Gênesis 43

Rote Tii Alkitab (TXQ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Lelek naa, fai ndoe-laꞌas numa Kanaꞌan tamba sudi selik kana bali.
1 A fome se agravou na terra de Canaã.
2 Yakob nufanelun nara raꞌa rabasa nanaꞌak kara fo fai maneuk kara ndia anan nara reni numa Masir mai. Boe ma ana nafada sara nae, “Ana nggara ein! Malole lenak ei fali meni Masir miu, fo hasa seluk fee ita hade bali dei.”
2 Quando os cereais que eles haviam trazido do Egito estavam para acabar, Jacó disse a seus filhos: “Voltem e comprem um pouco mais de mantimento para nós”.
3 Tehuu Yahuda naselu nae, “Papa! Fai maneuk kara, manek Masir lima konan naa fee nesenedak nahere neu ai ena nae, ai ta bole matudu matan nara reu ndia, mete ma ai ta mia papa ana muri anan Benyamin!
3 Judá, porém, respondeu: “O homem estava falando sério quando nos advertiu: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’.
4 De papa muste fee luas neu fadi Benyamin, fo tungga no ai dei. Dei fo ai nau miu hasa nanaꞌak fee papa.
4 Se o senhor enviar Benjamim conosco, desceremos e compraremos mais mantimento,
5 Tehuu mete ma papa ta nau fee Benyamin neu, na, ai oo ta miu boe. Te hatahori Masir naa kokolak talo naa ena na!”
5 mas, se não deixar Benjamim ir, nós também não iremos. Lembre-se de que o homem disse: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’”.
6 Boe ma Yakob ndindia sara nae, “Tao hata de ei mafada hatahori naa ena mae, ei fadim bei ela esa bali! Ei sangga-sangga salak fo kada makasususak au!”
6 “Por que vocês foram tão cruéis comigo?”, lamentou-se Jacó. “Por que disseram ao homem que tinham outro irmão?”
7 Boe ma ara kokoe rae, “Papa, ee! Hatahori naa kada natane nakandook kana, fo nae sangga bubuluk ita ma basa ita nufanelun nara lalaꞌen. Ana natane nae, ‘Talo bee? Ei amam bei masodak, do? Ei bei ela fadi touk laen bali, do?’ De ai mae talo bee bali? Nau ta nau, ai kokolak tungga kada ndoon leo. Te see bubuluk nae, ana nau nadenu ai mia ai fadin naa neu?”
7 “Ele fez uma porção de perguntas sobre nossa família”, responderam. “Quis saber: ‘Seu pai ainda está vivo? Vocês têm outro irmão?’. Nós apenas respondemos às perguntas dele. Como poderíamos imaginar que ele diria: ‘Tragam seu irmão’?”
8 — ausente —
8 Judá disse a seu pai: “Deixe o rapaz ir comigo e partiremos. Do contrário, todos nós morreremos de fome, e não apenas nós, mas também nossos pequeninos.
9 — ausente —
9 Garanto pessoalmente a segurança dele. O senhor pode me responsabilizar se eu não o trouxer de volta. Carregarei a culpa para sempre.
10 Soba mete ma ai ta mahani doo basa ia, na, ai miu-maik laꞌe dua ena.”
10 Se não tivéssemos perdido todo esse tempo, poderíamos ter ido e voltado duas vezes”.
11 Basa boe ma sira aman nae, “Mete ma talo naa, na, ei tao talo ia leo. Miu haꞌi mala ita daen isi-minan neulaun lenak. Ndia: fani oe, bumbu-fanir, ai daa kaboo menik, modo salaf, kanari ma fufue laen bali. Basa naa meni fee manek Masir lima konan naa, fo mae ia ita fefeen.
11 Por fim, Jacó, seu pai, lhes disse: “Se não há outro jeito, pelo menos façam o seguinte. Coloquem na bagagem os melhores produtos desta terra: bálsamo, mel, especiarias e mirra, pistache e amêndoas, e levem de presente para o homem.
12 Ei oo meni doik baꞌu lena laꞌe dua boe, nahuu ei muste fee falik doik fo ei hambun numa ei karom dale, ndia fai maneuk kara raa. Fama te hatahorir raa ndia tao sala.
