Atos 17

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Képah náh, Polepi syɔ̃ Anfipolisi kwil ànɛ̂ Apɔlɔnɩ kwil, à kyɩ de Tesaloniki kwil sɔkɔ. Nsyifunɔ Liyel ní-ńsah wɔ̀kɔ̀ yɔ́ sõ̀ mɛ nɛ́npɔ́.
1 Paulo e Silas passaram pelas cidades de Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga .
2 Képah sɔkɔ, Pole-á sõ̀ ńkɛ̃́nɛ kélɛ n pɩ sɔ̃́, à tɔ̃ kyɩ yã́hkɩ̀ yãh Nsyifunɔlɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ tyi yõ pé Liyel ní-ńsah wɔ̀kɔ̀ sɔkɔ. À képah tɛ̃̀ pɩ syɩ sɛ̃́ wɛ̃ tyɩ́ kɛ tɔ̃́nɔ́, pé mɩ mɩ yòh sõnɔ́lɛ.
2 Conforme o seu costume, Paulo foi lá e nos três sábados seguintes falou sobre as Escrituras Sagradas com as pessoas que estavam ali na sinagoga.
3 À sõ̀ mɛ ké yahlɛ n yo pé tyɩ́, à pélɛ n wɛ̃kɩ nɛ ńkɛ̃́: «Pwáhnmɔ-ò sõ̀ yɩ̃nɛ à pɔ yèvyãhrɩ pɩ ku sɛ̃́, Liyel mó à yilki mɔ. Yesu nɛ̂ tyɩ́-á mé n yo yé tyɩ́ yɔ̀, ǹmɔ ye kénɛ pwáhnmɔ-òlɛ.»
3 Paulo lhes explicava e provava que o Messias precisava sofrer e que, depois de morrer, tinha de ressuscitar. Ele dizia: — Este Jesus que estou anunciando a vocês é o Messias.
4 Képah sɔkɔ, Nsyifunɔ túkù sah ǹ tyɩ́ yõ, ànɛ̂ Krɛkɩ névye nɛ́kwĩ́nkílɛ, nónó-á sõ̀ mɛ Nsyifunɔ Liyel wɛ̃̀kɩ̀lɛ n kɔ, à tahlɩ syɔ́ nɛ́-ǹgbnɔ náhnáh tyɩ́. Pé pól mɛ mɔ Pole ànɛ̂ Silasɩlɛ.
4 Paulo e Silas conseguiram convencer disso algumas daquelas pessoas, as quais se juntaram a eles. Um grande número de não judeus convertidos ao Judaísmo e muitas senhoras da alta sociedade também se juntaram ao grupo.
5 Ǹtɛ Nsyifunɔ yísyɔ́ sõ̀ mɛ Polepi dyɔlɛ n yɔ, tɛ́ sɔkɔ à kyɩ nɛ́túkúnì ǹkɔ̌nkɔ̌nɩ̀ yísyɔ́ tɛ̃ wã̀l yey sɔkɔ, à pɔ tɔ́wûlɛ n kurki n mɔ, tɛ́ fɛ̃̀kɩ̀nɔ́lɛ n pɩ kwil sɔkɔ. Képah sɔkɔ, pè kyɩ kwɔ de Nsyasõ gbô, à Pole ànɛ̂ Silasɩlɛ n yah n kɔ̃ nɛ, pé pè tɛ̃ pɔ tɔ́wû tyɩ́.
5 Mas os judeus ficaram com inveja. Eles foram buscar alguns homens maus entre os malandros das ruas e formaram um grupo de desordeiros. Estes fizeram muita confusão na cidade e atacaram a casa de Jasão, procurando Paulo e Silas a fim de os levar para o meio do povo.
6 Pǎh kyɩ pè yah kwlɔ sɛ̃́, pè Nsyasõ ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú yísyɔ́ tɛ̃ à yuku pélɛ pé kwil yõ̀tãm tyɩ́. Tɛ́ kyɩ tyah n yo wòhòh nɛ, nónó-á fɛ̃kɩ kèkõyṍ póllɛ, pépi-á pɔ de ásõ̂ tɔ sɔkɔ yɔ̀.
