Gênesis 41
Rote Tii Alkitab (TXQ) vs NAA
1 Seli heni teuk dua, boe ma manek Masir nala meꞌi. Ana nala meꞌi nambariik numa lee Nil tatain.
1 Passados dois anos completos, Faraó teve um sonho e eis que estava em pé junto ao rio Nilo.
2 Medak neu ma, ana mete-nita sapi maao hitu. Roun nara manggadila moi-moik kara. Ara kalua numa lee naa mai, de raꞌa naꞌu numa naa.
2 Do rio subiam sete vacas de boa aparência e gordas e pastavam no meio dos juncos.
3 Basa boe ma hambu sapi laen hitu bali kalua numa lee naa mai. Aon nara nggofa-siik kara. Ara rambariik deka-deka ro sapi maaor raa.
3 Após elas subiam do rio outras sete vacas, de aparência feia e magras; e pararam junto às primeiras, na margem do rio.
4 De sapi nggofa-siik kahituk kara raa, kodo heni sapi maao kahituk kara raa. Boe ma manek afe kaiboik.
4 As vacas de aparência feia e magras engoliam as sete vacas de boa aparência e gordas. Então Faraó acordou.
5 Ta dook ka boe ma ana sunggu seli bali. De ana nala meꞌi seluk. Ana mete-nita hade mbule neuk hitu, kalua numa hade huu neulauk esa mai.
5 Tornando a dormir, sonhou outra vez. De uma só haste saíam sete espigas cheias e boas.
6 Basa de ana mete-nita bali, hade mbule langgak hitu mana malek kara laꞌe ani katobik ena.
6 E após elas nasciam sete espigas mirradas e queimadas pelo vento leste.
7 Boe ma basa hade mbule langgak kara raa, kodo heni hade mbule neuk kahituk kara raa. Basa boe ma manek afe. Dei de ana bubuluk, ndia nala meꞌi seluk ena bali.
7 As espigas mirradas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então Faraó acordou. Tinha sido um sonho.
8 Neu huhua anan, boe ma manek duduꞌan ta namaneu. De ana fee parenda neu hatahorir fo reu tungga basa hatahori mana losi-laler ma hatahori malelak kara marai Masir. Basa de ana tui ndia meꞌin neu sara, tehuu ta hambu esa boe na bisa selu nala meꞌis naa sosoa-ndandaan.
8 De manhã, ao despertar muito perturbado, mandou chamar todos os magos do Egito e todos os seus sábios. Contou-lhes os seus sonhos, mas não havia ninguém que pudesse dar a interpretação.
9 Basa boe ma penggawe mana maono-lalau manek nininun naa, bei fo nasaneda nala Yusuf. De ana neu nafada manek nae, “Papa manek, au muste manaku au salang.
9 Então o copeiro-chefe disse a Faraó: — Hoje me lembro das minhas ofensas.
10 Fai bakahulun neu papa namanasa au ua au nonoong, de tee ai meni bui dale miu,
10 Quando Faraó ficou irado com os seus servos e me pôs na prisão, na casa do comandante da guarda, a mim e ao padeiro-chefe,
11 leꞌodaek esa, ai dua ngga mala meꞌi. Esa-esak no meꞌin, ma esa-esak no ndia sosoa-ndandaan.
11 tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele. Sonhamos, e cada sonho tinha o seu próprio significado.
12 Numa bui naa dale oo, hambu hatahori Ibrani bei muri-soruk esa boe. Malangga bui soꞌu nalan dadi neu malangga mana maono-lalau numa bui dale. Ai tui ai meꞌin neun. Boe ma ana nafada meꞌis sara raa sosoa-ndandaan.
12 Achava-se conosco um jovem hebreu, escravo do comandante da guarda. Contamos a ele os nossos sonhos, e ele nos deu a interpretação, a cada um segundo o seu sonho.
13 Huu naa de papa manek soꞌu falik au. Tehuu au nonoong naa hambu hukun mates. Dadi basa naar, ndaa tetar sama leo hatahori Ibrani naa kokolan.”
13 E tal como nos interpretou, assim aconteceu: eu fui restituído ao meu cargo, e o outro foi enforcado.
14 Manek namanene nala naa, boe ma ana nadenu hatahori lai-laik neu nala Yusuf numa bui. Basa boe ma Yusuf nafafaꞌu nalolole aon, ma nggati bualoꞌa-papaken fo neu nasare manek.
14 Então Faraó mandou chamar José, e o fizeram sair às pressas da masmorra. Ele se barbeou, mudou de roupa e foi apresentar-se a Faraó.
