ gbô. Tɛ́ nónó-á sõ̀ mɛ nɛ́npɔ́, pè mɛ Yesulɛ n kyɔmɩ.
1 Certo sábado, Jesus foi comer na casa de um líder fariseu, onde o observavam atentamente.
2 Tɛ́ kè pɔ yɩ̃nɛ, wílsɛ̃́nɩ̀ yɔ́nwó yɔ́ sõ̀ mɛ ǹ tnɔ̂.
2 Estava ali um homem com o corpo muito inchado.
3 Képah sɔkɔ, Yesu mɛ píkínyahnɔ pɩ Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́pú ànɛ̂ Farisiyɛ̃nɔ tyɩ́: «À yɔ́nwó dɛ mɔ mɩ mɩ yòh sṍlɛ, ké wɛ̃̀kɩ̀ se mɛ kɔ̃́nɔ́lɛ, tĩ̂ kè se mɛ yáhlenɔlɛ?»
3 Jesus perguntou aos fariseus e aos especialistas da lei: “A lei permite ou não curar no sábado?”.
4 Ǹtɛ, pè náh vi mɔ ǹ tyɩ́. Képah sɔkɔ, Yesu mɛ yɔ́nwó mɛ̀ tɛ̃, à à dɛ mɔ, tɛ́ à kɔ̃ à sɔkɔ,
4 Eles nada responderam, e Jesus tocou no homem enfermo, o curou e o mandou embora.
5 tɛ́ mɛ yo pé tyɩ́: «Yépi sɔkɔ, nɛ̂ tɛ̃̀ pi, képah náh pɩ, ǹ nahy kɩ sɔkɔ de kwlɛ̀y sɔkɔ mɩ mɩ yòh sṍlɛ, tɛ́ à náh à wilki n pi súú?»
5 Depois, perguntou a eles: “Qual de vocês, se seu filho ou seu boi cair num buraco, não se apressará em tirá-lo de lá, mesmo que seja sábado?”.
6 Ǹtɛ, pè náh tɛ̃ wɛ tir yo ké tyɩ́ sɔkɔ.
6 Mais uma vez, não puderam responder.
7 Képah yóntɛnɔ náh, Yesu-á nɛ́yénɔ́ kyɔmɩ wɛ, pè mɛ tɛ̃̀-ǹtã̀n ǹgbnɔlɛ n yah n kɔ̃, à vìnmɔnɔlɛ pè kɔ̃ nɛ:
7 Quando Jesus observou que os convidados para o jantar procuravam ocupar os lugares de honra à mesa, deu-lhes este conselho:
8 «Pàh ǹ ye fúr yõke yṍ-ńsah, káh n kyɩ n tɛ̃ tɛ̃̀-ǹsah ǹgbɛ̃ sɔkɔ. Wâh képah pɩ, tɛ́ pè mɛ ǹnɩ̂ ye, nɛ̂-á kal áwɔlɛ,
8 “Quando você for convidado para um banquete de casamento, não ocupe o lugar de honra. E se chegar algum convidado mais importante que você?
9 yé yé-ò káh pɔ ǹ syah nɛ ńkɛ̃́, á yuku, á mó tɛ̃̀-ǹsahlɛ tɛ̃̀ kɔ̃. Légbĩ́nɛ, á kɩ yuku sen sɔkɔ, kɩ kyɩ tɛ̃ tɛ̃̀-ǹsah tyɩ̃́ɩ̃ sɔkɔ.
9 O anfitrião virá e dirá: ‘Dê o seu lugar a esta pessoa’, e você, envergonhado, terá de sentar-se no último lugar da mesa.
10 Ǹtɛ, pàh ǹ ye, kyɩ n tɛ̃ tɛ̃̀-ǹsah tyɩ̃́ɩ̃ sɔkɔ. Á yé-ò-à pɔ ǹ wɛ sɛ̃́, à kɩ yo á tyɩ́ nɛ, pé kódĩ́, á nɔ pɔ tɛ̃̀-ǹsah ǹgbɛ̃ sɔkɔ. Képah sɔkɔ, kè kɩ pɩ gbílkínɔ́lɛ á tyɩ́ yõke yṍpú pól yĩ́ yah.
