Gênesis 37

Rote Tii Alkitab (TXQ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 — ausente —
1 Jacó habitou na região onde seu pai havia morado, na terra de Canaã.
2 — ausente —
2 Eis a história da descendência de Jacó: José, ainda jovem, com a idade de dezessete anos, apascentava o rebanho com seus irmãos, os filhos de Bala e os filhos de Zelfa, mulheres de seu pai; e ele contou ao seu pai as más conversas dos irmãos.
3 Neu bonggi Yusuf, Yakob lasik ena. Huu naa de ana sue nala Yusuf lena heni anan laen nara. Laꞌe esa, Yakob tao badu naruk esa lolen seli fee Yusuf.
3 Israel amava José mais do que todos os outros filhos, porque ele era o filho de sua velhice; e mandara-lhe fazer uma túnica de várias cores.
4 Neu kaꞌan nara mete-rita sira aman sue nakalena neu Yusuf, boe ma ara mburuk ralan seli roon, losa ara ta nau kokolak malole roon bali.
4 Seus irmãos, vendo que seu pai o preferia a eles, conceberam ódio contra ele e não podiam mais tratá-lo com bons modos.
5 — ausente —
5 Ora, José teve um sonho, e o contou aos seus irmãos, que o detestaram ainda mais:
6 — ausente —
6 "Ouvi, disse-lhes ele, o sonho que tive:
7 — ausente —
7 estávamos ligando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e se pôs de pé, enquanto os vossos o cercavam e se prostravam diante dele."
8 Basa boe ma ara ndindia Yusuf rae, “Woi! O duꞌa mae, o nau dadi neu malanggan fo parenda ai, do?” Ara rasakele ralan seli neun ena, nahuu ana nafada ndia meꞌin naa.
8 Seus irmãos disseram-lhe: "Quererias, porventura, reinar sobre nós e tornar-te nosso senhor?" E odiaram-no ainda mais por causa de seus sonhos e de suas palavras.
9 Basa boe ma Yusuf nala meꞌi seluk bali. Boe ma ana nafada kaꞌan nara nae, “Wee! Au ala meꞌi bali. Au mete-ita ledo, bulan, ma nduuk salahunu esa. Basa sara kaur langgan nara no malole mbali au.”
9 José teve ainda outro sonho, que contou aos seus irmãos. "Tive, disse ele, ainda um sonho: o sol, a lua e onze estrelas prostravam-se diante de mim."
10 Yusuf tui basa meꞌis naa neu ndia aman ma kaꞌan nara ena, boe ma aman nahara nahere neun nae, “Meꞌis matak bee naa! O duꞌa mae, au ma o inam, ma o kaꞌa-fadim mara mai fo ai idu o eim? O neulauk naa ena maa!”
10 Ele contou isso ao seu pai e aos seus irmãos, mas foi repreendido por seu pai: "Que significa, disse-lhe ele, este sonho que tiveste? Viremos, porventura, eu, tua mãe e teus irmãos, a nos prostrar por terra diante de ti?"
11 De Yusuf kaꞌan nara mbiri ralan seli roon. Tehuu ndia aman duꞌa ta basa-basa no meꞌis naa.
11 Seus irmãos ficaram, pois, com inveja dele, mas seu pai guardou a lembrança desse acontecimento.
12 Faik esa, Yusuf kaꞌan nara foo reni sira aman bibi hien ma bibi lombon nara losa deka nggorok Sikem.
12 Os irmãos de José foram apascentar os rebanhos de seu pai em Siquém.
13 Ta dook ka boe ma aman nae, “Usu, ee! O kaꞌam mara lolo bibi hiek ma bibi lombo deka-deka nai Sikem. De mahehere fo muu tiro sara dei.”
13 Israel disse a José: "Teus irmãos guardam os rebanhos em Siquém. Vem: vou mandar-te a eles." "Eis-me aqui", respondeu José.
14 De aman nae, “O muu dei, fo tiro sudi o kaꞌam mara ma au bibi hieng ma bibi lombong nggara. Ara talo bee, na, o fali mai fo tui au.”