12 Levem também o dobro do dinheiro que foi devolvido, pois alguém deve tê-lo colocado nos sacos por engano.
13 Ei oo mia ei fadim boe, basa naa fali lai-lai naa miu, ee!
13 Depois, peguem seu irmão e voltem àquele homem.
14 Au hule-haradoi fo Manetualain mana Koasa Mateꞌen, oꞌofe-fafae manek Masir lima konan naa, fo nameda kasian neu ei. Losa ana nau fee falik Benyamin no Simeon neu ei, fo ei basa ngga fali sama-sama. Tehuu mete ma au anang nggara muste mopo, elan fo au lemba-asaa susa-sonak naa nakandoo leo.”
14 Que o Deus Todo-poderoso lhes conceda misericórdia quando estiverem diante daquele homem, para que ele liberte Simeão e deixe Benjamim voltar. Mas, se devo perder meus filhos, que assim seja”.
15 Basa boe ma ara reu rakabubua rala sira fefeen ma doik kara raa, fo reni sara Masir reu. Ara oo roo Benyamin boe. Ara losa naa, boe ma reu rasare Yusuf.
15 Então os homens pegaram os presentes de Jacó e o dobro do dinheiro e partiram com Benjamim. Por fim, chegaram ao Egito e se apresentaram a José.
16 Neu Yusuf mete-nita Benyamin no kaꞌan nara, boe ma ana nadenu ndia malangga mana maono-lalaun nae, “Mia hatahorir ia reni au umang reu! Basa naa miu tati sapi esa fo dode-nasu malada-malada. Huu neu ko ara raꞌa nai ledo tetuk ia ro au.”
16 Quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: “Estes homens almoçarão comigo ao meio-dia. Leve-os ao palácio, mate um animal e prepare um grande banquete”.
17 Boe ma malangga mana maono-lalaun naa, tao tungga Yusuf parendan. De ana noo sara reni Yusuf uman reu.
17 O homem fez conforme José ordenou e os levou ao palácio de José.
18 Neu ara laꞌo reni Yusuf uman reu, kaꞌan nara ramataꞌu ralan seli. Neu ara bei laꞌok numa dalak, esa kokolak no esa nae, “Tao hata de ana nadenu ro ita ia mai? Fama te ana nae nakasususak ita, nahuu doik fo ara fee falik kasa numa ita karon nara dale ndia fai maneuk naa. Ara kedi rae ro ita ia mai, fo medak neu ma ara humu rala ita, fo tao ita dadi neu ndia ata-daton. Basa boe ma ara leꞌa rala basa ita keledein nara.”
18 Quando os irmãos viram que estavam sendo levados à casa de José, ficaram apavorados. “É por causa do dinheiro que alguém colocou de volta nos sacos da outra vez que estivemos aqui”, disseram uns aos outros. “Ele planeja nos acusar de roubo e, depois, nos prender, nos tornar escravos e tomar nossos jumentos.”
19 Huu naa de neu ara sangga deka-deka Yusuf uman ena, boe ma ara kokolak ro malangga mana maono-lalaun naa rae,
19 À entrada do palácio, os irmãos se dirigiram ao administrador de José e lhe disseram:
20 “Papa! Ai moke ambon, huu fai maneuk kara ai mai hasa mita nanaꞌak numa ia ena.
20 “Ouça, senhor. Viemos ao Egito anteriormente para comprar mantimentos.
21 — ausente —
21 No caminho de volta para casa, paramos para pernoitar e abrimos os sacos. Descobrimos que o dinheiro de cada um, a quantia exata que havíamos pago, estava na boca do saco. Trouxemos o dinheiro de volta. Aqui está.
22 — ausente —
22 Também trouxemos mais dinheiro para comprar mantimentos. Não fazemos ideia de quem colocou o dinheiro nos sacos”.
23 Boe ma malangga mana maono-lalau naa naselu nae, “Ei matu-matu a leo! Hae mamataꞌu! Fama te ei Lamatuam ndia fee babaꞌe-babatik neu ei nai ei karom mara naa dale. Fai maneuk naa, au simbo ala basa ei doim mara ena. Ei ta mahuta ena.” Basa boe ma ana mboꞌi falik Simeon neni sira neu.
23 “Fiquem tranquilos”, disse o administrador. “Não tenham medo. Seu Deus, o Deus de seu pai, deve ter colocado esse tesouro nos sacos. Tenho certeza de que recebi seu pagamento.” Depois disso, soltou Simeão e o levou até onde eles estavam.
24 Boe ma basa sara maso reni Yusuf uman dale reu. De malangga mana maono-lalau naa fee sara oe fo ara safe ralao ein nara. Ana oo fee sira keledein nara raꞌa boe.
