2 Coríntios 7
wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs ARIB
1 Ń nɛ́nɔ́nɔ́, Liyel vyãh kɔ̃́nɔ́ nɔ́pilɛ, ápi tɔ vyãh mɛ sé sɔkɔ. Képah ye, tyi nónó pól-á silki sah á wil ànɛ̂ á minnɛ, á ye sè wu n to á gblɔ̌y sɔkɔ, à mó nɛ n mɛ yályál Liyel yah ǹ yah tíkí pɩ́nɔ́ sɔkɔ.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Yé yɛ á tyɩ́ nɔ yé tyɩ́. Ápi náh pɩ de ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ tyɩ́. Á náh ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ gbõ̀ tyɛ. Á náh syɩkɩ ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ yõ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Yé káh wɛ nɛ máh mɛ sépilɛ n yo à lékàhlɛ yélɛ n kɔ̃ dɛ́. Mé kè yo sah tɛ yé tyɩ́ nɛ á min pól sɔkɔ, yé tyɩ́-á mɛ nɔ́nɔ́lɛ á tyɩ́ kũ ńtɛ̃ fyé náh fɛ̃ á wrɔ́ yɩkɩ.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Ń sɛ̃́nyĩnɔ mɛ yé yõ, ń nɩ mɛ vɩ́nɔ́lɛ yélɛ. Yé tyɩ́ pɩ yĩ́ĩ́ nɩ dénɔ́lɛ ń tyɩ́. Yèkwɔrɩ duke pól sénsɔ̃ mɛ álɛ n wɛ, ǹtɛ képah fyé yõ, nɩ̀vɩ̀nɩ̀ mɛ kah mɔ ń sɔkɔ.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Áyáh fyɔ̀ pɔ de Masedonɩ mara sɔkɔ, yèvyãhrɩ duke pól núkú syɩkɩ á yõ, á náh wɛ mɩ yah kwéy ńtɛ̃nɛ. Mâl ye yey yey póllɛ, tíkí wɛ á sɔkɔ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ǹtɛ Liyel nɛ̂-á tɛ̃́nkwlɔpu nɩ dé-òlɛ, à Tite tɛkɩ mɔ ápi kɔ̃ á nɩ kɔ̃ kè de.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Kè náh mɛ nɛ Tite pɔ́nɔ́ ó sɔ̃́ ápi nɩ kɔ̃ kè de, yáh sṍré nɛ̂ mɔ ǹ sɔkɔ képah tɔ ye. Tite pɔ yo á syah ń wɛ dékè-á mɛ yé kah tɛ̃ sɔ̃́, ànɛ̂ yèkwɔrɩ nɛ̂-á mɛ yé sɔkɔ, ànɛ̂ yáh mɛ yuku yĩn sɔ̃́ à ń vyãhlɛ n syi. Képah wãn gbah mɔ ń nɩ̀vɩ̀nɩ̀ yõ.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Máh sɛ́bɛ́y nɛ̂ tɛkɩ mɔ yé tyɩ́, mé pɩ̃ nɛ kǎh yèkwɔrɩ mɔ yé sɔkɔ. Ǹtɛ ké tɛ́kɩ́nmɔnɔ náh pɩ nàhnpɩ̃nɛ ńmɔ tyɩ́. Tɛ́ máh pɔ kè kyɔmɩ wɛ nɛ kǎh yèkwɔrɩ mɔ yé sɔkɔ wrɔ́ kwéy ó sɔkɔ, kè pɩ nàhnpɩ̃nɛ ń tyɩ́.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Ǹtɛ núkúnúkú, kè mɛ nɩ̀vɩ̀nɩ̀nɛ ń tyɩ́. Kǎh yèkwɔrɩ mɔ yé sɔkɔ képah yĩn náh dɛ́, yèkwɔrɩ mɛ̀-á vìnmɔnɔ nɛ̂ dahbɩ yé pɩ dùkù sɔkɔ, képah yĩn ye. Yé yèkwɔrɩ mɛ̀ sõ̀ mɛ yɩ̃́nɛ́nɔ́lɛ Liyel tyɩ́. Kǎh mó pɩ sɛ̃́, á náh pèkè yɔ́ ńtɛ̃ pɩ yé tyɩ́.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Yé náh wɛ di, yèkwɔrɩ nɛ̂-á mɛ yɩ̃́nɛ́nɔ́lɛ Liyel tyɩ́, képah névi pɩ dùkùlɛ n vi n mɔ à ǹnɛ n mɔ pwáhnmɔnɔ wɛ̃̀kɩ̀ yõ, kè náh n pɩ nàhnpɩ̃nɛ tɛ̃̀ tyɩ́. Ǹtɛ kèkõyṍ tyi sõnɔ-á yèkwɔrɩ nɛ̂nɛ n mɔ névi sɔkɔ, képah ye n pɔ n pɔ kũnɛ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Yèkwɔrɩ nɛ̂-á mɛ yɩ̃́nɛ́nɔ́lɛ Liyel tyɩ́, kǎh vìnmɔnɔ nɛ̂ dahbɩ yé sɔkɔ yé kè wɛ yɔ̀:
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Ńmɔ náh sɛ́bɛ́y mɛ̀ wãrkɩ tɛkɩ mɔ tyítúkù pɩ́-ò yĩnnɛ, képah náh pɩ tyítúkù-á pɩ névi nɛ̂ sɔkɔ tɛ̃̀ wɔ yĩnnɛ dɛ́, mé kè tɛkɩ mɔ nɛ yé kè pɩ̃ Liyel yah sɔkɔ nɛ ápi tyɩ́-á mɛ tah yĩ́ĩ́ yé tyɩ́.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Yáh nɛ̂ pɩ, képah ápi nnɔ de kègbɩlɛ, tɛ́ kè náh yĩn képah ó tyɩ́ dɛ́, yáh Tite nɩ sũ ǹ nɩ kɔ̃ kè vɩ sɔ̃́, kè wãn mɔ ápi nɩ̀vɩ̀nɩ̀ yõ.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Mé lésõ ń gblɔ̌y yɔ̃ sah kwéy Tite tyɩ́ yé tyɩ́ sõwãh. Ǹtɛ yé náh mó sennɛ ń tɛ̃. Áyáh dar tɛ́ gbɩlɛ n yo sɔ̃́ yé tyɩ́, sɛ̃́ ye á yo yé yĩ́ngbɩ́lɛ Tite tyɩ́, tɛ́ à mó ńtyɩ̃́nɔ kyɩ kè wɛ sɛ̃́.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Yáh à tɔ̃ sah tɛ̃ tɛ́ yõ̀yen sah ǹ yõ sɔ̃́, ǹ dyɔ mɛ n kwnɛ kélɛ, képah ye yé tyɩ́ gbah nɔ yĩ́ĩ́ ǹ tyɩ́.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Kè mɛ nɩ̀vɩ̀nɩ̀nɛ ń tyɩ́, à tɛ̃ wɛ ń gbõ̀ sah yé yõ tyi tyi pól sɔkɔ.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.