Atos 23

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Képah sɔkɔ, Pole tyah tukey tùkèpu tĩ̀nkìlɛ n yah díkídíkí, tɛ́ yo pé tyɩ́ nɛ: «Ń yṹnpyé, mé mɛ ń fɔkɔ dal mɔ n kɔ Liyel wɛ̃̀kɩ̀ yõ, pópó à pɔ nɔ kwɛy tyɩ́.»
1 Então Paulo olhou firmemente para os membros do Conselho e disse: — Meus irmãos, tenho vivido até hoje com a consciência limpa diante de Deus.
2 Pole-á yo sɛ̃́, nónó-á sõ̀ mɛ ǹ tnɔ̂, sárká syínwìlkìpu yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Ananiyasi yo pé tyɩ́ nɛ, pè ǹ vyãh mɩ.
2 Mas Ananias, o Grande Sacerdote , mandou que os homens que estavam perto de Paulo dessem um tapa na boca dele.
3 Képah sɔkɔ, Pole mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ, sékṹ sõ̀ wahy nɛ̂-á ǹnɛ, Liyel-á kɩ mɩ ǹmɔlɛ. Wǎh mɛ kɔ̃ tɛ̃ ásõ̂, à péwɔlɛ n tuke à yɩ̃nɛ tyi kõ̀nsàhnɔ́lɛ à yo, tɛ́ mó tɔ̃ mɛ sé dêllɛ n pɩ nɛ pè pé mɩ kɛ̀.
3 Aí Paulo disse a Ananias: — Hipócrita, Deus o castigará por isso! Você está sentado aí para me julgar de acordo com a
4 Képah tɛ̃̀nɛ, nónó-á sõ̀ mɛ nɛ́npɔ́, pè à syah nɛ, Liyel sárká syínwìlkìpu yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃nɛ à n gbyɔ lɛ́?
4 Os homens que estavam perto de Paulo perguntaram: — Você está insultando o Grande Sacerdote, o
5 À mɛ pè syah nɛ, pé náh sõ̀ mɛ pɩ̃ nɛ sárká syínwìlkìpu yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃-á ǹnɛ lɔ́, pé yṹnpyé. Ńkɛ̃́, kǎh mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ nɛ: «Káh á kwil névye yõ̀tɛ̃̀nɛ n gbyɔ.»
5 Paulo respondeu: — Meus irmãos, eu não sabia que ele é o Grande Sacerdote. Pois as
6 Képah sɔkɔ, Pole-á sõ̀ mɛ kè pɩ̃ sah nɛ, tukey tùkèpu tĩ̀nkì tɔ́nɩ́ núkúlɛ Sadusɛ̃ névye-á, tɛ́ pé tɔ́nɩ́ mɛ̀ mɛ Farisiyɛ̃ névyelɛ sɛ̃́, à tyah n kah n wɛkɩ pé nɩyṍ nɛ: «Ń yṹnpyé, Farisiyɛ̃ névye ye ń dúbípúlɛ, ńmɔ tɔ mɛ Farisiyɛ̃ nɛynɛ. Tɛ́ ńmɔ sõnɔ-á mɛ ké yõ nɛ, lékyɩ̂-á kɩ n yilki n mɔ n pi, képah yĩn ye ńnɛ tukey sɔkɔ ásõ̂ yɔ̀.»
6 Quando Paulo percebeu que alguns do Conselho eram do partido dos saduceus e outros do partido dos fariseus , disse bem alto: — Meus irmãos, eu sou fariseu e filho de fariseus. Estou aqui sendo julgado porque creio que os mortos vão ressuscitar.
7 Pole-á fyɔ̀ képah yo n tɛ ǹsɔ̃̀, yékã̂b ǹgbɛ̃ núkú de Farisiyɛ̃ névye ànɛ̂ Sadusɛ̃ névye wrɔ́, à pé tɔ́wû gbɛkɩ.
7 Assim que ele disse isso, os fariseus e os saduceus começaram a discutir, e o Conselho se dividiu.
8 Sadusɛ̃ névye wɔ sõ̀ mɛ nɛ, lékó yílkínmɔnɔ náh mɛ, yĩ̂nyõ tõ̀npɩ yɔ́ ńtɛ̃ náh mɛ, mírkí yɔ́ ńtɛ̃ náh mɛ. Ǹtɛ Farisiyɛ̃ névye wɔ mó nɛ, sé pól-á mɛ.
