2 Coríntios 12
wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NTLH
1 Ńmɔ se yɩ̃nɛ mè ń gblɔ̌ynɛ n gbilki? Yõ kɛ̃́ ye képahlɛ. Ǹtɛ képah fyé yõ, máh wɛ̃́kɩ́nɔ́ nɛ̂ wɛ, tɛ́ pnɛ̀nɔ́ nɛ̂ wɛ wil Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ tyɩ́, mé kɩ sépi tyɩ́ yo.
1 Embora não adiante nada, eu preciso me gabar de mim mesmo. Agora vou falar a respeito das visões e revelações que o Senhor me tem dado.
2 Mé Krista yõ sɛ̃́-ò yɔ́lɛ n pnɛ, ké ye gbɔ̃nyã́h ye yɔ̀, — à yɔ̃ dɔkɔ sɔkɔ yĩ̂nyõ léyy tɛ̃̀-ǹsah sɔkɔ. Tɛ́nkàh à yɔ̃ dɔkɔ sɔkɔ ǹ wil gbɛ̃́nsê tɔlɛ nɩ? Tɛ́nkàh wɛ̃́kɩ́nɔ́ ye à wɛ nɩ? Ńmɔ tɛ̃̀ wɔ náh pɩ̃. Liyel ó ye n pnɛ kélɛ. —
2 Conheço um cristão que há catorze anos foi levado, de repente, até o mais alto céu. Não sei se isso, de fato, aconteceu ou se ele teve uma visão; somente Deus sabe. Repito: sei que esse homem foi levado, de repente, ao paraíso . Não sei se isso, de fato, aconteceu ou se foi uma visão; somente Deus sabe. E ali ele ouviu coisas que palavras humanas não conseguem contar.
5 Ńmɔ kɩ fɛ̃ ń gblɔ̌y gbilki sɛ̃́nkɔ̃ névi tyɩ́ sɔkɔ. Ǹtɛ mé náh ń gblɔ̌y gbilki n pi ń tir yɔ́ ńtɛ̃ yĩnnɛ nɛ́ ń tɛ̃́nkwlɔ-ńtã̂n ó yĩn náh.
5 Eu me gabarei desse homem. Mas não me gabarei de mim mesmo, a não ser das coisas que mostram as minhas fraquezas.
6 Mâh sɔ̃́ sõ̀ mɛ nɛ mé ń gblɔ̌y gbilki, mé náh n mɔ n kõ n pi vínpɩlɛ. Yé náh wɛ di, gbɩ ye mé náhkɩ n yo. Ǹtɛ mé mɛ ń gblɔ̌ynɛ n tɛ̃ képah pɩ́nɔ́lɛ, sɔ̃̀nko yáh nɛ̂ wɛ tɛ́ nɛ̂ noh ń tyɩ́, ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ káh pɔ ń sõ kah mɔ sépi yõ,
6 No entanto, se eu quisesse me gabar de mim mesmo, isso não seria uma loucura, porque estaria dizendo a verdade. Mas eu não me gabarei, pois quero que a opinião que as pessoas têm de mim se baseie naquilo que me viram fazer e me ouviram dizer.
7 ànɛ̂ mé káh n pɔ ń gblɔ̌ynɛ n gbilki wɛ̃́kɩ́nɔ́ mɛ̀ wɛ́nɔ́ yĩnnɛ nɛ̂-á pɩ gbǐllɛ. Fṍhnɔ́ yɔ́ mɛ sah ńmɔ wil gbɛ̃́nsê yõ, á kɩ nɛ sétã̀n yõ̀tɛ̃̀ sɔ̃́ tɛkɩ mɔ ǹ yĩ̂nyõ tõ̀npɩ yɔ́lɛ nɛ à pɔ ń yah kõ mé káh n pɔ ń gblɔ̌ynɛ n gbilki.
7 Mas, para que não ficasse orgulhoso demais por causa das coisas maravilhosas que vi, eu recebi uma doença dolorosa, que é como um espinho no meu corpo. Ela veio como um mensageiro de Satanás para me dar bofetadas e impedir que eu ficasse orgulhoso.
8 Mé Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ ni kɛ tɔ̃́nɔ́ nɛ, à fṍhnɔ́ mɛ̀ wrɔ́ gbɛ mɔ ńnɛ.
8 Três vezes orei ao Senhor, pedindo que ele me tirasse esse sofrimento.
9 Ǹtɛ à mɛ yo ń tyɩ́ nɛ: «Ńmɔ-á pèpɔrɩ nɛ̂ pɩ á tyɩ́, képah kɩ yɩ̃nɛ álɛ. Á tɛ̃́nkwlɔnɔ sɔkɔ ye ńmɔ n wɛ̃kɩ n yĩ́ĩ́ ń tǎhkɩ̀lɛ.» Képah ye, ńmɔ mɛ ké tyɩ́ nɛ mé ń gblɔ̌ynɛ n gbilki ń tɛ̃́nkwlɔnɔ wɔ sɔkɔ, sɔ̃̀nko Krista tǎhkɩ̀ nɛ n mɛ ń sɔkɔ.
