2 Coríntios 12

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ńmɔ se yɩ̃nɛ mè ń gblɔ̌ynɛ n gbilki? Yõ kɛ̃́ ye képahlɛ. Ǹtɛ képah fyé yõ, máh wɛ̃́kɩ́nɔ́ nɛ̂ wɛ, tɛ́ pnɛ̀nɔ́ nɛ̂ wɛ wil Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ tyɩ́, mé kɩ sépi tyɩ́ yo.
1 Não é conveniente para mim, sem dúvida, gloriar-me. Eu passarei às visões e revelações do Senhor.
2 Mé Krista yõ sɛ̃́-ò yɔ́lɛ n pnɛ, ké ye gbɔ̃nyã́h ye yɔ̀, — à yɔ̃ dɔkɔ sɔkɔ yĩ̂nyõ léyy tɛ̃̀-ǹsah sɔkɔ. Tɛ́nkàh à yɔ̃ dɔkɔ sɔkɔ ǹ wil gbɛ̃́nsê tɔlɛ nɩ? Tɛ́nkàh wɛ̃́kɩ́nɔ́ ye à wɛ nɩ? Ńmɔ tɛ̃̀ wɔ náh pɩ̃. Liyel ó ye n pnɛ kélɛ. —
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos (se no corpo, eu não posso dizer, ou se fora do corpo, eu não posso dizer; Deus o sabe) o tal foi arrebatado ao terceiro céu.
3 — ausente —
3 E sei que o tal homem (se no corpo, se fora do corpo, eu não posso dizer; Deus o sabe),
4 — ausente —
4 foi arrebatado ao paraíso e ouviu palavras indescritíveis, que ao homem não é lícito proferir.
5 Ńmɔ kɩ fɛ̃ ń gblɔ̌y gbilki sɛ̃́nkɔ̃ névi tyɩ́ sɔkɔ. Ǹtɛ mé náh ń gblɔ̌y gbilki n pi ń tir yɔ́ ńtɛ̃ yĩnnɛ nɛ́ ń tɛ̃́nkwlɔ-ńtã̂n ó yĩn náh.
5 Do tal me gloriarei; mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 Mâh sɔ̃́ sõ̀ mɛ nɛ mé ń gblɔ̌y gbilki, mé náh n mɔ n kõ n pi vínpɩlɛ. Yé náh wɛ di, gbɩ ye mé náhkɩ n yo. Ǹtɛ mé mɛ ń gblɔ̌ynɛ n tɛ̃ képah pɩ́nɔ́lɛ, sɔ̃̀nko yáh nɛ̂ wɛ tɛ́ nɛ̂ noh ń tyɩ́, ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ káh pɔ ń sõ kah mɔ sépi yõ,
6 Porque, embora desejasse gloriar-me, eu não serei um tolo, porque direi a verdade; mas agora disto me abstenho, para que nenhum homem pense de mim acima do que vê em mim, ou que ouve de mim.
7 ànɛ̂ mé káh n pɔ ń gblɔ̌ynɛ n gbilki wɛ̃́kɩ́nɔ́ mɛ̀ wɛ́nɔ́ yĩnnɛ nɛ̂-á pɩ gbǐllɛ. Fṍhnɔ́ yɔ́ mɛ sah ńmɔ wil gbɛ̃́nsê yõ, á kɩ nɛ sétã̀n yõ̀tɛ̃̀ sɔ̃́ tɛkɩ mɔ ǹ yĩ̂nyõ tõ̀npɩ yɔ́lɛ nɛ à pɔ ń yah kõ mé káh n pɔ ń gblɔ̌ynɛ n gbilki.
7 E, para que eu não me exaltasse acima da medida, pela abundância das revelações, foi-me dado um espinho na carne, o mensageiro de Satanás para me esbofetear, para que eu não me exaltasse acima da medida.
8 Mé Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ ni kɛ tɔ̃́nɔ́ nɛ, à fṍhnɔ́ mɛ̀ wrɔ́ gbɛ mɔ ńnɛ.
8 Por essa coisa, eu supliquei ao Senhor três vezes, para que ele se afastasse de mim.
9 Ǹtɛ à mɛ yo ń tyɩ́ nɛ: «Ńmɔ-á pèpɔrɩ nɛ̂ pɩ á tyɩ́, képah kɩ yɩ̃nɛ álɛ. Á tɛ̃́nkwlɔnɔ sɔkɔ ye ńmɔ n wɛ̃kɩ n yĩ́ĩ́ ń tǎhkɩ̀lɛ.» Képah ye, ńmɔ mɛ ké tyɩ́ nɛ mé ń gblɔ̌ynɛ n gbilki ń tɛ̃́nkwlɔnɔ wɔ sɔkɔ, sɔ̃̀nko Krista tǎhkɩ̀ nɛ n mɛ ń sɔkɔ.