6 Mas, como não os encontraram, levaram à força Jasão e alguns outros irmãos até a presença das autoridades da cidade, gritando: — Aqueles homens têm provocado desordens em todos os lugares! Agora chegaram até a nossa cidade,
7 Tɛ́ Nsyasõ mɛ fɛ̃ syi pè kɔ̃ pè twah ǹ tyɩ́. Ǹtɛ Wrome kwíltãm yõ̀tɛ̃̀ Sesar-á nɛ tyi nónó káh nɛ n pɩ, sépi-á no nɔ́pi pól mɛ n pɩ. Pǎh mɛ n yo ńtɛ̃nɛ nɛ, yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ yɔ́-á tɔ̃ mɛ, nɛ̂-á pè n ye Yesulɛ.
7 e Jasão os hospedou na casa dele. Eles estão desobedecendo às leis do Imperador romano, dizendo que existe outro rei, chamado Jesus.
8 Képah sɔkɔ, wɛlɔ nɔ́pi nóhnɔ́ tɔ́wû ànɛ̂ kwil yõ̀tãm fɔkɔ fil.
8 Tanto a multidão como as autoridades ficaram agitadas quando ouviram essas palavras.
9 Kǎh pɩ sɛ̃́, kwil yõ̀tãm mɛ Nsyasõpi kɔ̃ pè pɔ́ ǹgbɛ̃ yɔ́ kɔ̃, tɛ́ pyě pè fĩn mɔ.
9 E as autoridades soltaram Jasão e os outros, depois que eles pagaram a quantia exigida para isso.
10 Képah sɔkɔ, lékã̂h-á fyɔ̀ mɔ, Yesu yõ sɛ̃́pú mɛ Pole ànɛ̂ Silasɩ kɔ̃ pè sɔkɔ Bere kwil. Pǎh yĩni tɛ̃ nɛ́npɔ́, pè kyɩ Nsyifunɔ Liyel ní-ńsah wɔ̀kɔ̀ sɔkɔ.
10 Logo que anoiteceu, os irmãos enviaram Paulo e Silas para a cidade de Bereia. Quando chegaram lá, eles foram à sinagoga .
11 Nɛ́npɔ́ tãn sõ̀ nɛ́gblɔ́lɛ kal Tesaloniki kwil tãnnɛ. Nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tir nɛ̂-á sõ̀ Pole n yo Yesu tyɩ́ sɔkɔ, pè mɛ kè fɛ̃ syi pallɛ dékè sɔkɔ. Tɛ́ mɛ Liyel wɛynɛ n kar, à ké sɔkɔ tyilɛ n sohlɩ n yah sõmɛsṍ nɛ, pé pɩ̃ gblɔ-à kɩ nɛ̂ Polepi wɛlɔlɛ.
11 As pessoas dali eram mais bem-educadas do que as de Tessalônica e ouviam a mensagem com muito interesse. Todos os dias estudavam as Escrituras Sagradas para saber se o que Paulo dizia era mesmo verdade.
12 Kǎh pɩ sɛ̃́, Nsyifunɔ náhnáh, ànɛ̂ Krɛkɩ syɔ́ nɛ́-ǹgbnɔ yísyɔ́, ànɛ̂ díbí nɛ́kwĩ́nkí pɩ Yesu yõ sɛ̃́púlɛ.
12 Assim muitos judeus naquela cidade creram, e também não judeus, tanto mulheres da alta sociedade como também muitos homens.
13 Ǹtɛ Tesaloniki kwil Nsyifunɔ-á fyɔ̀ noh nɛ, Pole-á mɛ Liyel wɛynɛ n yo Bere kwil tɔ sɔkɔ, pè tɔ̃ pɔ nɛ́npɔ́ tɔ sɔkɔ, à pɔ tɔ́wû kurki mɔ, pè kɔ̃ pè fɛ̃̀kɩ̀nɔ́ pɩ.
13 Mas, quando os judeus de Tessalônica souberam que Paulo tinha anunciado a palavra de Deus também em Bereia, foram até lá e começaram a agitar e atiçar o povo contra eles.
14 Képah sɔkɔ, Yesu yõ sɛ̃́pú núkú Pole tɛkɩ mɔ pnɛ yɔ tĩ̀nnɛ. Tɛ́ Silasɩ ànɛ̂ Timote wɔ mɛ wũ nɛ́npɔ́.
14 Então os irmãos enviaram Paulo imediatamente para o litoral; porém Silas e Timóteo ficaram em Bereia.
15 Nónó-á kyɩ tɛkɩ mɔ Polelɛ, pè kyɩ de ǹnɛ, fɔ́ɔ́ Atɛnɩ kwil. Tɛ́ pǎh pé syɩ n pi, Pole mɛ pè tõ nɛ, pàh kɩ kyɩ, pè kyɩ yo Silasɩ ànɛ̂ Timote tyɩ́, pè pɔ péwɔ tnɔ̂ súú.
