Lucas 11

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Sṍ yɔ́lɛ, Yesu sõ̀ mɛ Liyellɛ n ni fɩ̃́ yɔ́ sɔkɔ. Wǎh ni tɛ, ǹ tõ̀ sã́hpú sɔkɔ yɔ́ à syah nɛ, pé Yõ̀tɛ̃̀, à pépi kwɔ Liyel ni dùkùlɛ, sɔ̃́-á Wèlnwìlkì-ò Nsyɔ̃ sõ̀ kélɛ ǹ tõ̀ sã́hpú kwɔ.
1 Estava Jesus em certo lugar orando e, quando acabou, disse-lhe um dos seus discípulos: Senhor, ensina-nos a orar, como também João ensinou aos seus discípulos.
2 Képah sɔkɔ, à yo pé tyɩ́: «Yâh Liyellɛ n ni, yé nɛ n yo nɛ ńkɛ̃́:
2 Ao que ele lhes disse: Quando orardes, dizei: Pai, santificado seja o teu nome; venha o teu reino;
3 Á sõmɛsṍ gbĩ̀yĩ̀kì yõkelɛ álɛ n kɔ̃, nɛ̂-á kɩ n yɩ̃nɛ n pi álɛ.
3 dá-nos cada dia o nosso pão cotidiano;
4 Nónó-á n pɩ n de ápi tyɩ́, á ye mɛ sélɛ n yɔ̃ n mɔ pé tyɩ́. Képah ye, ápi tɔ tyípêl yɔ̃ mɔ á kɔ̃.
4 e perdoa-nos os nossos pecados, pois também nós perdoamos a todo aquele que nos deve; e não nos deixes entrar em tentação, {mas livra-nos do mal.}
5 — ausente —
5 Disse-lhes também: Se um de vós tiver um amigo, e se for procurá-lo à meia-noite e lhe disser: Amigo, empresta-me três pães,
6 — ausente —
6 pois que um amigo meu, estando em viagem, chegou a minha casa, e não tenho o que lhe oferecer;
7 Ǹtɛ, ní-ò mɛ̀-à ńtyɩ̃́nɔ tɛ̃ wɔ̀kɔ̀ sɔkɔ táh, tɛ́ yo mɔ ǹ tyɩ́ nɛ, à káh pélɛ n kwlɔ, wɔ̀kɔ̀ yah-á vike tɛ núkúnúkú, péwɔ ànɛ̂ pé wɛ̃́npì-á sɛ̃, pé náh fɛ̃ yuku búrnnɛ à kɔ̃ n pi.
7 e se ele, de dentro, responder: Não me incomodes; já está a porta fechada, e os meus filhos estão comigo na cama; não posso levantar-me para te atender;
8 Mé kélɛ n yo yé tyɩ́ nɛ: dĩ́ mɛ̀-à sɔ̃́ yuku sélɛ à kɔ̃́-ńkɛ̃̂nɛ pé kódírí yĩnnɛ, à kɩ yuku ǹ yétõ̂ yî póllɛ à kɔ̃ ǹ nínɔ́ gblɔ́vyã́hrɩ́ tɛ̃̀ wɔ yĩnnɛ.
8 digo-vos que, ainda que se levante para lhos dar por ser seu amigo, todavia, por causa da sua importunação, se levantará e lhe dará quantos pães ele precisar.
9 Ǹtɛ, ńmɔ tɛ̃̀ wɔ kélɛ n yo yé tyɩ́ nɛ: yé nɛ n ni Liyel tyɩ́, à kɩ yélɛ n kɔ̃. Yé yáhnkɔ̃nɔlɛ n pɩ, yé kɩ n wɛ. Yé wɔ̀kɔ̀ yah mɩ, kè kɩ yɩkɩ mɔ yé kɔ̃.
9 Pelo que eu vos digo: Pedi, e dar-se-vos-á; buscai e achareis; batei, e abrir-se-vos-á;
10 Sɛ̃́ ó ye, nɛ̂-à ni Liyel tyɩ́, tɛ̃̀ n wɛ n syi. Nɛ̂-à yah kɔ̃, tɛ̃̀ n wɛ. Ànɛ̂ nɛ̂-à wɔ̀kɔ̀ yah mɩ, kè n yɩkɩ n mɔ tɛ̃̀ kɔ̃.
10 pois todo o que pede, recebe; e quem busca acha; e ao que bate, abrir-se-lhe-á.