9 E ele disse-me: A minha graça é suficiente para ti, porque a minha força se aperfeiçoa na fraqueza. De boa vontade, pois, me gloriarei nas minhas fraquezas, para que o poder de Cristo repouse sobre mim.
10 Képah ye, Krista yĩnnɛ mâh mɛ tɛ̃́nkwlɔnɔ sɔkɔ, képah náh pɩ pàh ńnɛ n gbyɔ, képah náh pɩ mâh mɛ kwlɔ́nɔ́ sɔkɔ, képah náh pɩ pàh ńnɛ n fõh, képah náh pɩ tíkí képékè-à mɛ ń sɔkɔ, mè n nɛ n mɛ nɩ̀vɩ̀nɩ̀ sɔkɔ. Ń tɛ̃́nkwlɔnɔ gbĩ́ ye tǎhkɩ̀ n wɛ ń sɔkɔ.
10 Portanto, eu tenho prazer nas fraquezas, nas censuras, nas necessidades, nas perseguições, nas aflições por causa de Cristo. Porque quando eu estou fraco então eu sou forte.
11 Mé wɛ pɩ lékã́m kɛ̃́ névi sɔ̃́ ńnɛ. Tɛ́ képah wil yépi tyɩ́. Yépi ye sõ̀ yɩ̃nɛ ńmɔ yĩ́ngbɩ́ yónɔ́lɛ. Yé náh wɛ di, máh kɩ sɔ̃́ mɛ tir yɔ́lɛ n pɛ́kɩ́-ńkɛ̃́nɛ, nónó-á yé n ye Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ǹgbnɔlɛ, pè náh fṍnfṍ ńmɔ yõ.
11 Tornei-me tolo em gloriar-me; vós me compelistes. Porque eu devia ter sido recomendado por vós, visto que em nada fui inferior aos muitos principais apóstolos, embora eu nada seja.
12 Gbɩ yõ, mé sṍmnɔ́ pɩ yé tĩ̀nnɛ à gbɛ̃̀ndùnì tyi pɩ, ànɛ̂ gbǐl tyi duke náhnáhlɛ, ànɛ̂ tyítǎhnɩ̀nɛ, nónó-á n wɛ̃kɩ nɛ Yesu tɛ̃ntõ̀ névi-á ńnɛ.
12 Verdadeiramente, os sinais de um apóstolo foram manifestos entre vós com toda a paciência, por sinais, maravilhas e poderosos feitos.
13 Mé se Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkìnɔ́ tɛ́lɔ́ tɔkɔ fṍnfṍ pɩ yélɛ tir yɔ́ sɔkɔ? Máh yahle nɛ yé káh yĩn ń yĩ́nnɔ́lɛ képah ó náh di? Yé képah yɔ̃ mɔ ń kɔ̃, mé náh pɩ plɛ yé tyɩ́. Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkìnɔ́ tɛ́lɔ́ fṍnfṍ yé yõ tir nɛ̂ sɔkɔ?
13 Pois, em que éreis inferiores às outras igrejas, exceto que eu mesmo vos não fui um fardo? Perdoai-me este erro.
14 Yé yah, ńmɔ mɛ ń gblɔ̌y vi tɛ gbáhyĩ́ tɔ̃́-ò pɔ́nɔ́ yĩnnɛ yé tĩ̀nnɛ, tɛ́ yé náh n yĩn n pi ń yĩ́nnɔ́lɛ. Yé náh wɛ di, yépi ye mé n yah n kɔ̃, yé gbã̀n yî náh. Wɛ̃́npì náh yɩ̃nɛ pè gbã̀n yîlɛ n yah n sah pé dúbípu tyɩ́. Dúbípú ye yɩ̃nɛ pè nɛ n yah n sah pé wɛ̃́npì tyɩ́.
14 Eis aqui, pela terceira vez, eu estou pronto a ir ter convosco, e não vos serei um fardo; porque não busco o que é vosso, mas a vós; porque os filhos não devem guardar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ńmɔ kɩ fɛ̃ syi kɩ ń gbã̀n yî ànɛ̂ ń min tɔ kɔ̃ yépi yĩnnɛ. Yé tyɩ́-á sɔ̃́npɩlɛ kah nɔ ń tyɩ́, képah se kɩ kwâh wilki ńmɔ tyɩ́nɔnɔ sɔkɔ yé tyɩ́?