15 Os irmãos que protegiam Paulo o levaram até a cidade de Atenas. Depois voltaram para Bereia, levando um recado de Paulo; ele pedia que Silas e Timóteo fossem encontrá-lo em Atenas o mais depressa possível.
16 Tɛ́ Pole-á sõ̀ mɛ Silasɩ ànɛ̂ Timote syɩ́kɩ́ntɛ̃̀nɔ́ sɔkɔ sɛ̃́ Atɛnɩ kwil, à fal fal tã̀n kyɔmɩ wɛ dò kénɛ kwil sɔkɔ. Kǎh pɩ sɛ̃́, ǹ yah kah kwɔ.
16 Enquanto estava esperando Silas e Timóteo em Atenas, Paulo ficou revoltado ao ver a cidade tão cheia de ídolos.
17 Képah sɔkɔ, à kyɩ yã́hkɩ̀ yãh Nsyifunɔlɛ, pé Liyel ní-ńsah wɔ̀kɔ̀ sɔkɔ, à tahlɩ nónó tɔ-á sõ̀ mɛ Nsyifunɔ Liyel wɛ̃̀kɩ̀lɛ n kɔ. Tɛ́ sõmɛsṍ, wàh kyɩ tɔ́wû tùkè-ǹsah, tɛ́ névye nónó wɛ nɛ́npɔ́, ǎ yã́hkɩ̀ yãh pé tɔlɛ.
17 Ele ia para a sinagoga e ali falava com os judeus e com os não judeus convertidos ao Judaísmo. E todos os dias, na praça pública, ele falava com as pessoas que se encontravam ali.
18 Tɛ́ lékã́m ǹgbnɔ névye yísyɔ́ tɔ sõ̀ mɛ. Pè túkù sõ̀ mɛ Yepikur wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́púlɛ, tɛ́ túkù mó mɛ Setoyiki wɛ̃̀kɩ̀ kwɔ́púlɛ. Pépi mɛ yékã̂b mɔ Polelɛ. Pé túkù sõ̀ mɛ yo tũ nɛ, wɛ̀nkwĩnki nɛy mɛ̀ tɔ se nɛ sɔ̃́-á nɩ? Túkù mó nɛ, kǎh pɩ tɛ̃ nɛ fal fal tã̀n káhkɩ́ yísyɔ́ tyɩ́ sɔ̃́ à n yo, nónó-á pépi náh sélɛ n pnɛ. Tɛ́ Nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tir ye sõ̀ Pole n yo pé tyɩ́ Yesu tyɩ́ yõ, ànɛ̂ lékyɩ̂ yílkínmɔnɔ tyɩ́lɛ.
18 Alguns professores epicureus e alguns estoicos discutiam com ele e perguntavam: — O que é que esse ignorante está querendo dizer? Outros comentavam: — Parece que ele está falando de deuses estrangeiros. Diziam isso porque Paulo estava anunciando Jesus e a ressurreição .
19 Képah tɛ̃̀nɛ, pè à tɛ̃ sɔkɔ pé kwil fɩ̃́ yɔ́ sɔkɔ pè n ye Arewopasɩlɛ. Pǎh kyɩ de, pè mɛ à piki yah nɛ, wǎh pɔ kwɔ́nɔ́ késã́n nɛ̂nɛ névyelɛ n kwɔ, à se kɩ fɛ̃ ké yah yo pé syah nɩ?
19 Então eles o levaram a uma reunião da Câmara Municipal e disseram: — Gostaríamos de saber que novo ensinamento é esse que você está trazendo para nós.
20 Ńkɛ̃́, gbɛ̃̀ndùnì tyi ó-á à n yo pé n nohnɩ yɔ̀. Képah-á, à sé yah yo n wah pé syah.