10 “Em vez disso, ocupe o lugar menos importante à mesa. Assim, quando o anfitrião o vir, dirá: ‘Amigo, temos um lugar melhor para você!’. Então você será honrado diante de todos os convidados.
11 Ńkɛ̃́, névi nɛ̂-à ǹ gblɔ̌y dɔkɔ sah, tɛ̃̀ kɩ tiki mɔ, tɛ́ nɛ̂-à ǹ gblɔ̌y tiki mɔ, tɛ̃̀ kɩ dɔkɔ mɔ.»
11 Pois os que se exaltam serão humilhados, e os que se humilham serão exaltados”.
12 Tɛ́ ǹ syɩ yo ǹ yé-ò dĩ́ tyɩ́: «Wâh névyelɛ n ye yõkelɛ gbĩ̀ntɔ̃̀lɛ, képah náh pɩ, lékã̂hnɛ, káh á kódíbí ye, káh á yṹnpyé ye, káh á tyɩ́ névye ye, káh á tnɔ̂ tɛ̃̀pu tahbɩ ye. Pépi tɔ kɩ fɛ̃ pɔ ǹ ye yõke ǹgbɛ̃ yṍnɔ́lɛ, kè kɔ̃ kè kɩ pɩ á yénɔ́ mɛ̀ lédyáhnɩ́nɛ.
12 Então Jesus se voltou para o anfitrião e disse: “Quando oferecer um banquete ou jantar, não convide amigos, irmãos, parentes e vizinhos ricos. Eles poderão retribuir o convite, e essa será sua única recompensa.
13 Ǹtɛ, wâh névyelɛ n ye yõkelɛ, yãm tãn, ànɛ̂ nɛ́dónè, ànɛ̂ gbáhkɩ̀ núkú névye, ànɛ̂ yɩ̃́tũbi ye.
13 Em vez disso, convide os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos.
14 Pépi náh tɛ̃ wɛ ǹ dyah n pi ké sɔ̃́nɛ. Kàh pɩ sɛ̃́, á kɩ yèvɩnɩ wɛ Liyel tyɩ́, tyípéplɔ pɩ́pú lékyɩ̂-à yilki n mɔ sṍ nɛ̂nɛ.»
14 Assim, na ressurreição dos justos, você será recompensado por ter convidado aqueles que não podiam lhe retribuir”.
15 Képah sɔkɔ, kénɛ yõke yṍpú sɔkɔ nɛ́núkù yɔ́-á kénɛ wɛlɔ noh sɛ̃́, à mɛ Yesu syah nɛ, névi nɛ̂-á kɩ yõke yõ n pi Liyel tɔ̃́rɩ́ sɔkɔ, yèvɩnɩ-á kélɛ tɛ̃̀ tyɩ́ dɛ́!
15 Ao ouvir isso, um homem que estava à mesa com Jesus exclamou: “Feliz será aquele que participar do banquete no reino de Deus!”.
16 Yesu mó yo ǹ tyɩ́: «Dĩ́ yɔ́ lésõ yõke ǹgbɛ̃ pɩ, tɛ́ névye náhnáh ye.
16 Jesus respondeu com a seguinte parábola: “Certo homem preparou um grande banquete e enviou muitos convites.
17 Yõke yõ gbĩ́-á pɔ nɔ, à ǹ tõ̀npɩ dĩ́ tɛkɩ mɔ nɛ, à kyɩ yo nɛ́yénɔ́ tyɩ́, pè pɔ, páh tyɛ núkúnúkú.
17 Quando estava tudo pronto, mandou seu servo dizer aos convidados: ‘Venham, o banquete está pronto’.
18 Ǹtɛ, pé pól tyah gblɔ̌y yɛlɛ n yah n kɔ̃ dùkù núkúlɛ. Nɛ́gben à syah nɛ, páh swãh yɔ́ dwe núkúnúkú, ńkɛ̃́ páh yɩ̃nɛ pé kyɩ kè yah. Páh ǹnɛ n ni, à ǹ gblɔ̌y yɛ pé tyɩ́.