15 E eu muito alegremente gastarei, e me deixarei gastar por vós, se mais abundantemente vos amo, serei menos amado.
16 Gbɩ ye ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ náh yĩn ń yĩ́nnɔ́lɛ. Ǹtɛ yé túkù mɛ n yo nɛ lékã́mkãm névi-á ńnɛ, máh yélɛ n yõ yĩ́nvî sɔkɔ.
16 Mas seja assim; eu não vos fui um fardo, mas, sendo astuto, vos tomei com astúcia.
17 Máh nónó tõ tɛkɩ mɔ yé tyɩ́, mé se syɔ̃ pépi tyɩ́ à yé yõ?
17 Porventura, aproveitei-me de vós por algum daqueles que vos enviei?
18 Mé Tite gbah tɛ̃ nɛ à kyɩ yé tĩ̀nnɛ. Mé á yṹnpi yɔ́ tɔ tɛkɩ mɔ ǹnɛ nɛ̂ tyɩ́-á lésõ mé yo yé tyɩ́. Tite se mɛ pɔ yélɛ n yõ? Ǹmɔ sõnɔ ànɛ̂ ńmɔ tyɩ́ náh pɩ núkúlɛ di? Á kɔ dùkù tɔ náh pɩ núkúlɛ di?
18 Eu exortei Tito, e com ele enviei um irmão. Porventura, Tito se aproveitou de vós? Não andamos no mesmo espírito, não andamos nos mesmos passos?
19 Yé mɛ n sõ di mónɔ́lɛ nɛ ápi-á mɛ gbɩlɛ á gblɔ̌ynɛ n kɔ̃ yépi yah sɔkɔ. Ǹtɛ sɛ̃́ náh dɛ́, tyi nónó-á á n yo, Liyel yah sɔkɔ ye á n yo sélɛ á wrɔ́ kwrɔ́nmɔnɔ gbõ̀ yõ Kristalɛ. Ń nɛ́nɔ́nɔ́, ápi mɛ sé póllɛ n yo yépi Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ yah yuku yĩnnɛ.
19 Novamente, pensais vós que nos desculpamos convosco? Nós falamos em Cristo perante Deus, mas fazemos todas as coisas, ó amados, para vossa edificação.
20 Tíkí mɛ ń tɛ̃ nɛ máh kɩ pɔ yé tĩ̀nnɛ mé káh n pɔ yé wɛ máh mɛ n sõ̀ sɔ̃́, yépi tɔ káh ńmɔ wɛ yáh mɛ n sõ̀ sɔ̃́. Tíkí tɔ̃ mɛ ń tɛ̃ nɛ mé káh n pɔ mâl wɛ yé wrɔ́, ànɛ̂ yṹnwɔ̃rɩ́ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ fɔ̀kɔ̀nvyã̀hnɩ̀ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ wɛ̃ fwónɔ́lɛ, ànɛ̂ wɛ̃ tyɩ́ yónkònɔ́lɛ, ànɛ̂ yĩ́n yɩ̀kɩ̀ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ gblɔ̌y gbílkínɔ́lɛ ànɛ̂ tyífɛ̃̌ pɩ́nɔ́lɛ.
20 Porque temo que, quando chegar, não vos acharei como eu quereria, e que não serei encontrado por vós como quereríeis; que de alguma maneira haja debates, invejas, iras, contendas, maledicências, murmúrios, inchações, tumultos;
21 Tíkí tɔ̃ mɛ ń tɛ̃ nɛ máh kɩ pɔ yé tĩ̀nnɛ, ń Liyel káh n pɔ ń yilɔ yé wrɔ́ sɔkɔ, ànɛ̂ mé káh n pɔ n gbo névye yĩnnɛ, nónó-á lésõ tyípékè pɩ ǹgbòlɛ, tɛ́ pè náh mɛ yal mɔ põ̌põ̌ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ prɔ̀prɔ̀ pɩ́nɔ́lɛ, ànɛ̂ sèn pɩ̃́-ńkɛ̃̂ tyi pɩ́nɔ́lɛ.
21 e que, quando eu for novamente, o meu Deus me humilhe entre vós, e que eu lamente por muitos que pecaram anteriormente, e não se arrependeram da imundícia, e fornicação, e lascívia que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.