24 Em seguida, o administrador os conduziu para dentro do palácio de José. Deu-lhes água para lavar os pés e providenciou ração para seus jumentos.
25 Basa boe ma ana nafada nae, “Dei fo ei miꞌa ledo tetuk sama-sama mia malanggan.” Neu ara bei rahani Yusuf mamain, ara raole memak sira fefeen.
25 Quando foram avisados que almoçariam lá, os irmãos prepararam os presentes para a chegada de José ao meio-dia.
26 Neu Yusuf losa, boe ma basa sara sendek luu-langgan nara reu matan. De loo sira fefeen nara neun.
26 Assim que José chegou em casa, entregaram-lhe os presentes que haviam trazido e curvaram-se até o chão diante dele.
27 Boe ma Yusuf natane sara nae, “Talo bee? Ei basa ngga sodak kara, do? Ei amam fo lasik naa ena talo bee? Ana oo sodak boe, do?”
27 Depois de cumprimentá-los, José quis saber: “Como está seu pai, o senhor idoso do qual me falaram? Ainda está vivo?”.
28 Ara raselu rae, “Papa ata lasin, fo ai ama bonggin naa bei sodak.” Boe ma ara kaur langgan nara fo fee hada-horomatak neun bali.
28 “Sim”, responderam eles. “Nosso pai, seu servo, ainda está vivo e vai bem.” E curvaram-se mais uma vez.
29 Basa boe ma Yusuf leleuk ndule sara, losa ana mete-nita ndia fadin Benyamin. Sira dua sara ina esa ma ama esa. Boe ma ana nae, “Ooo! Ndia ena, ei fadi muri anam fo ei tuik fai maneuk kara raa ena, do?”
29 Então José olhou para seu irmão Benjamim, o filho de sua mãe, e perguntou: “Este é o irmão mais novo de que vocês me falaram?”. E disse a Benjamim: “Deus seja bondoso com você, meu filho”.
30 Yusuf mete-nita Benyamin naa, boe ma dalen hii nalan seli fo nahindan doo basa ia naa nae mboꞌa dea mai ena. Te ana sue nalan seli neu fadin na. Ana ta bisa nakataka nala dalen ena. Boe ma ana lai-laik laꞌo ela sara, fo maso neni kaman dale neu. De ana buꞌi nasakekedun numa naa.
30 Muito emocionado por causa do irmão, José saiu depressa da sala. Foi para o quarto, onde chorou.
31 Ana buꞌi nateꞌe, boe ma neu narou oe. Ana tao natetea dalen, de dea neu natonggo no sara. Boe ma ana nadenu mana mafafaꞌu uman nara reu rambembeda mei nanaꞌak.
31 Depois de lavar o rosto, voltou mais controlado e ordenou: “Tragam a comida!”.
32 Ara fee Yusuf mesa kana naꞌa feꞌe neu mei esa. Ndia kaꞌa-fadin nara raꞌa reu mei laen. Ndia penggawe hatahori Masir asa oo raꞌa feꞌe reu mei laen boe, nahuu ara nunute mete ma raꞌa rakabua ro hatahori Ibranir.
32 José foi servido em sua própria mesa, e seus irmãos, em uma mesa separada. Os egípcios que comiam com José, por sua vez, foram servidos em outra mesa, pois os egípcios desprezavam os hebreus e se recusavam a comer com eles.
33 Malangga mana maono-lalau naa tao talo naa ena, fo fee kaꞌa-fadin nara ranggatuuk rasasare aok ro Yusuf. Ana fee sara esa-esak ranggatuuk tungga sira teun nara, mulai numa kaꞌa uluk losa fadik mateꞌen. Neu ara mete-rita sira nenggetuun nara talo naa, boe ma ara heran.
33 José disse a cada um dos irmãos onde deviam sentar-se e, para espanto deles, colocou-os ao redor da mesa em ordem de idade, do mais velho para o mais novo.
34 Basa de Yusuf koladu fo ndia mana mafafaꞌu uman nara haꞌi fee kaꞌa-fadin nara nanaꞌak numa ndia mein mai. Basa sara simbo koko babaꞌuk. Tehuu ara tao Benyamin enan, baꞌu lena laꞌe lima numa ndia kaꞌan nara mai. Boe ma basa sara raꞌa-rinu losa poꞌon nara rakabete ralan seli.
34 Mandou encher os pratos deles com comida de sua própria mesa, e deram a Benjamim uma porção cinco vezes maior que a dos outros. E eles comeram e beberam à vontade com José.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.