Atos 27

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Képah sɔkɔ, kǎh pɔ sah núkú yõ nɛ, áyáh kɩ yuku n pi Wrome kwíltãm yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Sesar tyɩ́ Yitalɩ gbɛ̃̀nyah sɔkɔ, pè mɛ Pole ànɛ̂ wɔ̀kɔ̀npèkè sɔkɔ névye yísyɔ́ dahbɩ sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ yɔ́ gbõ̀, nɛ à sɔkɔ álɛ. Dĩ́ mɛ̀ yĩn ye sõ̀ Nsyulyusilɛ. Ǹmɔ ye sõ̀ Wrome tãn sràsyíbí tĩ̀nkì yɔ́ yõ̀tɛ̃̀nɛ nɛ̂-á pè n ye Wokustilɛ.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Képah tɛ̃̀nɛ, á de Adramiti kwil krótókè ǹgbɛ̃ yɔ́ sɔkɔ, à sɔkɔ. Krótókè mɛ̀ kɩ sõ̀ n syɔ̃ n pi Asi gbɛ̃̀nyah krótónè yĩ́n-ńtã̂n sɔkɔ. Arisitarkɩ sõ̀ mɛ álɛ, nɛ̂-á n wil Masedonɩ gbɛ̃̀nyah kwil yɔ́ sɔkɔ pè n ye Tesalonikilɛ.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ké dĩndallɛ, á kyɩ de Sidõ kwil. Ǹtɛ Nsyulyusi sõ̀ mɛ Pole tɛ̃́nɔ́ plɛ. Kǎh pɩ sɛ̃́, à wɛ̃̀kɩ̀lɛ Pole kɔ̃ nɛ, à kyɩ yah ǹ kódíbí tyɩ́, pè kɔ̃ pè à wɛ n yohnɩ n mɔ.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Képah náh, áyáh yal nɛ́npɔ́, yã́hkɩ́ sõ̀ mɛ álɛ n fwo. Kǎh pɩ sɛ̃́, á syɔ̃ gbɛ̃̀nyah yɔ́ gbɔ̀pɔ pè n ye Syiprilɛ, pnɛ yɔ nɩyṍ. Képah sõ̀ mɛ yã́hkɩ́ yah kõ sah á tyɩ́ kwéy.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Tɛ́ yɔ̃ sɔkɔ pnɛ yɔ sɔkɔ, à syɔ̃ Silisi gbɛ̃̀nyah ànɛ̂ Pãnfili gbɛ̃̀nyah gbɔ̀pɔ, à kyɩ tiki Mira kwil, Lisi gbɛ̃̀nyah sɔkɔ.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Áyáh mɛ nɛ́npɔ́, Wrome tãn sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ mɛ Alɛkisãdri kwil krótókè ǹgbɛ̃ yɔ́ wɛ, nɛ̂-á kɩ sõ̀ n yuku n pi Yitalɩ gbɛ̃̀nyah sɔkɔ. À mɛ á dah mɔ képah sɔkɔ.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Á sèpĩ̀n náhnáh pɩ, tɛ́ á náh sõ̀ mɛ fɛ̃ n to súú. Á yèvyãhrɩ kah pɩ, tɛ́ pyě yĩni tɛ̃ Knidi kwil dé-ńsahlɛ yúkɛy. Ǹtɛ yã́hkɩ́-á sõ̀ mɛ álɛ n fwo nɛ́npɔ́ tĩ̀n yúkúnɔ́lɛ sɛ̃́, gbɛ̃̀nyah nɛ̂-á pè n ye Krɛtɩlɛ pnɛ yɔ nɩyṍ, á syɔ̃ képah dónmɔ-ńsah yɔ́ gbɔ̀pɔ pè n ye Salmonenɛ. Nɛ́npɔ́ sõ̀ mɛ yã́hkɩ́ yah kõ sah á tyɩ́ kwéy.