20 Pois você diz algumas coisas que nos parecem esquisitas, e nós gostaríamos de saber o que elas querem dizer.
21 Ǹtɛ gbɩ yõ, Atɛnɩ kwil tãn pól ànɛ̂ nɛ́pân nónó-á sõ̀ mɛ twáhntɛ̃̀nɔ́lɛ ké sɔkɔ, pé pól ńkɛ̃́nɛ pé wrɔ́ kan tɔkɔ n pɩ tyísnɔ́ yã́hnɔ́lɛ, képah náh pɩ, sé nóhnɔ́lɛ.
21 É que todos os moradores de Atenas e os estrangeiros que viviam ali gostavam de passar o tempo contando e ouvindo as últimas novidades.
22 Képah sɔkɔ, Pole mɛ yuku yĩn pé nɩyṍ, tɛ́ yo pé tyɩ́ nɛ: «Atɛnɩ tãn, mé pɩ̃ nɛ ńkɛ̃́, Liyel yáhnkɔ̃pu yèsyɩ̀kɩ̀nɩ̀-á yélɛ.
22 Então Paulo ficou de pé diante deles, na reunião da Câmara Municipal, e disse: — Atenienses! Vejo que em todas as coisas vocês são muito religiosos.
23 Máh yé kwil kɔ kɔ̃, mé kè kyɔmɩ wɛ, líyelnɔ́ náhnáh mɛ ké sɔkɔ. Tɛ́ mé tyah yɔ́ ńtɛ̃ wɛ, kè mɛ wã́rkɩ́nmɔnɔlɛ ké yõ nɛ: ‹Dùkù pɩ̃́-ńkɛ̃̂ líyel tyɩ́ ye.› Tɛ́ ǹmɔ nɛ̂-á yé n gbilki ǹ dùkù pɩ̃́-ńkɛ̃̂nɛ, ǹmɔ tyɩ́ ye mé pɔ yónwàh-ǹsah yé tyɩ́.
23 De fato, quando eu estava andando pela cidade e olhava os lugares onde vocês adoram os seus deuses, encontrei um altar em que está escrito: “ Ao Deus Desconhecido ”. Pois esse Deus que vocês adoram sem conhecer é justamente aquele que eu estou anunciando a vocês.
24 Ǹmɔ Liyel ye mɔ kèkõyṍlɛ, ànɛ̂ ké sɔkɔ yíyìn póllɛ. Ǹmɔ ye tɔ̃ yĩ̂nyõ ànɛ̂ sétáh nɛ́tɛ̃̂nɛ. À náh n tɛ̃ névi gbõ̀ wɔ̀kɔ̀nmɔnɩ sɔkɔ.
24 — Deus, que fez o mundo e tudo o que nele existe, é o Senhor do céu e da terra e não mora em templos feitos por seres humanos.
25 Ǹmɔ ye mɔ minnɛ névi sɔkɔ, ànɛ̂ mɩ̀nɩ̀nɛ à kɔ̃ à n mɩ, à tahlɩ yíyìn pól tyɩ́. Képah ye, à náh mɛ névi gbɛ̃̀npɩnɩ yɔ́ ńtɛ̃nɛ n yah n kɔ̃, ǹ gblɔ̌y yohnɩ n mɔ yĩnnɛ.
25 E também não precisa que façam nada por ele, pois é ele mesmo quem dá a todos vida, respiração e tudo mais.
26 Yah, nɛ́núkù ó sɔkɔ ye kèkõyṍ yìkìnì pól wil Liyel-á nónó mɔ, tɛ́ pè kɔ̃ pè tɛ̃ tɛ̃ kɔ̃ kèkõyṍ tã̀ntã̀n pól sɔkɔ. Tɛ́ ki ànɛ̂ kɔ̀kɩ̀ gbĩ́nɛ pè kɔ̃, tɛ́ tɔ̃ gbàhnɩ̀ gboke pé tɛ̃̀-ǹtã̀n tyɩ́.
26 De um só homem ele criou todas as raças humanas para viverem na terra. Antes de criar os povos, Deus marcou para eles os lugares onde iriam morar e quanto tempo ficariam lá.
27 Liyel sépi pól pɩ nɛ, nɛ́núkù núkú pól fɛ̃ pé yah n kɔ̃. Gbɔ̀kénpɩ, pǎh kɩ wnɛ yah kɔ̃ pɔ pé wɛ. Ǹtɛ gbɩ yõ, à náh mó tɔ̃ mɛ fɩ́ɩ́ á sɔkɔ yɔ́ ńtɛ̃nɛ.