15 Ana losa, boe ma manek kokolak nae, “Taꞌek, ee! Au ala meꞌi, tehuu ta hambu hatahori esa boe na fo bisa selu meꞌis naa sosoa-ndandaan. Tehuu hambu hatahori nafada au nae, o bisa.”
15 Este lhe disse: — Tive um sonho, e não há quem o interprete. Porém ouvi falar a respeito de você que, quando ouve um sonho, é capaz de interpretá-lo.
16 Boe ma Yusuf naselu nae, “Papa manek. Au oo ta ala hata-hata boe. Kada Manetualain mesa kana ndia bisa selu no tetuk meꞌis naa sosoa-ndandaan. Neu ko Ana nae nafada hata fo malole neu papa manek.”
16 José respondeu: — Isso não está em mim; mas Deus dará resposta favorável a Faraó.
17 Basa boe ma manek tui nae, “Nai au meꞌing naa dale, au ambariik numa lee Nil tatain.
17 Então Faraó disse a José: — No meu sonho, eu estava em pé na margem do Nilo,
18 Boe ma hambu sapi maao hitu, roun nara manggadila moi-moik kara. Ara kalua numa lee mai, de reu raꞌa naꞌu numa lee tatain.
18 e eis que subiam dele sete vacas gordas e de boa aparência e pastavam no meio dos juncos.
19 Basa boe ma sapi laen hitu mai bali. Tehuu sapir raa nggofa-siik kara. Nai dae Masir ia, au bei ta ita sapi nggofa-siik matak leo naak!
19 Após estas subiam outras vacas, fracas, muito feias e magras. Eu nunca tinha visto vacas tão feias, em toda a terra do Egito.
20 Tehuu au heran laꞌe esak kana! Huu medak neu ma, sapi nggofa-siik kahituk kara raa, kodo heni sapi maao kahituk kara raa.
20 E as vacas magras e ruins devoravam as primeiras sete vacas gordas.
21 Ara kodo heni sara, tehuu sapir raa nggofa-siik rakandoo. Basa boe ma au afe kaiboik.
21 E, depois de as terem engolido, não davam aparência de que as tinham devorado, pois o aspecto delas continuava ruim como no princípio. Então acordei.
22 Basa de au sunggu seli bali, boe ma au ala meꞌi seluk. Au mete-ita hade mbule neuk hitu, kalua numa hade huu neulauk esa mai.
22 Depois, vi, em meu sonho, que sete espigas saíam da mesma haste, cheias e boas.
23 Basa naa, au mete-ita seluk bali, hade mbule langgak hitu, mana malek kara laꞌe ani katobik ena.
23 Depois delas nasceram sete espigas secas, mirradas e queimadas pelo vento leste.
24 Boe ma basa hade mbule langgak kara raa, kodo heni hade mbule neuk kahituk kara raa. Basa naa au afe. Boe ma au tui meꞌis naa neu hatahori malelak kara. Tehuu ta hambu hatahori esa boe na fo bisa selu nala sosoa-ndandaan.”
24 As sete espigas mirradas devoravam as sete espigas boas. Contei isso aos magos, mas ninguém foi capaz de me dar a interpretação.
25 Boe ma Yusuf selu nae, “Papa manek. Meꞌis kaduak kara raa sosoa-ndandaan kada esak ka. Manetualain nafada memak papa manek hata fo Ana nae taon.
25 Então José respondeu: — O sonho de Faraó é apenas um; Deus revelou a Faraó o que ele vai fazer.
26 Meꞌis naa sosoa-ndandaan talo ia: sapi maao kahituk kara raa, ma hade mbule neuk kahituk kara raa, ndia fai betes teuk hitu. Meꞌis sara raa sosoa-ndandaan esak ka.
26 As sete vacas boas serão sete anos; as sete espigas boas, também sete anos; o sonho é um só.
27 Boe ma sapi nggofa-siik kahituk kara raa, ma hade langgak mbule kahituk kara raa, ndia fai ndoe-laꞌas teuk hitu.
27 As sete vacas magras e feias, que subiam após as primeiras, serão sete anos, bem como as sete espigas mirradas e queimadas pelo vento leste serão sete anos de fome.
28 De Manetualain nafada memak ena hata fo Ana nae taon. Naa, sama leo hata fo bebeik kara ia au afadak ena.
28 — Esta é a palavra, como acabo de dizer a Faraó: Deus manifestou a Faraó o que ele vai fazer.