8 É que os saduceus não creem que os mortos vão ressuscitar, nem que existem anjos ou espíritos; mas os fariseus creem nessas coisas.
9 Kǎh pɩ sɛ̃́, wãn tɔ̃ mɔ névye gbónmɔnɔ yõ. Képah tɛ̃̀nɛ, Liyel tyi kõ̀nsàhnɔ́ kwɔ́pú nónó-á sõ̀ n wil Farisiyɛ̃ névye tĩ̀nkì sɔkɔ, pépi yísyɔ́ yuku yahle képékèyɔ̂ nɛ, pépi náh mɛ tyítúkù yɔ́ ńtɛ̃ pɩ́nɔ́ wɛ dĩ́ mɛ̀ tyɩ́ póllɛ. Tɛ́nkàh mírkí yɔ́, képah náh pɩ, Liyel yĩ̂nyõ tõ̀npɩ yɔ́-á kɩ nɛ̂ yo mɔ ǹ tyɩ́ tɛ́?
9 E assim a gritaria aumentou ainda mais. Então alguns mestres da Lei que pertenciam ao partido dos fariseus se levantaram e protestaram. Eles disseram: — Não vemos nenhum mal neste homem. Pode ser mesmo que um anjo ou um espírito tenha falado com ele.
10 Tɛ́ yékã̂b-á pɔ kah pɩ sǒhsǒh sɛ̃́, tíkí mɛ sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ tɛ̃ nɛ, pǎh kɩ pɔ Pole yɔrɩ n kɔ̃lɩ n pi. Képah sɔkɔ, à mɛ yo sràsyíbí tyɩ́ nɛ, pè tiki kyɩ Pole tɛ̃ n yal pé wrɔ́, pè yuku ǹnɛ pé wɔ̀kɔ̀ ǹgbɛ̃ sɔkɔ.
10 A briga chegou a tal ponto, que o comandante ficou com medo de que Paulo fosse despedaçado por eles. Por isso mandou os guardas descerem para tirar Paulo do meio deles e o levar de volta para a fortaleza.
11 Ké lékã̂h-á pɔ mɔ, Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ wil Pole yah, tɛ́ yo ǹ tyɩ́ nɛ: «Sṍré mɔ á gblɔ̌y sɔkɔ. Ǹgbǒ, wáh ń tyɩ́ yo sɔ̃́ Yerusalɛmɩ kwil, á yɩ̃nɛ ǹ tɔ̃ ń tyɩ́ yo sɛ̃́ Wrome kwil tɔ sɔkɔ dɛ́!»
11 Na noite seguinte o Senhor Jesus apareceu a Paulo e disse:
12 Képah sɔkɔ, tyah-á pɔ dal Nsyifunɔ yísyɔ́ yuku Pole tyɩ́ yo syɩ wɛ̃ tyɩ́, tɛ́ pé wo Liyellɛ nɛ, pé náh tɔ̃̌nɩ̀ yõ yõ kwâh yɔ́ ńtɛ̃ yõ n pi, ànɛ̂ pé náh wɔ wɔ kwâh yɔ́ ńtɛ̃ wɔ n pi, Pole kònmɔ-ńkɛ̃̂ sɔkɔ.
12 Na manhã seguinte alguns judeus se ajuntaram e juraram que não iam comer nem beber nada enquanto não matassem Paulo.
13 Tɛ́ nónó-á sõ̀ pɩ yĩ́nvǐ mɛ̀nɛ, pè kah nɛ́pĩ̂ tikininínɛ.
13 Os homens que combinaram fazer isso eram mais de quarenta.
14 Képah tɛ̃̀ sɔkɔ, pè kyɩ wil sárká syínwìlkìpu yõ̀tãm ànɛ̂ yèwàhnɩ̀ tyɩ́, tɛ́ yo pé tyɩ́ nɛ, pépi-á pé wo Liyellɛ képékèyɔ̂ nɛ, pé náh tɔ̃̌nɩ̀ kwâh yɔ́ ńtɛ̃ dah n mɔ n pi pé vyɛ̃y sɔkɔ, Pole kònmɔ-ńkɛ̃̂ sɔkɔ.