11 Sú nɛ̂ tɛ̃̀ mɛ yépi sɔkɔ, ǹ pi-à yɛ̃́nkɔ̂ ni ǹ tyɩ́, à kɩ wahynɛ à kɔ̃?
11 E qual o pai dentre vós que, se o filho lhe pedir pão, lhe dará uma pedra? Ou, se lhe pedir peixe, lhe dará por peixe uma serpente?
12 Képah náh pɩ, wàh séngbɩ̃́ ni ǹ tyɩ́, à kɩ mìnkɔ̃nɛ à kɔ̃?
12 Ou, se pedir um ovo, lhe dará um escorpião?
13 Ǹtɛ, yépi nónó-á nɛ́pêllɛ, yâh yé wɛ̃́npì kɔ̃́nɔ́ yah wɛ yípéplɔlɛ, sú Liyel nɛ̂-á yĩ̂nyõ, ǹmɔ náh n pɩ plɛ n kal, à ǹ Mírkílɛ ké yáhnkɔ̃pu kɔ̃ n pi di?»
13 Se vós, pois, sendo maus, sabeis dar boas dádivas aos vossos filhos, quanto mais dará o Pai celestial o Espírito Santo àqueles que lho pedirem?
14 Sṍ yɔ́lɛ, Yesu sõ̀ mɛ sétõ yɔ́lɛ n yĩni n wilki dĩ́ yɔ́ sɔkɔ, nɛ̂-á à kɔ̃ à wɛkɩ kwlɔ. Sétõ-á fyɔ̀ wil dĩ́ mɛ̀ sɔkɔ, dĩ́ tyah n wɛkɩ, kè pɩ gbɛ̃̀ndùnìnɛ tɔ́wû tyɩ́.
14 Estava Jesus expulsando um demônio, que era mudo; e aconteceu que, saindo o demônio, o mudo falou; e as multidões se admiraram.
15 Tɛ́ túkù mó sõ̀ mɛ n yo nɛ ńkɛ̃́, sétã̀n yõ̀tɛ̃̀ Belsebuli gbõ̀ yõ-á à n yĩni sétã̀nnɛ.
15 Mas alguns deles disseram: É por Belzebu, o príncipe dos demônios, que ele expulsa os demônios.
16 Túkù mó ǹ mɔ́nyah yĩnnɛ, mɛ n yo ǹ tyɩ́ nɛ, à gbǐl yɔ́ pɩ pé yah, nɛ̂-á n wil yĩ̂nyõ.
16 E outros, experimentando-o, lhe pediam um sinal do céu.
17 Ǹtɛ, Yesu-á pé fɔ́kɔ́sõnɔ pɩ̃ sɛ̃́, à yo pé tyɩ́: «Kwil nɛ̂ névye-à gbɛkɩ tyah wɛ̃nɛ n fwo, kénɛ kwil kɩ pɔ yɩkɩ, ké vɩ̀ kɩ syɩkɩlɩ dohnɩ wɛ̃ yõ.
17 Ele, porém, conhecendo-lhes os pensamentos, disse-lhes: Todo reino dividido contra si mesmo será assolado, e casa sobre casa cairá.
18 Ǹtɛ, yáh nɛ ńkɛ̃́, sétã̀n yõ̀tɛ̃̀ gbõ̀ yõ-á ńmɔ sétã̀nnɛ n yĩni-à; sétõ-à tyah ǹ gblɔ̌ynɛ n fwo, ǹ yõ̀tɔ̃rɩ́ se kɩ n wũ n pi?
18 Ora, pois, se Satanás está dividido contra si mesmo, como subsistirá o seu reino? Pois dizeis que eu expulso dos demônios por Belzebu.
19 Ǹtɛ, ńmɔ-à mɛ sélɛ n yĩni Belsebuli gbõ̀ yõ, tɛ́ yépi pye wɔ-á dò, nɛ̂ gbõ̀ yõ mɛ pépi n yĩni sélɛ wɛ́? Pépi ńtɛ̃ ye kɩ lékàhlɛ yé kɔ̃.
19 E, se eu expulso os demônios por Belzebu, por quem os expulsam os vossos filhos? Por isso eles mesmos serão os vossos juizes.
20 Ǹtɛ, Liyel gbõ̀ yõ-à mé n yĩni sétã̀nnɛ, képah n wɛ̃kɩ nɛ ńkɛ̃́, Liyel tɔ̃́rɩ́-á yĩni tɛ̃ yé tyɩ́.