29 Neu ko ita hambu fai betes losa teuk hitu nai basa mamanak kara marai nusa Masir ia.
29 Eis que vêm sete anos de grande abundância por toda a terra do Egito.
30 — ausente —
30 Depois virão sete anos de fome. Toda aquela abundância será esquecida na terra do Egito e a fome consumirá a terra;
31 — ausente —
31 e não será lembrada a abundância na terra, por causa da fome que seguirá, porque será gravíssima.
32 Papa manek nala meꞌi laꞌe dua naa sosoa-ndandaan nae, Manetualain henggenee memak ena. Ta dook ka bali, hata fo Ana henggeneek naa, mulai dadi ena.
32 O sonho de Faraó foi repetido, porque a coisa é estabelecida por Deus, e Deus se apressa a fazê-la.
33 Huu naa de au fee au hahambung talo ia: Malole lenak papa manek sangga hatahori malelak esa, fo bisa nakaneni no malole. Basa naa soꞌu malan fo ana koladu natalolole nusak ia.
33 — Agora, pois, Faraó devia escolher um homem ajuizado e sábio e encarregá-lo de dirigir a terra do Egito.
34 Neu fai betes teuk hitu naa, malole lenak papa manek oo soꞌu hatahori laen bali boe, fo ara raduduru nanaꞌa lenan nara. Nanaꞌa lenan nara raa, ara baꞌe sara reu lima fo mbeda babaꞌek esa.
34 Faraó devia fazer isto: pôr administradores sobre a terra e recolher a quinta parte dos frutos da terra do Egito nos sete anos de fartura.
35 Ara muste tungga papa manek parendan, fo ara haꞌi hader numa basa nggorok kara marai Masir mai. Basa naa ara muste mbeda hader raa reu soka-poler fo ranea ratalolole sara.
35 Esses administradores deviam ajuntar toda a colheita dos bons anos que virão, recolher cereal por ordem de Faraó, para mantimento nas cidades, e guardá-lo em armazéns.
36 Fo neu ko fai ndoe-laꞌas teuk kahituk kara raa losa, na, ita bei taena nanaꞌak. No dalak naa, ta hambu hatahori mate nahuu ndoes.”
36 Assim, o mantimento servirá para abastecer a terra nos sete anos da fome que haverá no Egito, para que a terra não seja destruída pela fome.
37 Manek namanene Yusuf kokolak talo naa, boe ma manek no ndia penggawe moꞌon nara rakaheik tungga Yusuf hahambun naa.
37 O conselho agradou a Faraó e a todos os seus oficiais.
38 Boe ma manek kokolak nae, “Manetualain Dula-dalen koasan hambu memak nai Yusuf ena. Huu naa de ta bisa dadi, ai hambu hatahori laen bali fo lena heni ndia.”
38 Então Faraó perguntou aos seus oficiais: — Será que poderíamos achar alguém melhor do que José, um homem em quem está o Espírito de Deus?
39 Boe ma manek kokolak no Yusuf nae, “Manetualain nafada basa dedeꞌak kara iar reu o ena. Hatematak ia, dei de ai bubuluk mae o ia malelak. Ma o malelan lena heni basa hatahorir.
39 Depois, Faraó disse a José: — Visto que Deus revelou tudo isto a você, não há ninguém tão ajuizado e sábio como você.
40 Huu naa de hatematak ia au soꞌuk o dadi neu au lima konang, fo o dadi malanggan nai au uma manen. Ma neu ko basa au rau-inggung nggara tungga o parendan. Kada au mesa ngga ndia lena heni o.”
40 Você será o administrador da minha casa, e todo o meu povo obedecerá à sua palavra. Somente no trono eu serei maior do que você.
41 — ausente —
41 E Faraó disse mais a José: — Eis que eu o constituo autoridade sobre toda a terra do Egito.
42 — ausente —
42 Então Faraó tirou o seu anel-sinete da mão e o pôs no dedo de José. Mandou que o vestissem com roupas de linho fino e lhe pôs no pescoço um colar de ouro.
43 Basa boe ma ana fee ndia kareta ndara nomer kaduan neu Yusuf fo ana saꞌe. Hambu hatahori nalaik nakahuluk nesik mata fo nanggou taa-taa nae, “Wee! Soi dalak! Fee hada-horomatak! Hambu hatahori ina-huuk nae nesik ia!” No dalak naa, manek soꞌuk Yusuf dadi neu ndia lima konan nai dae Masir ena.
43 E o fez subir na sua segunda carruagem, e clamavam diante dele: “Inclinem-se todos!” Desse modo, deu-lhe autoridade sobre toda a terra do Egito.
44 Basa boe ma manek kokolak no Yusuf nae, “Talo ia. O bubuluk memak ena, au ia manek. Au afada basa hatahorir marai Masir ena ae, mete ma o ta fee luas, na, ara ta bisa tao hata-hata.”