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Á yèvyãhrɩ pɩ nɛ́npɔ́ sɔ́kɔ́-ńsah sɔkɔ, à kyɩ yĩni tɛ̃ Krɛtɩ fɩ̃́ yɔ́ sɔkɔ pè n ye Krótónè yĩ́n-ńsah pèpɛynɛ. Lasɩ kwil mɛ nɛ́npɔ́ tnɔ̂.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Légbĩ́nɛ, wrɔ́ náhnáh sõ̀ mɛ sɔkɔ tɛ. Tɛ́ Nsyifunɔ fílsã̀hkɩ̀ sõ̀ níkì tɛ̃ gbĩ́-á sõ̀ mɛ sɔkɔ tɛ sɛ̃́, yã́hkɩ́ sõ̀ mɛ kõ. Kǎh pɩ sɛ̃́, krótókè tónɔ́ sõ̀ mɛ pɩ dlolɛ. Képah ye, Pole mɛ ké gbáhdyâh di pé tyɩ́ nɛ,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 pé kódíbí, péwɔ-á kè wɛ tɛ nɛ, krótókè tónɔ́ náh tɔ̃ fɛ̃ n yɔ̃ n sɔkɔ n pi, nɛ́ dlo náh wɛ ké sɔkɔ. Tɛ́ kè náh n yĩn n pi krótókè ànɛ̂ ké sɔkɔ vyɔ́ yɩ́kɩ́nɔ́ képékè ó tyɩ́ dɛ́, pépi tɔ min-á kɩ n syah n wũ ké sɔkɔ.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Ǹtɛ sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ sõ̀ mɛ sɛ̃ krótókè tó-ò dĩ́ ànɛ̂ ké yõ̀tɛ̃̀ wɛy yõ sɔkɔ, à kal Pole tyɩ́lɛ.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Tɛ́ Krɛtɩ gbɛ̃̀nyah krótónè yĩ́n-ńsah mɛ̀ náh sõ̀ mɛ plɛ kwɔ̀vɩrɩ gbĩ́nɛ. Képah ye, névye kan sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ, kàh kɩ fɛ̃ n pɩ n pi, pé yĩni tɛ̃ ké krótónè yĩ́n-ńsah yɔ́ sɔkɔ pè n ye Fenikisilɛ, pé kyɩ kwɔ̀vɩrɩ gbĩ́ pɩ nɛ́npɔ́. Nɛ́npɔ́ sõ̀ mɛ Krɛtɩ gbĩ̀yiki tĩ̀nnɛ.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Képah sɔkɔ, yã́hkɩ́ yɔ́ tyah n kõ n wil fálfál yɔ nɩyṍ tĩ̀nnɛ. Képah tɛ̃̀nɛ, pè sõ̀ mɛ n sõ nɛ páh nɛ̂ yah tɔkɔ, kǎh kɩ fɛ̃ pɩ, tɛ́ mɛ krótókè yĩn mɔ mɔ vyɔ́ngbílkì dɔkɔ mɔ, krótókè kɔ̃ kè tyah n sɔkɔ, à kyɩ tɔrɩ sɔkɔ Krɛtɩ gbɛ̃̀nyah gbɔ̀pɔlɛ.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Dǒ kwéy, yã́hpékè yɔ́ kõ wil ymɔ yõ à tiki pɔ mɩ á sɔkɔ. Yã́hkɩ́ mɛ̀ yĩn ye sõ̀ Yerakilõnɛ.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Kè pɔ á krótókè tɔkɔ n yuku gbɛ̃̀ntɛ̃̀náhlɛ, á náh tɛ̃ wɛ ké yah kõ. Á mɛ á gblɔ̌y fĩn mɔ kè kɔ̃.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Kè kyɩ sɔkɔ álɛ gbɛ̃̀nyahpír yɔ́ tnɔ̂ pè n ye Kodalɛ, pnɛ yɔ nɩyṍ. Kénɛ gbɛ̃̀nyah sõ̀ mɛ yã́hkɩ́ yah kõ sah á tyɩ́ kwéy. Kǎh pɩ sɛ̃́, krótópír nɛ̂-á sõ̀ mɛ tóhnmɔnsàhnɔ́lɛ krótókè ǹgbɛ̃ tyɩ́, á gbah tɛ̃, à képah wɛ yɔrɩ dah mɔ ké sɔkɔ yèvyãhrɩlɛ.