20 Mas, se é pelo dedo de Deus que eu expulso os demônios, logo é chegado a vós o reino de Deus.
21 Tǎhkɩ̀-á mɛ dĩ́ nɛ̂ sɔkɔ, ànɛ̂ mɛ́fwóyîlɛ ǹ tyɩ́, wàh ǹ kételɛ n syɩkɩ, tir yɔ́ ńtɛ̃ náh fɛ̃ ǹ gbã̀n yî nɔ n pi.
21 Quando o valente guarda, armado, a sua casa, em segurança estão os seus bens;
22 Ǹtɛ, nɛ̂ tǎhkɩ̀-á kal ǹ tyɩ́lɛ, ǹmɔ-à pɔ, tɛ́ tɛ̃ wɛ ǹ tyɩ́, à kɩ ǹ mɛ́fwó yî tɛ̃ syi, wǎh sõ̀ mɛ ǹ gbõ̀ sah nónó yõ, tɛ́ kɩ ǹ wɔ̀kɔ̀ yî kwel dibi.
22 mas, sobrevindo outro mais valente do que ele, e vencendo-o, tira-lhe toda a armadura em que confiava, e reparte os seus despojos.
23 Képah ye, névi nɛ̂ náh mɛ ń pèpɛy nɛynɛ, ń pělnɛy ye tɛ̃̀nɛ. Névi nɛ̂ náh ńnɛ n yohnɩ n mɔ tùkènmɔnɔ sɔkɔ, tɛ̃̀ mɛ kárkɩ́nɔ́lɛ n pɩ.»
23 Quem não é comigo, é contra mim; e quem comigo não ajunta, espalha.
24 «Sétõ-à wil névi sɔkɔ, à n kyɩ gbɛ̃́nnɩ kɔ n kɔ̃, ǹ mɩ̀-ǹsah yah n kɔ̃. Wàh wɛ́-ńkɛ̃̂nɛ, à n yo ǹ gblɔ̌y tyɩ́ nɛ, páh sõ̀ wil ńyãh sɔkɔ, páh kɩ pé syɩ yuku nɛ́npɔ́.
24 Ora, havendo o espírito imundo saindo do homem, anda por lugares áridos, buscando repouso; e não o encontrando, diz: Voltarei para minha casa, donde saí.
25 Wàh ǹ syɩ, à n kyɩ ǹ tɛ̃̀-ǹsah dyàh wɛ yàlntɔ̃nsàhnɔ́lɛ, plɛ́ntnɔɔ.
25 E chegando, acha-a varrida e adornada.
26 Képah tɛ̃̀nɛ, sétõ mɛ̀ n kyɩ sé no sétã̀nnɔ́ kwǎrninɔ syah, nónó-á peke kal ǹmɔlɛ. Sè n kyɩ n de n tɛ̃ tɛ̃̀ sɔkɔ. Kàh pɩ sɛ̃́, tɛ̃̀ mɛ̀ dùkù ké syɩ n peke n kal ǹ gben tɛ̃̀nɛ.»
26 Então vai, e leva consigo outros sete espíritos piores do que ele e, entrando, habitam ali; e o último estado desse homem vem a ser pior do que o primeiro.
27 Képah tɛ̃̀nɛ, Yesu-á mɛ képah yónɔ́ sɔkɔ, pi yɔ́ tɛ̃ tɔ́wû nɩyṍ sɔkɔ, tɛ́ yo mɔ ǹ tyɩ́ yĩ́npɔ̃́ ǹgbɛ̃nɛ nɛ, sê nɛ̂ fɔkɔ sɔkɔ-á à wil, tɛ́ ǹ yĩ́nɔ́ yĩ, yèvɩnɩ-á mɛ ǹ tyɩ́.
27 Ora, enquanto ele dizia estas coisas, certa mulher dentre a multidão levantou a voz e lhe disse: Bem-aventurado o ventre que te trouxe e os peitos em que te amamentaste.
28 Ǹtɛ, Yesu mɛ yo pi tyɩ́: «Yèvɩnɩ ye pyě mɛ névye tyɩ́, nónó-á Liyel wɛynɛ n nohnɩ, tɛ́ ké tyilɛ n pɩ ké wɛ̃̀kɩ̀ yõ.»