18 Mas todos eles deram desculpas. Um disse: ‘Acabei de comprar um campo e preciso inspecioná-lo. Peço que me desculpe’.
19 Ǹnɩ̂ mɛ nɛ, páh sètõ̀nyehnɔ gbãm dwe núkúnúkú, tɛ́ páh n yuku sé pɩ́nyah-ńsah. Páh ǹnɛ n ni, à ǹ gblɔ̌y yɛ pé tyɩ́.
19 Outro disse: ‘Acabei de comprar cinco juntas de bois e quero experimentá-las. Sinto muito’.
20 Ǹnɩ̂ mɛ nɛ, páh sê tɔkɔ núkúnúkú, képah-á pé kɔ̃ pé náh n wɛ n pɔ n pi.
20 Ainda outro disse: ‘Acabei de me casar e não posso ir’.
21 Tõ̀npɩ-á ǹ syɩ pɔ, à pɔ tyi nɔ́pi pól yãh ǹ yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ syah. Képah sɔkɔ, kététɛ̃̀ dĩ́ fɔkɔ vyãh, à mɛ yo ǹ tõ̀npɩ tyɩ́ nɛ, à kyɩ súú kwil tɔ́wû tùkè-ǹtãn ànɛ̂ wã̀l yey sɔkɔ. À kyɩ yãm tãn, ànɛ̂ nɛ́dónè, ànɛ̂ yɩ̃́tũbi, ànɛ̂ gbáhkɩ̀ núkú névye tɛ̃ pɔ ásõ̂.
21 “O servo voltou e informou a seu senhor o que tinham dito. Ele ficou furioso e ordenou: ‘Vá depressa pelas ruas e becos da cidade e convide os pobres, os aleijados, os cegos e os mancos’.
22 Képah náh, tõ̀npɩ ǹ syɩ pɔ yo ǹ tyɩ́ nɛ, pé yõ̀tɛ̃̀, wǎh nɛ̂ yo, páh kè pɩ, tɛ́ tɛ̃̀-ǹtã̀n túkù-á tɔ̃ mɛ.
22 Depois de cumprir essa ordem, o servo informou: ‘Ainda há lugar para mais gente’.
23 Kǎh pɩ sɛ̃́, yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ, à kyɩ wɛ̃̀-ǹgbnɔ yey, ànɛ̂ névye fwɔ́rɩ́nkɔ̃-ńtã̂n sɔkɔ, à kyɩ névye kãhlɩ tɛ̃ pɔ, pé wɔ̀kɔ̀ kɔ̃ kè yuku.
23 Então o senhor disse: ‘Vá pelas estradas do campo e junto às cercas entre as videiras e insista com todos que encontrar para que venham, de modo que minha casa fique cheia.
24 Páh kélɛ n yo pé tyɩ́ nɛ: nónó-á sõ̀ yénɔ́lɛ, pé sɔkɔ yɔ́ ńtɛ̃ náh pé yõke dɔ n yah n pi.»
24 Pois nenhum dos que antes foram convidados provará do meu banquete’”.
25 Képah náh, Yesu-á n sɔkɔ, tɔ́wû ǹgbɛ̃ sõ̀ mɛ ǹ sõ̀ tɛ̃. À mɛ ǹ yah vi, tɛ́ yo pé tyɩ́:
25 Uma grande multidão seguia Jesus, que se voltou para ela e disse:
26 «Nɛ̂-à pɔ ńmɔ tyɩ́, tɛ́ ń tyɩ́ náh nɔ kal ǹ tyɩ́ ǹ súlɛ, ànɛ̂ ǹ yṹnɛ, ànɛ̂ ǹ kyɩlɛ, ànɛ̂ ǹ wɛ̃́npìlɛ ànɛ̂ ǹ yṹnpyelɛ, à tahlɩ ǹ gblɔ̌y tɔ tyɩ́, tɛ̃̀ náh fɛ̃ n pɩ n pi ńmɔ tõ̀ sã́h-òlɛ.
26 “Se alguém que me segue amar pai e mãe, esposa e filhos, irmãos e irmãs, e até mesmo a própria vida, mais que a mim, não pode ser meu discípulo.