14 Eles foram falar com os chefes dos sacerdotes e com os líderes do povo e disseram: — Nós fizemos o seguinte juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa enquanto não matarmos Paulo.”
15 Képah-á, ńkɛ̃́ pépi tɔ pé vyɛ̃y pɩ núkúlɛ ànɛ̂ tukey tùkèpu tĩ̀nkìlɛ, pè mó kyɩ kè yah kɔ̃ sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ tyɩ́ nɛ, à Pole tɛkɩ mɔ pé kɔ̃. Ńkɛ̃́, pè kè pɩ á kɩ nɛ, pè sɔ̃́ mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé ǹ tyi sohlɩ n yah pallɛ. Ǹtɛ pépi tɛ̃̀ wɔ-á kɩ pé vi, kɩ kyɩ à syɩkɩ tɛ̃ wɛ̃̀kɩ̀ yah sɔkɔ, kɩ à wɛ ko mɔ, ǹ yĩ́níntɛ̃-ńkɛ̃̂ sɔkɔ.
15 Agora vocês e o Conselho Superior , mandem pedir ao comandante que traga Paulo aqui. Digam que estão querendo examinar melhor o caso dele. Então, antes que ele chegue, nós estaremos prontos para matá-lo.
16 Ǹtɛ Pole lèpi mɛ yĩ́nvǐ mɛ̀ tyɩ́ wɛ noh, tɛ́ Pole nyáh sõ sràsyíbí wɔ̀kɔ̀ ǹgbɛ̃ sɔkɔ, à kyɩ kè yo à syah.
16 Mas o filho da irmã de Paulo ficou sabendo do plano; ele entrou na fortaleza e contou tudo a Paulo.
17 Képah sɔkɔ, Pole mɛ sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ yɔ́ ye, tɛ́ yo ǹ tyɩ́ nɛ, tir yɔ́-á mɛ dípír mɛ̀ tyɩ́ yo yo tɛ̃̀nɛ sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ tyɩ́. Ńkɛ̃́, à kyɩ ǹnɛ ǹ tyɩ́.
17 Então Paulo chamou um dos oficiais e disse: — Leve este moço ao comandante. Ele tem uma coisa para contar a ele.
18 Wǎh yo sɛ̃́, dĩ́ mɛ kyɩ dípírlɛ, tɛ́ yo pé yõ̀tɛ̃̀ tyɩ́ nɛ, Pole nɛ̂ yah-á víkénɔ́lɛ wɔ̀kɔ̀ ǹgbɛ̃ sɔkɔ, ǹmɔ-á ye yah pélɛ, tɛ́ kè yah kɔ̃ pé tyɩ́ nɛ, pé pɔ dípír mɛ̀nɛ ǹ tyɩ́. Wǎh mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé tir yɔ́ yo à syah.
18 O oficial levou o moço ao comandante e disse: — Aquele preso que se chama Paulo mandou me chamar e pediu que eu trouxesse este moço porque ele tem uma informação para o senhor.
19 Képah sɔkɔ, yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ mɛ dípír gbõ̀ sɔkɔ tɛ̃ pè kɛ̃kɩ gbɔ̀pɔlɛ, tɛ́ à piki yah nɛ, tir nɛ̂ se ǹ tyɩ́ yo yo tɛ̃̀nɛ nɩ?
19 O comandante pegou o moço pela mão, levou-o para um lado e perguntou: — O que é que você tem para me contar?
20 À mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ, Nsyifunɔ yísyɔ́-á mɛ yo sah núkú yõ nɛ, páh kɩ pɔ à ni, à Pole tɛkɩ mɔ pé kɔ̃ ńsõ̂nɛ tukey tùkèpu tĩ̀nkì tyɩ́, á kɩ nɛ pè sɔ̃́ mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé ǹ tyi sohlɩ n yah pallɛ.
20 Ele respondeu: — Alguns judeus combinaram pedir ao senhor que leve Paulo amanhã ao Conselho Superior, com a desculpa de quererem examinar melhor o caso dele.