28 Mas ele respondeu: Antes bem-aventurados os que ouvem a palavra de Deus, e a observam.
29 Képah sɔkɔ, névye-á pɔ n tuke n mɔ Yesu tnɔ̂, à tyah n yo nɛ: «Kwɛy gbĩ névyelɛ, nɛ́pêl ye pélɛ, pè mɛ gbǐl yɔ́lɛ n yah n kɔ̃. Ǹtɛ, kèyǎh ńtɛ̃ náh n pɩ pè wɛ̃kɩ n pi, à wil Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyo-ò Yonasɩ tyɩ́ sɔkɔ.
29 Como afluíssem as multidões, começou ele a dizer: Geração perversa é esta; ela pede um sinal; e nenhum sinal se lhe dará, senão o de Jonas;
30 Sɔ̃́-á Yonasɩ lésõ pɩ kwní yṍnmɔnɔlɛ Ninivi tãn tyɩ́, sɛ̃́ ó ye, Névi Pi tɔ kɩ pɩ kwní yṍnmɔnɔlɛ kwɛy gbĩ névye tyɩ́.
30 porquanto, assim como Jonas foi sinal para os ninivitas, também o Filho do homem o será para esta geração.
31 Pi nɛ̂-á lésõ yõ̀tɛ̃̀nɛ Saba sétáh yõ, à lésõ wil fɩ́ɩ́ sétáh yĩ̀n tyɩ́, à pɔ yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ Salomo lékã́m wɛlɔ noh. Ǹtɛ gbɩ yõ, nɛy mɛ ásõ̂, nɛ̂-á kal Salomolɛ. Kǎh pɩ sɛ̃́, Liyel fṍ tukey tuke sṍlɛ, kénɛ yõ̀tɛ̃̀ pi kɩ yuku kwɛy gbĩ́ névye tyɩ́, kɩ lékàhlɛ pè kɔ̃.
31 A rainha do sul se levantará no juízo com os homens desta geração, e os condenará; porque veio dos confins da terra para ouvir a sabedoria de Salomão; e eis, aqui quem é maior do que Salomão.
32 Ànɛ̂ tɔ̃, Ninivi kwil tãn lésõ fɛ̃ syi Liyel wɛ̃̀kɩ̀ tɛ̃, Yonasɩ-á Liyel tɛ̃ntõ̀ yo pé tyɩ́. Ǹtɛ, nɛy mɛ ásõ̂, nɛ̂-á kal Yonasɩlɛ. Kǎh pɩ sɛ̃́, Liyel fṍ tukey tuke sṍlɛ, Ninivi kwil tãn kɩ yuku kwɛy gbĩ névye tyɩ́, kɩ lékàhlɛ pè kɔ̃.»
32 Os homens de Nínive se levantarão no juízo com esta geração, e a condenarão; porque se arrependeram com a pregação de Jonas; e eis aqui quem é maior do que Jonas.
33 «Névi se kɩ fɔ̀tnɔ̀ soh wɔ̃bɩ, képah náh pɩ, kɩ dú kwĩnki mɔ ké yah? À náh kè sah n pi fɔ̀tnɔ̀ sahkɩ sɔkɔ, kyòo wɛ yĩnnɛ wɔ̀kɔ̀ sɔkɔ dépú tyɩ́ di?
33 Ninguém, depois de acender uma candeia, a põe em lugar oculto, nem debaixo do alqueire, mas no velador, para que os que entram vejam a luz.
34 Sɛ̃́ ó ye, á yɩ̃́ ye á wil kyòolɛ. Á yɩ̃́-à mɛ plɛ, à wil tɔ pól n nɛ mɛ kyòo sɔkɔ. Tɛ́, á yɩ̃́-à mɛ plɛ́-ńkɛ̃̂nɛ, á wil pól n nɛ mɛ fɛ̃́ntũ̂ sɔkɔ.
34 A candeia do corpo são os olhos. Quando, pois, os teus olhos forem bons, todo o teu corpo será luminoso; mas, quando forem maus, o teu corpo será tenebroso.
35 Á gblɔ̌y kyɔmɩ yĩ́ĩ́, kyòo nɛ̂-á á sɔkɔ, kè káh nɛ mɛ fɛ̃́ntũ̂nɛ.
35 Vê, então, que a luz que há em ti não sejam trevas.
36 Tɛ́ á wil pól-à mɛ kyòolɛ, fɛ̃́ntũ̂ tyah kɛ̃́nɛ ké sɔkɔ, á kɩ mɛ kyòolɛ, sɔ̃́-á fɔ̀tnɔ̀lɛ kyòo á tyɩ́.»
36 Se, pois, todo o teu corpo estiver iluminado, sem ter parte alguma em trevas, será inteiramente luminoso, como quando a candeia te alumia com o seu resplendor.