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Ké dáhnmɔntɛnɔ náh, á mnɔlɛ krótókè ǹgbɛ̃ pukubi kore vi nɛ kè káh kwɔkɩ. Tɛ́ tíkí-á sõ̀ mɛ á tɛ̃ nɛ á káh kyɩ n nir Libi gbɛ̃̀nyah sèmìyã́hrɩ́ sɔkɔ sɛ̃́, képah ye á krótókè yõ̀tah flɔ kũ, sépi nónó gbõ̀ yõ-á ńkɛ̃́nɛ yã́hkɩ́ kélɛ n tu n mɔ súú, tɛ́ mɛ á gblɔ̌y fĩn mɔ yã́hkɩ́ kɔ̃ kè n yuku álɛ.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Dĩndallɛ, yã́hkɩ́ sõ̀ mɛ yɔ̃ sɔkɔ álɛ n kah fwo sɛ̃́, kǎh pɩ sɛ̃́, pè krótókè tɔ́kɔ́bɩ́ wilki min dah mɔ pnɛ yɔ sɔkɔ.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Sèpĩ̀n tɔ̃́-ò sõlɛ, krótókè tópú tɔ mɛ ké tõ̀npɩ̀vyɔ́ túkù wilki ké sɔkɔ, à min dah mɔ pnɛ yɔ sɔkɔ pé gblɔ̌y.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Kè sõ̀ mɛ pɩ sèpĩ̀n náhnáhlɛ, tɛ́ á náh gbĩ wɛ yah yĩ́nɛ, képah náh pɩ, ńwɔ̃́ kèpyelɛ. Yã́hkɩ́ sõ̀ mɛ peke tɛ̃ sɛ̃́, fɔ́ɔ́ á náh tɔ̃ mɛ pɔ n sõ nɛ, áyáh kɩ pwah.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Kǎh pɩ sɛ̃́, á sõ̀ mɛ sèpĩ̀n náhnáh pɩ yõke yṍ-ńkɛ̃̂nɛ. Képah sɔkɔ, Pole mɛ yuku yĩn no pól nɩyṍ, tɛ́ nɛ ńkɛ̃́, pé kódíbí, pǎh sõ̀ yɩ̃nɛ pè sah péwɔ yóré yõ, pé mó wũ Krɛtɩ gbɛ̃̀nyah. Képah-à sõ̀ mɛ pɩ, páh dlo nónó gbal, ànɛ̂ yɩ́kɩ́nɔ́ nónó-á pɩ pé tyɩ́ yɔ̀, sè náh náhkɩ pé yĩni n tɛ̃ n pi dò!
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Ǹtɛ núkúnúkú, páh kélɛ n yah n kɔ̃ pé tyɩ́ nɛ, pè pé nɩ syãh, ńkɛ̃́ ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ yõ náh yɩ̃ n pi à wil krótókè tyɩ́ sɔkɔ.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ńkɛ̃́, Liyel nɛ̂ tyɩ́ yõ-á péwɔlɛ pé tõ̀lɛ n pɩ ǹ tyɩ́, ǹmɔ yĩ̂nyõ tõ̀npɩ yɔ́-á wil pé yah lékã̂h mɛ̀ sɔkɔ,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 tɛ́ yo pé tyɩ́ nɛ: «Káh tíkí pɩ, Pole! Á kɩ n yĩn n pi Wrome kwíltãm yõ̀tɛ̃̀ Sesar yah sɔkɔ, kɩ á yṍtyí yo ǹ tyɩ́. Tɛ́ névye nónó pól-á mɛ n yuku álɛ krótókè sɔkɔ, áwɔ gbõ̀ yõ, pé sɔkɔ yɔ́ ńtɛ̃ yõ náh n yɩ̃ n pi.»