27 Ele fez isso para que todos pudessem procurá-lo e talvez encontrá-lo, embora ele não esteja longe de cada um de nós.
28 Ǹmɔ gbõ̀ yõ sɔkɔ ye ápilɛ min sɔkɔ, tɛ́ mɛ n werke. Képah ye tɔ̃ yé yɩ̀ gbɩ́pú yísyɔ́ yo nɛ ńkɛ̃́,
28 Porque, como alguém disse: “Nele vivemos, nos movemos e existimos.” E alguns dos poetas de vocês disseram: “Nós também somos filhos dele.”
29 Ǹtɛ Liyel wɛ̃́npì-á ápilɛ sɛ̃́, á se tɔ̃ yɩ̃nɛ à nɛ n sõ nɛ, Liyel-á mɛ á kɩ nɛ tã̀n nɔ́pi sɔ̃́; sépi nónó-á névye sè mɔ sã́nnɛ, képah náh pɩ wárn vyɔrɩlɛ, képah náh pɩ dyêhlɛ, à yɩ̃nɛ pé yɛ̃́ngbɛ̃́ lékã́mnɛ?
29 E, já que somos filhos dele, não devemos pensar que Deus é parecido com um ídolo de ouro, de prata ou de pedra, feito pela arte e habilidade das pessoas.
30 Tɛ́ yé yah, névye-á tyi nónó pɩ sɔkɔ ǹpɩ̃̀-ǹkɛ̃̂ sɔkɔ ǹgbòlɛ, Liyel náh tɔ̃ mɛ sépilɛ n mɔ n kõ. Ǹtɛ núkúnúkú, à mɛ kélɛ n yo no pól tyɩ́ tã̀ntã̀n pól sɔkɔ nɛ, pè pé nnɔ vi mɔ.
30 No passado Deus não levou em conta essa ignorância. Mas agora ele manda que todas as pessoas, em todos os lugares, se arrependam dos seus pecados.
31 Wáh wɛ à képahlɛ n yo, à mɛ gbĩ̀yĩ̀kì yɔ́ yah wilki sah, sõ nɛ̂-á tukey kɩ n tuke n pi kèkõyṍ névye pól yõ, à yɩ̃nɛ gbɩ wɛ̃̀kɩ̀lɛ. À mɛ dĩ́ yɔ́ yah wilki sah, nɛ̂-á kɩ pɔ tukey mɛ̀ tuke n pi, tɛ́ pǎh pɔ tɛ̃̀ ko mɔ, à ǹ lékó yilki mɔ, à kélɛ á wɛ̃kɩ nɛ, wǎh kɩ fɛ̃ tɛ̃.»
31 Pois ele marcou o dia em que vai julgar o mundo com justiça, por meio de um homem que escolheu. E deu prova disso a todos quando ressuscitou esse homem.
32 Képah tɛ̃̀nɛ, pǎh fyɔ̀ lékó yílkínmɔnɔ tyɩ́ noh, pé túkù tyah kṍlɛ Polelɛ n ko. Túkù mó mɛ n yo ǹ tyɩ́ nɛ ńkɛ̃́, sõ yɔ́lɛ, à tɔ̃ pɔ ǹ syɩ ǹ wɛy mɛ̀ yõ pé tyɩ́.
32 Quando ouviram Paulo falar a respeito de ressurreição, alguns zombaram dele, mas outros disseram: — Em outra ocasião queremos ouvir você falar sobre este assunto.
33 Kǎh pɩ sɛ̃́, Pole mɛ yal pé tnɔ̂.
33 Então Paulo foi embora dali.
34 Ǹtɛ ǹ wɛy nóhpú túkù kyɩ kwrɔ mɔ ǹnɛ, à pɩ Yesu yõ sɛ̃́púlɛ. Nɛ́-ǹgbnɔ nónó-á ńkɛ̃́nɛ wɛ̃nɛ n tuke n mɔ, ǹ tyi yahlɛ n wah, pépi nɛy yɔ́ tɔ sõ̀ mɛ pélɛ pè n ye Denisilɛ, ànɛ̂ sê yɔ́ tɔlɛ pè n ye Damarisilɛ, à tahlɩ nósyɔ́ tyɩ́.
34 Mas algumas pessoas creram e se juntaram a ele. Entre essas estavam Dionísio, que era membro da Câmara Municipal, uma mulher chamada Dâmaris e mais outras pessoas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.