27 Névi nɛ̂ náh ǹ syɩ syɩ dahnɩ twah, à ńmɔ sõ̀ tɛ̃, tɛ̃̀ náh fɛ̃ n pɩ n pi ńmɔ tõ̀ sã́h-òlɛ.
27 E, se não tomar sua cruz e me seguir, não pode ser meu discípulo.
28 Ǹtɛ, yépi sɔkɔ nɛ̂ tɛ̃̀ kɩ n yah n kɔ̃ wɔ̀kɔ̀ ǹgbɛ̃ mɔ́-ńsahlɛ, nɛ́ à náh tɛ̃, à ké gbõ̀ wilki kõ yah, tɛ́ kè yah n pi, ǹ pɔ́-à kɩ n yɩ̃nɛ n pi ké mɔ́nsyìnɔ́lɛ?
28 “Quem começa a construir uma torre sem antes calcular o custo e ver se possui dinheiro suficiente para terminá-la?
29 Nɛ́ tɛ̃̀ náh képah pɩ, tɛ́ wɔ̀kɔ̀ sètyah wilki, tɛ́ tɛ̃ kwlɔ ké mɔ́nsyìnɔ́ tyɩ́, no-à kè wɛ, pè kɩ tyah kṍlɛ ǹnɛ n ko,
29 Pois, se completar apenas os alicerces e ficar sem dinheiro, todos rirão dele,
30 tɛ́ kɩ n yo nɛ, pè yah dĩ́ yɔ́lɛ, à wɔ̀kɔ̀ mɔ tyah mɔ, tɛ́ à náh tɛ̃ wɛ kè syi.
30 dizendo: ‘Esse aí começou a construir, mas não conseguiu terminar!’.
31 Sɛ̃́ ó ye tɔ̃, yõ̀tɛ̃̀ nɛ̂ tɛ̃̀ kɩ n yuku mɛ́kɩ̀ fwó-ńsah ǹ ní-ò yõ̀tɛ̃̀nɛ, nɛ́ à náh tɛ̃ ǹ fɔkɔ mɔ n yah n pi, wàh kɩ fɛ̃ kyɩ mɛ́fwóbé nɛ́pĩ̂ kèyõ kwlɔ́lɛ ǹ fwó-ò swah n pi, nɛ̂-á mɛ ǹnɛ n yohnɩ mɛ́fwóbé kèyõ gbãmnɛ?
31 “Ou que rei iria à guerra sem antes avaliar se seu exército de dez mil poderia derrotar os vinte mil que vêm contra ele?
32 Wàh pɩ̃ nɛ, pé náh fɛ̃ n tɛ̃ n pi, à kɩ ǹ ní-ò sah fɩ́ɩ́, tɛ́ kɩ nírí pɩ́-ò tɛkɩ mɔ kɩ mɛ́kɩ̀ yálnmɔnɔ yah kɔ̃ ǹ tyɩ́.
32 E, se concluir que não, o rei enviará uma delegação para negociar um acordo de paz enquanto o inimigo está longe.
33 Sɛ̃́ ó ye, nɛ̂-à ǹ gbã̀n yî pól wɛ́nyɛ̀-ǹkɛ̃̂nɛ, tɛ̃̀ náh fɛ̃ n pɩ n pi ńmɔ tõ̀ sã́h-òlɛ.»
33 Da mesma forma, ninguém pode se tornar meu discípulo sem abrir mão de tudo que possui.
34 «Pnɛnɛ, kwâh pèpɛy ye kélɛ. Ǹtɛ, ké dêndên-à wal, sɔ̃́ mɛ kè kɩ tɔ̃ fɛ̃ pɩ dêndên?
34 “O sal é bom para temperar, mas, se perder o sabor, como torná-lo salgado outra vez?
35 Kàh pɩ sɛ̃́, kè náh fɛ̃ sétáh tyɩ́ pɛkɩ, ké náh se tɔ̃ fɛ̃ n pɩ pilɛ. Képah ye, kè n milki kégbɔ́. Níkí-à mɛ nɛ̂ tyɩ́ noh noh tɛ̃̀nɛ, tɛ̃̀ ǹ níkí sah noh.»
35 O sal sem sabor não serve nem para o solo nem para adubo; é jogado fora. Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.