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Képah-á, péwɔ Pole sɛ̃́nɔ́-á mɛ Liyel yõ nɛ, kǎh kɩ n pɩ n pi sɔ̃́-á ǹ yĩ̂nyõ tõ̀npɩ yo kélɛ pé tyɩ́. Képah-á, pè pé nɩ syãh pé kódíbí.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Ǹtɛ krótókè tɛ̃̀ wɔ-á kɩ kyɩ n yɩkɩ n pi pé tyɩ́ yɔ nɩyṍ kwil yɔ́ sɔkɔ dɛ́!
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Légbĩ́nɛ, yã́hkɩ́ sõ̀ mɛ yɔ̃ sɔkɔ álɛ n fwo n yuku sɛ̃́ pnɛ yɔ yõ, nɛ̂-á pè n ye Mediteranɩnɛ, fɔ́ɔ́ à pɔ syɩ ké sèpĩ̀n gbɔ̃nyã́h-ò sõ lékã̂h tyɩ́. Tɛ́ lénɩ mɔ́nɔ́ wrɔ́ sɔkɔ, krótókè tópú sõ̀ kè sõ nɛ, áyáh mɛ de n tɛ kènkwã̀h yõlɛ,
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 tɛ́ yɔ́ntî sãh sãh kwâh min dah mɔ yɔ sɔkɔ, tɛ́ kè wɛ ké súkúlínɔ́ mɛ mɛ́tɛ́rnɔ́ yõgbãm pɔ́ kwǎrninɔlɛ. Áyáh yuku yahlɛ kwéy, pè tɔ̃ kè min dah mɔ, tɛ́ kè wɛ ké súkúlínɔ́ mɛ mɛ́tɛ́rnɔ́ túkúrí pɔ́ kwǎrtɔ̃nɔlɛ.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Pè sõ̀ mɛ tíkílɛ n pɩ nɛ, krótókè káh pɔ kyɩ syɩ dyêh yísyɔ́ tyɩ́, kè yɩkɩ. Képah ye, pè krótókè yĩn mɔ mɔ vyɔ́ngbîl ǹyẽ̂h dah mɔ krótókè náh tĩ̀nnɛ, tɛ́ mɛ tyah dálnɔ́ ólɛ n dɛkɩ.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ǹtɛ krótókè tópú sõ̀ mɛ n yah n kɔ̃ tó-ńsahlɛ. Kǎh pɩ sɛ̃́, pè krótópír tiki mɔ yɔ yõ, tɛ́ nɛ páh nɛ pé krótókè yĩn mɔ mɔ vyɔ́ngbîl dah mɔ krótókè yah tĩ̀nnɛ.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Képah sɔkɔ, Pole mɛ yo sràsyíbí ànɛ̂ pé yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ tyɩ́ nɛ ńkɛ̃́, díbí nɔ́pi-à kɩ wṹ-ńkɛ̃̂nɛ krótókè sɔkɔ, pépi náh tɛ̃ wɛ n pwah n pi dɛ́!
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Képah sɔkɔ, mnɔ nónó-á sõ̀ tɛ̃ sah krótópírlɛ, sràsyíbí núkú sépi kɔ̃lɩ mɔ kè kɔ̃ kè sɔkɔ.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Képah náh, tyah-á pópó n dal, Pole kè yah kɔ̃ no pól tyɩ́ nɛ ńkɛ̃́, pè yõke yõ. À nɛ ńkɛ̃́, ké sèpĩ̀n gbɔ̃nyã́h-ò-á kwɛynɛ yɔ̀, pé yáh-ńsah mɛ tyɛ tɛ̃ pópó, pè náh mɛ fɛ̃ yõkelɛ n yõ.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Ǹtɛ yõke vyãh-á mó tɔ̃ mɛ pé min pwáhnɔ́ tyɩ́ sɔkɔ. Képah-á, páh kélɛ n yah n kɔ̃ pé tyɩ́ nɛ, pè yõke yõ. Ńkɛ̃́, pé sɔkɔ nɛy yɔ́ ńtɛ̃ yõ̀yén pɔ́ núkú fyé náh n mɔ n pu n pi.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Képah yóntɛnɔ náh, Pole búrn tɔkɔ, tɛ́ wɛkɩ Liyel tyɩ́ no pól yĩ́ yah, tɛ́ kè kwɔ à tyah n tah.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Képah sɔkɔ, no pól nɩ sũ, pé tɔ mɛ yõke yõ.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Névye nónó-á sõ̀ mɛ krótókè mɛ̀ sɔkɔ, á pól sõ̀ mɛ nɛ́pĩ̂ lègbãm tikitɔ̃nɩ́ pɔ́ gbãm pɔ́ kénúkòlɛ (276).