21 Tɛ́ à yah, nɛ́pĩ̂ tikininí dòhnɔ̀-á mɛ pé vi sah, mɛ Polelɛ n plɔ pèkè yɔ́lɛ. Pǎh kè yah tɔkɔ, à pé wo nɛ, pé náh tɔ̃̌nɩ̀ yõ yõ kwâh yɔ́ ńtɛ̃ yõ n pi, ànɛ̂ pé náh wɔ wɔ kwâh yɔ́ ńtɛ̃ wɔ n pi, ǹ kònmɔ-ńkɛ̃̂ sɔkɔ. Pǎh kè sah tɛ gbáhkɩ̀ núkú yõ, tɛ́ mɛ ǹmɔ ó fɛ̃̀nsyinɔ syɩkɩ tɛ̃. Ǹtɛ à káh n yɛ pè à pilki.
21 Mas não acredite nisso, pois mais de quarenta deles vão ficar escondidos esperando Paulo para o matar. Todos eles fizeram este juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa antes de termos matado Paulo.” Eles estão prontos para cumprir o juramento e esperam apenas saber o que o senhor vai resolver.
22 Képah sɔkɔ, sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ mɛ dípír fĩn mɔ, tɛ́ kè gbah yo ǹ tyɩ́ nɛ, à káh kè yãh ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ tyɩ́ nɛ, páh tyi nɔ́pi gbél kye péwɔ tyɩ́ dɛ́!
22 Então o comandante respondeu: — Não diga a ninguém que você me contou isso. E mandou que o moço fosse embora.
23 Képah sɔkɔ, sràsyíbí yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ mɛ sràsyíbí yõ̀tãm nɛ́pĩ̂ nímí ye pɔ yo pé tyɩ́ nɛ, pè sràsyíbí nɛ́pĩ̂ lègbãm (200) wilki n sah, ànɛ̂ sèsèn nátãm nɛ́pĩ̂ tikitɔ̃nɩ́ pɔ́ gbãmnɛ, ànɛ̂ màmàl nátãm nɛ́pĩ̂ lègbãmnɛ (200). Pè mó pé vi sah Sesarɩ kwil sɔkɔ sɔkɔ tɛ̃̀nɛ yɛ̃́pní sõ̀.
23 Então o comandante chamou dois oficiais e disse: — Arranjem duzentos soldados, e mais setenta cavaleiros, e duzentos lanceiros para ir até a cidade de Cesareia. Estejam prontos para sair daqui às nove horas da noite.
24 Pè mó tɔ̃ sèsèn yísyɔ́ wilki n sah, sépi pɔ Pole twah yuku gbɛ̃̀nyah yah tɛ̃́-ò dĩ́ Felikisi tĩ̀nnɛ, dlo yɔ́ ńtɛ̃ káh à wɛ nɔ.
24 Preparem também cavalos para Paulo montar e o levem com toda a segurança para o governador Félix.
25 Képah tɛ̃̀nɛ, tɛ́ sɛ́bɛ́y wãrkɩ pè kɔ̃ nɛ, pè kyɩ Felikisi kɔ̃, nɛ̂ sɔkɔ-á à yo nɛ ńkɛ̃́:
25 Depois o comandante escreveu uma carta que dizia o seguinte:
26 «Ńmɔ Klode Lisyasɩ ye n tõ sɛ́bɛ́y mɛ̀nɛ á tyɩ́, gbɛ̃̀nyah yah tɛ̃́-ò dĩ́ pèpɛy Felikisi. Ń wɛy mɛ á tyɩ́.
26 “Excelentíssimo Governador Félix, “Saudações.
27 Dĩ́ nɛ̂-á mé n tɛkɩ mɔ á tyɩ́ yɔ̀, Nsyifunɔ sõ̀ mɛ à tɛ̃, mɛ n yah n kɔ̃ ǹ kònmɔ-ńsahlɛ. Ǹtɛ máh noh nɛ Wrome tãn gbõ̀ mɔ yõ-á ǹnɛ, ńmɔ ànɛ̂ ń sràsyíbí mɛ kyɩ à tɛ̃ syi pé tyɩ́.
27 “Alguns judeus agarraram este homem e quase o mataram. Quando soube que ele era cidadão romano, eu fui com os meus soldados e não deixei que ele fosse morto.
28 Ǹtɛ mé sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ, mé pɩ̃ tir nɛ̂ yĩn-á pè tɔkɔ à kɔ̃. Képah ye, mé à tɛ̃ kyɩ pé tukey tùkèpu tĩ̀nkì tyɩ́.