9 Mas ele me respondeu: “A minha Portanto, eu me sinto muito feliz em me gabar das minhas fraquezas, para que assim a proteção do poder de Cristo esteja comigo.
10 Képah ye, Krista yĩnnɛ mâh mɛ tɛ̃́nkwlɔnɔ sɔkɔ, képah náh pɩ pàh ńnɛ n gbyɔ, képah náh pɩ mâh mɛ kwlɔ́nɔ́ sɔkɔ, képah náh pɩ pàh ńnɛ n fõh, képah náh pɩ tíkí képékè-à mɛ ń sɔkɔ, mè n nɛ n mɛ nɩ̀vɩ̀nɩ̀ sɔkɔ. Ń tɛ̃́nkwlɔnɔ gbĩ́ ye tǎhkɩ̀ n wɛ ń sɔkɔ.
10 Eu me alegro também com as fraquezas, os insultos, os sofrimentos, as perseguições e as dificuldades pelos quais passo por causa de Cristo. Porque, quando perco toda a minha força, então tenho a força de Cristo em mim.
11 Mé wɛ pɩ lékã́m kɛ̃́ névi sɔ̃́ ńnɛ. Tɛ́ képah wil yépi tyɩ́. Yépi ye sõ̀ yɩ̃nɛ ńmɔ yĩ́ngbɩ́ yónɔ́lɛ. Yé náh wɛ di, máh kɩ sɔ̃́ mɛ tir yɔ́lɛ n pɛ́kɩ́-ńkɛ̃́nɛ, nónó-á yé n ye Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ǹgbnɔlɛ, pè náh fṍnfṍ ńmɔ yõ.
11 Eu estou agindo como um louco, mas foram vocês que me obrigaram a isso. Porque vocês é que deviam falar bem de mim. Pois, mesmo que eu não valha nada, não sou inferior, de modo nenhum, a esses tais “superapóstolos” de vocês.
12 Gbɩ yõ, mé sṍmnɔ́ pɩ yé tĩ̀nnɛ à gbɛ̃̀ndùnì tyi pɩ, ànɛ̂ gbǐl tyi duke náhnáhlɛ, ànɛ̂ tyítǎhnɩ̀nɛ, nónó-á n wɛ̃kɩ nɛ Yesu tɛ̃ntõ̀ névi-á ńnɛ.
12 As coisas que provam que, de fato, sou apóstolo foram feitas entre vocês com muita paciência. Foram sinais, maravilhas e milagres.
13 Mé se Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkìnɔ́ tɛ́lɔ́ tɔkɔ fṍnfṍ pɩ yélɛ tir yɔ́ sɔkɔ? Máh yahle nɛ yé káh yĩn ń yĩ́nnɔ́lɛ képah ó náh di? Yé képah yɔ̃ mɔ ń kɔ̃, mé náh pɩ plɛ yé tyɩ́. Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkìnɔ́ tɛ́lɔ́ fṍnfṍ yé yõ tir nɛ̂ sɔkɔ?
13 Como é que vocês foram tratados pior do que as outras igrejas? A única diferença é que eu não exigi que vocês me ajudassem. Por favor, perdoem essa injustiça!
14 Yé yah, ńmɔ mɛ ń gblɔ̌y vi tɛ gbáhyĩ́ tɔ̃́-ò pɔ́nɔ́ yĩnnɛ yé tĩ̀nnɛ, tɛ́ yé náh n yĩn n pi ń yĩ́nnɔ́lɛ. Yé náh wɛ di, yépi ye mé n yah n kɔ̃, yé gbã̀n yî náh. Wɛ̃́npì náh yɩ̃nɛ pè gbã̀n yîlɛ n yah n sah pé dúbípu tyɩ́. Dúbípú ye yɩ̃nɛ pè nɛ n yah n sah pé wɛ̃́npì tyɩ́.
14 Já estou preparado para fazer a minha terceira visita a vocês e novamente não vou exigir que vocês me ajudem. Eu quero vocês e não o dinheiro de vocês. Afinal de contas, são os pais que devem juntar dinheiro para os filhos, e não os filhos, para os pais.
15 Ńmɔ kɩ fɛ̃ syi kɩ ń gbã̀n yî ànɛ̂ ń min tɔ kɔ̃ yépi yĩnnɛ. Yé tyɩ́-á sɔ̃́npɩlɛ kah nɔ ń tyɩ́, képah se kɩ kwâh wilki ńmɔ tyɩ́nɔnɔ sɔkɔ yé tyɩ́?