37 Yesu-á wɛkɩ tɛ, Farisiyɛ̃ dĩ́ yɔ́ à ye yõke yõ yĩnnɛ ǹ gbô. Képah tɛ̃̀nɛ, pè de à tɛ̃ yõke yah.
37 Acabando Jesus de falar, um fariseu o convidou para almoçar com ele; e havendo Jesus entrado, reclinou-se à mesa.
38 Farisiyɛ̃ mɛ̀-á Yesu wɛ, à tyah n yõ tɛ́ à náh ǹ gbã̀n wu Nsyifunɔ wu dùkùlɛ, kè ǹ gbã̀n du.
38 O fariseu admirou-se, vendo que ele não se lavara antes de almoçar.
39 Képah tɛ̃̀ sɔkɔ, Yesu mɛ yo ǹ tyɩ́: «Sɛ̃́ ó ye, yépi Farisiyɛ̃nɔlɛ, yě wóhlɔ́ ànɛ̂ yɛ̃́yṍvyɔ náhlɔ́ wu n tɔ̃ n sah, tɛ́ yé fɔkɔ táhlɔ́ n nɛ n mɛ yúkúnɔ́lɛ pèkè, ànɛ̂ yɩ̃be dékè tyilɛ.
39 Ao que o Senhor lhe disse: Ora vós, os fariseus, limpais o exterior do corpo e do prato; mas o vosso interior do copo e do prato; mas o vosso interior está cheio de rapina e maldade.
40 Lékã́m kɛ̃́ névye nɔ́pi, nɛ̂-á mɔ vyɔ́ náhlɔ́lɛ, à náh sé sɔkɔ táhlɔ́ tɔ mɔ di?
40 Loucos! quem fez o exterior, não fez também o inferior?
41 Yé sé sɔkɔ táhlɔ́ yî yɩ̃ yãm tãn kɔ̃! Képah-à pɩ, sé pól kɩ pɩ pallɛ yé tyɩ́.
41 Dai, porém, de esmola o que está dentro do copo e do prato, e eis que todas as coisas vos serão limpas.
42 Yépi Farisiyɛ̃nɔlɛ, pèkè mɛ yé yõ! Yě yímɩ̂ ànɛ̂ swãh sɔkɔ pɛ̃́nfěnè pól gbãm-ònɔ́lɛ Liyellɛ n kɔ̃. Ǹtɛ, yě n yahle tɔ̃́nsàhnpɩnɔlɛ névye tyɩ́, ànɛ̂ Liyel tyɩ́ náh nɔ yé tyɩ́. Képah nɛ̂ tɔ-á sõ̀ yé yɩ̃nɛ yè nɛ n pɩ gbõ̀nwɔ̀kɔ̀ kɛ̃́nɛ.
42 Mas ai de vós, fariseus! porque dais o dízimo da hortelã, e da arruda, e de toda hortaliça, e desprezais a justiça e o amor de Deus. Ora, estas coisas importava fazer, sem deixar aquelas.
43 Yépi Farisiyɛ̃nɔlɛ, pèkè mɛ yé yõ! Yě tɛ̃̀-ǹtã̀n gbrolɛ n yah n kɔ̃ Liyel ní-ńtã̂n vɩ̀ sɔkɔ, ǹ tɛ́ nɛ mɛ ké tyɩ́ nɛ, névye nɛ n tɔ̃ n sah n wɛkɩ n pɔ yé tyɩ́ tɔ́wû tɛ̃̀-ǹtã̀n sɔkɔ.
43 Ai de vós, fariseus! porque gostais dos primeiros assentos nas sinagogas, e das saudações nas praças.
44 Pèkè mɛ yé yõ, yépi nónó-á mɛ á kɩ nɛ, léyã̂l nírínɔ́ sɔ̃́, névye n nɛ n kɔ sé yõ, pɩ̃́-ńkɛ̃̂nɛ.»
44 Ai de vós! porque sois como as sepulturas que não aparecem, sobre as quais andam os homens sem o saberem.
45 Yesu-á yo sɛ̃́, Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́-ò yɔ́ à syah nɛ, kwɔ́-ò dĩ́, wǎh mɛ n wɛkɩ sɔ̃́, pépi tɔ-á à n gbyɔ dɛ́!