14 "Vai, pois, ver se tudo corre bem a teus irmãos e ao rebanho, e traze-me notícias deles." Enviou-o do vale de Hebron, e José foi a Siquém.
15 Losak ka boe ma ana sangga sara ndule mook. Basa boe ma ana natonggo no hatahori esa, de hatahori naa natanen nae, “O sangga hata?”
15 Um homem encontrou-o errando pelo campo: "Que buscas?" perguntou ele.
16 Yusuf naselu nae, “Toꞌo, au sangga au kaꞌang nggara. Ara foo bibi hiek ma bibi lombo sangga naꞌu deka-deka nai ia. Toꞌo mete-nita sara boe, do?”
16 "Busco meus irmãos, respondeu ele. Dize-me onde apascentam os rebanhos."
17 Boe ma hatahori naa nafada nae, “Ara ta rai ia ena. Tehuu ara rae sira sangga reni deka-deka nggorok Dotan reu.”
17 E o homem respondeu: "Partiram daqui e ouvi-os dizer: Vamos a Dotain." Partiu então José em busca dos seus irmãos e encontrou-os em Dotain.
18 Tehuu neu Yusuf bei numa dook ka, te ara mete-ritan ena. Boe ma ara rala harak fo rae tao risan.
18 Eles o viram de longe. Antes que José se aproximasse, combinaram entre si como o haveriam de matar;
19 De esa nafada esa nae, “Ei mete dei. Malangga meꞌis mai ena!
19 e disseram: "Eis o sonhador que chega.
20 Mai fo ita tao tisan leo. Basa naa ita nggari henin neni oe mata mates esa dale neu. Dei fo ita tafada papa tae, banda fuir raꞌa henin ena. Dei fo ita mete sudik ndia meꞌin nara raa dadi talo bee!”
20 Vamos, matemo-lo e atiremo-lo numa cisterna; diremos depois que uma fera o devorou; e então veremos de que lhe aproveitaram os seus sonhos."
21 Kaꞌan Ruben namanene nala naa, boe ma ana sangga dalak fo nae fee Yusuf nasoda. De ana kaꞌi-ore fadin nara nae, “Wee! Ita boso tao tisan!
21 Ouvindo-o, porém, Rubem, quis livra-lo de suas mãos: "Não lhe tiremos a vida, disse ele.
22 Malole lenak ita nggarin neni kada oe mata mates ia dale neu. Nai ia mamana nees, de ta hambu hatahori esa boe na bubuluk. Sadi boso feen nadaa.” Ana kokolak talo naa, nahuu ana nau nakamboꞌik Yusuf, fo nadenun fali neu ngga.
22 Não derrameis sangue. Jogai-o naquela cisterna, no deserto, mas não levanteis vossa mão contra ele." Pois Rubem pensava livrá-lo de suas mãos para o reconduzir ao pai.
23 Neu Yusuf losa kaꞌan nara, boe ma ara toꞌu ralan de ara ruꞌi heni badu malolen naa.
23 Quando José se aproximou de seus irmãos, eles o despojaram de sua túnica, daquela bela túnica de várias cores que trazia,
24 Boe ma ara leꞌa rorosok kana, de ara timban maso neni oe matak dale neu.
24 e jogaram-no numa cisterna velha, que não tinha água.
25 Basa boe ma ara fali reu raꞌa-rinu. Ara bei raꞌa-rinu, medak neu ma ara mete-rita hatahori nononggok esa mai. Hatahori nononggok naa, ontan nara fua reni bua-baꞌu neseseꞌok kara, ndia leo ai daa kaboo menik, bumbu-fanir, ma modo-aidoo mata-matak kara. Naa te hatahori nononggok Ismael hatahorin nara raa, ara ruma nggorok Gilead mai, rae reni doon seli reu, nai nusa Masir.
25 E, sentando-se para comer, eis que, levantando os olhos, viram surgir no horizonte uma caravana de ismaelitas vinda de Galaad. Seus camelos estavam carregados de resina, de bálsamo e de ládano, que transportavam para o Egito.
26 Basa boe ma Yahuda nafada kaꞌa-fadin nara nae, “Wee! Malole lenak talo kada ia. Ita boso tao tisan. Nanalan hata? Leo mae talo bee oo, ita ta bisa tafuni tala ndia daan boe.