15 Vou ficar contente em gastar tudo o que tenho e até a mim mesmo para ajudá-los. Será que vocês me amarão menos só porque eu os amo tanto?
16 Gbɩ ye ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ náh yĩn ń yĩ́nnɔ́lɛ. Ǹtɛ yé túkù mɛ n yo nɛ lékã́mkãm névi-á ńnɛ, máh yélɛ n yõ yĩ́nvî sɔkɔ.
16 Portanto, vocês vão concordar que eu não exigi nada de vocês. Porém alguém poderá dizer que os enganei e tapeei com mentiras.
17 Máh nónó tõ tɛkɩ mɔ yé tyɩ́, mé se syɔ̃ pépi tyɩ́ à yé yõ?
17 Por acaso explorei vocês por meio de algum mensageiro que lhes mandei?
18 Mé Tite gbah tɛ̃ nɛ à kyɩ yé tĩ̀nnɛ. Mé á yṹnpi yɔ́ tɔ tɛkɩ mɔ ǹnɛ nɛ̂ tyɩ́-á lésõ mé yo yé tyɩ́. Tite se mɛ pɔ yélɛ n yõ? Ǹmɔ sõnɔ ànɛ̂ ńmɔ tyɩ́ náh pɩ núkúlɛ di? Á kɔ dùkù tɔ náh pɩ núkúlɛ di?
18 Eu pedi a Tito que fosse visitá-los e mandei com ele o outro irmão na fé. Por acaso Tito os explorou? Será que nós dois não temos agido do mesmo modo e com o mesmo espírito?
19 Yé mɛ n sõ di mónɔ́lɛ nɛ ápi-á mɛ gbɩlɛ á gblɔ̌ynɛ n kɔ̃ yépi yah sɔkɔ. Ǹtɛ sɛ̃́ náh dɛ́, tyi nónó-á á n yo, Liyel yah sɔkɔ ye á n yo sélɛ á wrɔ́ kwrɔ́nmɔnɔ gbõ̀ yõ Kristalɛ. Ń nɛ́nɔ́nɔ́, ápi mɛ sé póllɛ n yo yépi Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ yah yuku yĩnnɛ.
19 Talvez vocês pensem que estamos querendo nos defender diante de vocês, mas não é isso. Falamos como Cristo nos mandaria falar, na presença de Deus. E tudo o que fazemos, queridos amigos, é para ajudar vocês.
20 Tíkí mɛ ń tɛ̃ nɛ máh kɩ pɔ yé tĩ̀nnɛ mé káh n pɔ yé wɛ máh mɛ n sõ̀ sɔ̃́, yépi tɔ káh ńmɔ wɛ yáh mɛ n sõ̀ sɔ̃́. Tíkí tɔ̃ mɛ ń tɛ̃ nɛ mé káh n pɔ mâl wɛ yé wrɔ́, ànɛ̂ yṹnwɔ̃rɩ́ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ fɔ̀kɔ̀nvyã̀hnɩ̀ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ wɛ̃ fwónɔ́lɛ, ànɛ̂ wɛ̃ tyɩ́ yónkònɔ́lɛ, ànɛ̂ yĩ́n yɩ̀kɩ̀ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ gblɔ̌y gbílkínɔ́lɛ ànɛ̂ tyífɛ̃̌ pɩ́nɔ́lɛ.
20 Tenho medo de que, quando chegar aí, eu os encontre diferentes do que eu gostaria que fossem e que vocês me achem diferente do que gostariam que eu fosse. Tenho medo também de encontrar brigas e ciumeiras, ódio e egoísmo, insultos, falatório, orgulho e desordens.
21 Tíkí tɔ̃ mɛ ń tɛ̃ nɛ máh kɩ pɔ yé tĩ̀nnɛ, ń Liyel káh n pɔ ń yilɔ yé wrɔ́ sɔkɔ, ànɛ̂ mé káh n pɔ n gbo névye yĩnnɛ, nónó-á lésõ tyípékè pɩ ǹgbòlɛ, tɛ́ pè náh mɛ yal mɔ põ̌põ̌ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ prɔ̀prɔ̀ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ sèn pɩ̃́-ńkɛ̃̂ tyi pɩ́nɔ́lɛ.
21 Receio ainda que na minha próxima visita o meu Deus me humilhe diante de vocês e que eu tenha de chorar por muitos de vocês que continuam a cometer os mesmos pecados que cometiam no passado e não se arrependeram da sua imoralidade sexual, nem das relações sexuais proibidas, nem de outras coisas indecentes que faziam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.