45 Disse-lhe, então, um dos doutores da lei: Mestre, quando dizes isso, também nos afrontas a nós.
46 À mɛ yo ǹ tyɩ́: «Yépi Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́pú tɔlɛ, pèkè mɛ yé yõ! Yépi nónó-á ńkɛ̃́nɛ no twah n mɔ tɔ́kɔ́pêllɛ, tɛ́ yé náh n fɛ̃ n syi n so n mɔ pé tyɩ́ kèngbɔ núkú fyélɛ.
46 Ele, porém, respondeu: Ai de vós também, doutores da lei! porque carregais os homens com fardos difíceis de suportar, e vós mesmos nem ainda com um dos vossos dedos tocais nesses fardos.
47 Pèkè mɛ yé yõ, yépi nónó-á Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopu léyã̂llɛ n tɔ̃ n sah n mɔ, tɛ́ yépi náh tãn ye mó tɔ̃ ko mɔ pélɛ.
47 Ai de vós! porque edificais os túmulos dos profetas, e vossos pais os mataram.
48 Képah n wɛ̃kɩ nɛ, yáh yé súbí tyípɩ́nɔ́ fɛ̃ syi. Pépi-á Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopu ko mɔ, tɛ́ yépi sɔ̃́npɩ́ pé léyã̂llɛ n tɔ̃ n sah n mɔ.
48 Assim sois testemunhas e aprovais as obras de vossos pais; porquanto eles os mataram, e vós lhes edificais os túmulos.
49 Képah ye sõ̀ Liyel yo lékã́m sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́: ‹Mé kɩ tɛ̃ntõ̀ syínyopu tɛkɩ mɔ pè kɔ̃, ànɛ̂ tɛ̃̀ntõbelɛ. Pè kɩ pé túkù ko mɔ, tɛ́ kɩ túkù fõh.›
49 Por isso diz também a sabedoria de Deus: Profetas e apóstolos lhes mandarei; e eles matarão uns, e perseguirão outros;
50 Kǎh pɩ sɛ̃́, Liyel kɩ kwɛy gbĩ névye fõh n pi Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopu nɔ́pi yĩnnɛ, nónó-á ko mɔ kèkõyṍ mɔ gbĩ́ dukulɛ,
50 para que a esta geração se peçam contas do sangue de todos os profetas que, desde a fundação do mundo, foi derramado;
51 à tɔkɔ Abɛlɩ kònmɔnɔ tyɩ́, à pɔ syɩ Nsakarɩ kúnɔ́ tyɩ́, nɛ̂-á ko mɔ sárká wìlkì-ǹsah, ànɛ̂ Liyel ní-ńsah wɔ̀kɔ̀ ǹgbɛ̃ wrɔ́. Gbɩ yõ, mé kélɛ n yo yé tyɩ́ nɛ: kwɛy gbĩ névye kɩ n fõh n pi képah yĩnnɛ.
51 desde o sangue de Abel, até o sangue de Zacarias, que foi morto entre o altar e o santuário; sim, eu vos digo, a esta geração se pedirão contas.
52 Pèkè mɛ yépi Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́pú yõ, yépi nónó-á Liyel wɛ̃̀kɩ̀ wɛ́npɩ̃nɔ yah kõ névye tyɩ́. Yépi náh mɛ n kɔ kélɛ, tɛ́ nónó-á se nɛ, pé nɛ n kɔ kélɛ, yé pépi yĩni mɔ.»
52 Ai de vós, doutores da lei! porque tirastes a chave da ciência; vós mesmos não entrastes, e impedistes aos que entravam.
53 Képah sɔkɔ, Yesu wìlntɛnɔ náh nɛ́npɔ́, Liyel ǹgbò wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́pú, ànɛ̂ Farisiyɛ̃nɔ pé fɔkɔ vyãh ǹnɛ kègbɩlɛ, tɛ́ tyah ǹnɛ n piki n yah tyi duke duke pól yõ.
53 Ao sair ele dali, começaram os escribas e os fariseus a apertá-lo fortemente, e a interrogá-lo acerca de muitas coisas,
54 Pè sõ̀ mɛ ǹnɛ n mɔ n yah nɛ, à pilki ǹ vyãh wɛlɔ sɔkɔ pé kɔ̃ pé à wɛ tɛ̃.
54 armando-lhe ciladas, a fim de o apanharem em alguma coisa que dissesse.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.