26 Então Judá disse aos seus irmãos: "Que nos aproveita matar nosso irmão e ocultar o seu sangue?
27 Malole lenak ita teu seꞌon neu hatahori Ismael asa raa. Leo mae ita taon talo bee oo, ndia bei ita fadi bonggin boe. Huu naa de ita boso takahehedik kana!” Boe ma basa sara rala harak tungga ndia kokolan.
27 Vinde e vendamo-lo aos ismaelitas. Não levantemos nossas mãos contra ele, pois, afinal, é nosso irmão, nossa carne." Seus irmãos concordaram.
28 Ndaa no hatahori mana danggan nara raa laꞌok tungga naa, boe ma Yusuf kaꞌan nara leꞌan numa oe matak naa dale mai. De ara seꞌo henin neu hatahori Ismael asa raa, no belin doi fulak dua hulu. Basa boe ma ara roo Yusuf neni Masir neu.
28 E, quando passaram os negociantes madianitas, tiraram José da cisterna e venderam-no por vinte moedas de prata aos ismaelitas, que o levaram para o Egito.
29 Neu ara seꞌo heni Yusuf naa, Ruben ta bubuluk. Huu naa de neu ana fali neni oe matak naa neu, ana nggengger nalan seli, nahuu Yusuf ta sana ena. De ana sisii nasida bualoꞌa-papaken manai ao-inan, nahuu dalen susa nalan seli.
29 Rubem voltou à cisterna, e eis que José já não estava ali.
30 Boe ma ana fali neni fadin nara neu, de nae, “Awii! Kanak naa ta sana ena. Hatematak ia au muste tao hata bali?”
30 Rasgou então suas vestes e voltou para junto dos seus irmãos: "O menino desapareceu, disse ele. E eu, para onde irei?"
31 Basa boe ma ara hala bibi hiek esa, de haꞌi rala Yusuf badu malolen naa, ara boron neni daak naa neu.
31 Tomaram então a túnica de José, mataram um cabrito e a mergulharam no seu sangue.
32 Boe ma ara haꞌi rala badu mana lelemu daak naa, de renin fee neu sira aman, ma rafada rae, “Papa! Ai here mala badu ia! Papa mete sudik kana. Fama ko ia fadi Usu badun.”
32 E mandaram-na levar ao seu pai com esta mensagem: "Eis o que encontramos: vê se não é, porventura, a túnica do teu filho."
33 Yakob namumula basak ka badu naa, boe ma nalelan tutik ka. De ana naselu nae, “Awii! Ia memak au anang badun. Mitak mae banda fuir sii rakalulutun numa bee. Awii! Au anang maten ena!”
33 Jacó reconheceu-a e exclamou: "É a túnica de meu filho! Uma fera o devorou! José foi estraçalhado!"
34 Basa boe ma Yakob sii nakalulutu badun, de ana pake bua-loꞌa soka akinaak, nahuu ana susa nalan seli. Boe ma ana buꞌi nakarereu anan ta pake hahae.
34 E, rasgando as vestes, cobriu-se de um saco, e chorou o seu filho por muito tempo.
35 Basa ndia ana toun ma ana inan lalaꞌen mai kokoen, tehuu ta rala sana. Ana nae, “Taa! Au bisa susa losa mate, huu au ta bisa lilii kakanak esa ia.” Boe ma Yakob dalen susa nakandoo, nahuu ana nasaneda neu anan Yusuf mana matek naa ena.
35 Todos os seus filhos e filhas vieram consolá-lo, mas ele não aceitou nenhuma condolência: "É chorando, disse ele, que descerei para junto de meu filho na habitação dos mortos." Foi assim que o seu pai o chorou.
36 Neu Yakob bei susa-sona talo naa, tehuu hatahori danggan nara raa, losa Masir ena. Boe ma reu seꞌo Yusuf neu hatahori ina-huuk esa, nade Potifar. Ndia ia, komedan numa basa soldadu mana manea manek Masir uma manen mai.
36 Os madianitas venderam-no a Putifar, no Egito, eunuco do faraó e chefe da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.