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Á pól-á yõ tɔ̃ tɛ gbĩ́ nɛ̂nɛ, á sèmukɔ wilki min dah mɔ yɔ sɔkɔ krótókè kɔ̃ kè pɩ fáhfáh.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Képah tɛ̃̀nɛ, tyah-á pɔ dal krótókè tópú náh sõ̀ mɛ kènkwã̀h yõ yah pɩ̃. Pǎh pɔ yɔ kéngbárkɩ̀ yɔ́ kyɔmɩ wɛ, nɛ́npɔ́ mɛ wɛ́nyĩ́n-ńsahlɛ, pè nɛ páh kɩ yuku yah nɛ́npɔ́ krótókèlɛ, kàh kɩ fɛ̃ n pɩ n pi.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Képah sɔkɔ, pè krótókè yĩn mɔ mɔ vyɔ́ngbîl dɛ mɔ sè kɔ̃ sè wũ pnɛ yɔ sɔkɔ. Tɛ́ núkú yɔ̃ sɔkɔ krótókè yah tɛ̃ tɛ̃ yî tɔ wah mɔ, ké yah tɛ̃ yĩnnɛ. Tɛ́ mɛ fwɔ toh yĩ̂nyõ, krótókè yah tĩ̀nnɛ, yã́hkɩ́ kɔ̃ kè kélɛ n tu n mɔ, tɛ́ pé yah mɔ à yɔ kéngbárkɩ̀ mɛ̀nɛ n yɩ̃kɩ.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ǹtɛ pè kyɩ yĩni tɛ̃ yɔ́ntáh sèmìyã́hrɩ́ fìì yɔ́ tyɩ́, à nir ké sɔkɔ. Krótókè yah tĩ̀n sõ̀ mɛ kyɩ di sèmìyã́hrɩ́ sɔkɔ, fɔ́ɔ́ kè náh mɛ fɛ̃ n yike, tɛ́ níkwîl mɛ ké náh tĩ̀nnɛ n mɩ n kwɔkɩ n pɔ.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Képah sɔkɔ, sràsyíbí sõ̀ mɛ n yah n kɔ̃ wɔ̀kɔ̀npèkè sɔkɔ névye kònmɔ-ńsahlɛ. Tíkí sõ̀ mɛ pè tɛ̃ nɛ, pè káh pɔ n yɔ̃ n wil n to n pwah.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Ǹtɛ sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ dĩ́-á sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé Pole pwah mɔ sɛ̃́, à pè yĩni mɔ képah pɩ́nɔ́lɛ. Tɛ́ nɛ, yɔ yɔ̃́npnɛ̀pu ǹgbò yɔkɔ de yɔ sɔkɔ, pè kènkwã̀h yõlɛ n yɩ̃kɩ.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Tɛ́ mɛ nɛ, no tɛ́lɔ́ sésárnɔ tɔkɔ, képah náh pɩ, krótókè kwɔ́kɩ́nɔ́lɛ, pè dɔkɔ sépi yõ, pè nɛ n yɔ̃ n yuku. Sɛ̃́ ye kè pɩ, tɛ́ no pól yĩni tɛ̃ kènkwã̀h yõ sɔkɔ krómkróm pé vyelɛ.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.