28 Eu queria saber por que o estavam acusando e por isso resolvi levá-lo diante do Conselho Superior dos judeus.
29 Képah sɔkɔ ye mé pɩ̃ nɛ, pǎh mɛ yékã̂blɛ n pɩ Polelɛ pé tyi kõ̀nsàhnɔ́ tyɩ́ yõ, tɛ́ képah tyɩ́ yõ-á pè tɔkɔ à kɔ̃. Tɛ́ sépi pól sɔkɔ, à náh tir yɔ́ ńtɛ̃ pɩ nɛ̂-á yɩ̃nɛ ǹ kònmɔnɔlɛ, képah náh pɩ, ǹ dáhnmɔnɔlɛ wɔ̀kɔ̀npèkè sɔkɔ.
29 Então descobri que ele não tinha feito nada para merecer a prisão ou a morte. A acusação contra ele era a respeito da própria lei deles.
30 Képah náh, mé pɔ noh nɛ, pǎh mɛ yĩ́nvǐ yɔ́lɛ n dahbɩ ǹ gbáhkɩ̀ sõ̀. Képah ye, mé núkú ǹnɛ n tɛkɩ n mɔ á tyɩ́ yɔ̀. Tɛ́ nónó-á sõ̀ mɛ tɔkɔ à kɔ̃, mé mɛ yo pé tyɩ́ nɛ, pè kyɩ ké yah yo áwɔ tyɩ́.»
30 Quando fui informado de que havia um plano para matá-lo, resolvi mandá-lo ao senhor. E disse para aqueles judeus que fizessem as acusações na sua presença. “Saúde. “Cláudio Lísias.”
31 Képah sɔkɔ, kǎh yo sɔ̃́ sràsyíbí tyɩ́, pè mɛ kè pɩ sɛ̃́. Pè kyɩ Pole tɛ̃ à sɔkɔ ǹnɛ lékã̂hnɛ, fɔ́ɔ́ à kyɩ de Antipatrisi kwil.
31 Então os soldados cumpriram as ordens. Pegaram Paulo e o levaram durante a noite até a cidade de Antipátride.
32 Dĩndallɛ, pè sèsèn nátãm kɔ̃ pè yɔ̃ sɔkɔ ǹnɛ, tɛ́ pé tɛ́lɔ́ mɛ pé syɩ sɔkɔ pé sràsyíbí wɔ̀kɔ̀ ǹgbɛ̃ sɔkɔ.
32 No dia seguinte os soldados voltaram para a fortaleza, deixando que os cavaleiros continuassem a viagem com Paulo.
33 Sèsèn nátãm nɔ́pi-á fyɔ̀ kyɩ de Polelɛ Sesarɩ kwil, pè sɛ́bɛ́y mɛ̀nɛ gbɛ̃̀nyah yah tɛ̃́-ò dĩ́ kɔ̃, tɛ́ Polelɛ ǹ gbõ̀ dahbɩ.
33 Eles o levaram para a cidade de Cesareia, deram a carta ao Governador e lhe entregaram Paulo.
34 Gbɛ̃̀nyah yah tɛ̃́-ò dĩ́ mɛ sɛ́bɛ́y mɛ̀ kar, tɛ́ Pole piki yah nɛ, gbɛ̃̀nyah nɛ̂ nɛy se ǹnɛ nɩ? Wǎh noh nɛ Silisi gbɛ̃̀nyah nɛy-á ǹnɛ,
34 O Governador leu a carta e perguntou a Paulo de onde ele era. Quando soube que era da região da Cilícia,
35 à yo ǹ tyɩ́ nɛ, nónó-á tɔkɔ à kɔ̃, pàh kɩ pɔ gbĩ́ nɛ̂nɛ, páh kɩ pyě nóhnɔ́ pɩ ǹ tyɩ́. Tɛ́ mɛ yo pé tyɩ́ nɛ, pè à tɛ̃ ǹ yah vike n sah Yerɔdɩ tɔ̃́rɩ́ kéte sɔkɔ.
35 disse: — Quando os seus acusadores chegarem, eu ouvirei o que você tem para dizer. Em seguida mandou que ele ficasse preso no palácio do Governador .

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.