44 Disse ainda Faraó a José: — Eu sou Faraó, mas sem a sua ordem ninguém poderá fazer nada em toda a terra do Egito.
45 Basa boe ma manek foi Yusuf nade Safnat Panea, tungga hatahori Masir naden. Ana oo fee Yusuf sao nala inak esa boe, nade Asnat. Yusuf ari-aman nade Potifera. Ana ndia koladu anggama nai kota On. No dalak naa, Yusuf dadi neu hatahori ina-huuk nai dae Masir.
45 E Faraó chamou José de Zafenate-Paneia e lhe deu por mulher Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om. E José percorreu toda a terra do Egito.
46 Neu ara soꞌuk Yusuf naa, teun nara 30. Basa boe ma ana laꞌo neu memete ndule basa mamanak kara marai dae Masir.
46 José tinha trinta anos de idade quando se apresentou a Faraó, rei do Egito, e andou por toda a terra do Egito.
47 Nai fai betes teuk hitu naa dalen, basa osi-lutur nanaꞌan nara dadi ralan seli.
47 Nos sete anos de fartura a terra produziu com abundância.
48 Boe ma Yusuf naduduru nanaꞌa lenak kara raa, fo ana mbeda sara. Hambu hader ruma mamanak kara deka no kota bee, na, ana mbeda sara neu kota naa soka-polen.
48 E José ajuntou todo o mantimento que houve na terra do Egito durante os sete anos e o guardou nas cidades; o mantimento do campo ao redor de cada cidade foi guardado na mesma cidade.
49 Losa hader buna-boan fo ana naduduru nalak kara raa noꞌun seli, sama leo sarakaek manai tasi tataik, losa ta hambu hatahori bisa uku-sudi nala sara ena.
49 Assim, José ajuntou muitíssimo cereal, como a areia do mar, até perder a conta, porque ia além das medidas.
50 Neu fai ndoe-laꞌas bei ta losa, Yusuf saon Asnat bonggi nala ana touk dua ena.
50 Antes de chegar a fome, nasceram dois filhos a José, os quais lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Boe ma Yusuf kokolak nae, “Manetualain tao nala au lilii heni au doidosong, neu au kalua numa au amang uman mai.” Huu naa de ana foi ana ulun nade Manase (fo dedeꞌa deꞌek naa liin sangga sama no dedeꞌa deꞌek laen, fo sosoa-ndandaan nae, ‘lilii’).
51 Ao primogênito José chamou de Manassés, pois disse: “Deus me fez esquecer todo o meu trabalho e toda a casa de meu pai.”
52 Neu ana hambu ana kaduan, boe ma ana kokolak bali nae, “Au hambu doidosok noꞌuk ka numa mamanak ia ena. Tehuu Manetualain fee babaꞌe-babatik, ma au hambu anak numa ia ena.” Boe ma ana foi kanak naa nade, Efraim.
52 Ao segundo deu o nome de Efraim, pois disse: “Deus me fez próspero na terra da minha aflição.”
53 Basa boe ma fai betes teu kahituk kara raa basa.
53 Passados os sete anos de abundância que houve na terra do Egito,
54 Boe ma fai ndoe-laꞌas teuk hitu mulai mai, ndaa no hata fo fai bakahulun Yusuf nafada memak ena. Nai mamanak laen hatahorir ndoe-laꞌa ena. Tehuu nai basa mamanak kara marai Masir, hambu nanaꞌak.
54 começaram os sete anos de fome, como José havia predito. E havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Doo-doo boe ma hatahori Masir asa mulai ndoe-laꞌa. De ara reu roke nanaꞌak numa manek. Boe ma manek nadenu sara reni Yusuf reu, fo tungga Yusuf parendan.
55 Quando toda a terra do Egito começou a sentir a fome, o povo clamou a Faraó por pão; e Faraó dizia a todos os egípcios: — Vão falar com José e façam o que ele disser.
56 Tehuu fai ndoe-laꞌas naa tamba ta hohoꞌak bali, losa basa mamanak kara marai Masir oo ndoe-laꞌa boe. Boe ma Yusuf mulai sai heni basa soka-poler fo seꞌo hader reu hatahori Masir asa.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, José abriu todos os celeiros e vendia aos egípcios; porque a fome aumentava na terra do Egito.
57 Basa boe ma hatahorir sudi ruma bee mai reu hasa nanaꞌak numa Masir, nahuu fai ndoe-laꞌas naa nemetaꞌuk ndoos.
57 E todas as terras vinham ao Egito para comprar de José, porque a fome aumentava em todo o mundo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.