Gênesis 37
Õ'âkĩ̶ hɨ yeere uúkũri turi Tukano (TUONT) vs BKJ
1 Jacob peꞌe Canaá diꞌtapʉ tojacãꞌcʉ niwĩ. Ti diꞌtapʉta cʉ̃ pacʉ yoaticã nínicʉ niwĩ.
1 E Jacó habitou na terra em que seu pai foi estrangeiro, na terra de Canaã.
2 Aꞌte Jacob niꞌcʉ̃ põꞌrã nisetiꞌque queti niꞌi.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, sendo da idade de dezessete anos, estava apascentando as ovelhas com seus irmãos. E o rapaz estava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai. E José trouxe a seu pai más notícias sobre eles.
3 Jacob José peꞌere ãpẽrã cʉ̃ põꞌrã nemorõ maꞌiyʉꞌrʉnʉꞌcãcʉ niwĩ. Cʉ̃ bʉcʉ waro nirĩ cura bajuaꞌcʉ niyucã, tojo weecʉ niwĩ. Cʉ̃rẽ maꞌiyʉꞌrʉgʉ, niꞌcãrõ suꞌtiro cʉ̃ sãñatjo añurõ waro weecʉ niwĩ.
3 Ora, Israel amava José mais do que a todos os seus filhos, porque ele era o filho da sua velhice, e ele lhe fez uma túnica de muitas cores.
4 Cʉ̃ maꞌmisʉmʉa cʉ̃ peꞌere “Marĩ nemorõ maꞌiyʉꞌrʉnʉꞌcãmi” nírã, cʉ̃rẽ ĩꞌasĩꞌrĩti, uacãrã niwã. Cʉ̃rẽ ne cãꞌrõ añudutiticãrã niwã.
4 E quando seus irmãos viram que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, eles o odiaram, e não conseguiam falar pacificamente com ele.
5 Niꞌcã ñami José quẽꞌecʉ niwĩ. Tere cʉ̃ maꞌmisʉmʉarẽ werecʉ niwĩ. Tere tʉꞌorã, totá nemorõ cʉ̃ meꞌrã uacãrã niwã.
5 E José sonhou um sonho, e o contou a seus irmãos; e eles o odiaram ainda mais.
6 Aꞌtiro nicʉ niwĩ:
6 E ele lhes disse: Ouvi, rogo-vos, este sonho que eu sonhei:
7 Marĩ nipeꞌtirãpʉta cãpũpʉ niasʉ. Topʉre trigore opa dotori dʉꞌterã weeasʉ. Niꞌcã ño ya doto cjã ño wãꞌcãnʉꞌcã, diacjʉ̃ ejanʉꞌcã waꞌasʉ. Mʉsã ye ñorĩ peꞌe ya ño sumuto sʉtʉanʉꞌcãpʉ. Ya ñorẽ ẽjõpeoro weronojõ paamuꞌrĩqueꞌapʉ, nicʉ niwĩ.
7 Eis que estávamos amarrando feixes no campo; e eis que meu feixe se levantava e ficava em pé. E eis que vossos feixes estavam em pé ao redor e faziam reverência ao meu feixe.
8 Tere tʉꞌorã, cʉ̃ maꞌmisʉmʉa nicãrã niwã:
8 E seus irmãos lhe disseram: Deverias tu reinar sobre nós? Ou deverias ter domínio sobre nós? E eles o odiaram ainda mais por seus sonhos, e por suas palavras.
9 Beꞌro apaturi José quẽꞌenemocʉ niwĩ. Te quẽꞌrãrẽ cʉ̃ maꞌmisʉmʉarẽ werecʉ niwĩ:
9 E ele sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que eu sonhei mais um sonho. E eis que o sol e a lua e onze estrelas faziam reverência a mim.
10 Cʉ̃ pacʉre, cʉ̃ maꞌmisʉmʉarẽ cʉ̃ quẽꞌeꞌquere werecʉ niwĩ. Tere tʉꞌogʉ, cʉ̃ pacʉ pũrĩrõ meꞌrã cʉ̃rẽ yʉꞌticʉ niwĩ:
10 E ele o contou a seu pai, e a seus irmãos; e seu pai o repreendeu, e lhe disse: O que é este sonho que tu sonhaste? Iremos eu e tua mãe e teus irmãos, de fato nos curvar diante de ti em terra?
11 Cʉ̃ maꞌmisʉmʉa cʉ̃rẽ ʉoyʉꞌrʉacãrã niwã. Cʉ̃ pacʉ peꞌe tere pũrõ wãcũnʉrʉ̃cʉ niwĩ.
11 E seus irmãos o invejaram; mas seu pai observou o que se dizia.
12 Niꞌcã nʉmʉ José maꞌmisʉmʉa Siquem wãmetiropʉ waꞌacãrã niwã. Na pacʉ Jacob yarã ovejare tá ecarã waꞌarã weecãrã niwã.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai em Siquém.
13 Beꞌro Jacob cʉ̃ macʉ̃ Joseré nicʉ niwĩ:
13 E Israel disse a José: Teus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Vem, e eu te enviarei a eles. E ele disse: Aqui eu estou.
14 Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, Jacob nicʉ niwĩ:
14 E ele lhe disse: Vai, rogo-te, vê se está bem com teus irmãos, e bem com os rebanhos, e traze-me palavra novamente. Assim ele o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 cãpũpʉ wisia waꞌacʉ niwĩ. Tojo weegʉ niꞌcʉ̃ masʉ̃ cʉ̃rẽ bocaeja, sẽrĩtiñaꞌcʉ niwĩ:
15 E um certo homem o encontrou; e eis que ele estava vagando pelo campo. E o homem lhe perguntou, dizendo: O que tu estás procurando?
16 José cʉ̃rẽ yʉꞌticʉ niwĩ:
16 E ele disse: Eu procuro os meus irmãos. Dize-me, rogo-te, onde eles estão apascentando seus rebanhos.
17 —Waꞌatojama. Aꞌto níꞌcãrã “Dotán tiropʉ waꞌarã” nicã tʉꞌoasʉ, ni yʉꞌticʉ niwĩ cʉ̃rẽ.
17 E o homem disse: Eles partiram daqui, pois eu os ouvi dizendo: Vamo-nos a Dotã. E José foi após seus irmãos, e os encontrou em Dotã.
18 Na peꞌe cʉ̃rẽ yoaropʉta aꞌticã ĩꞌacãrã niwã. Na tiropʉ ejase dʉporo, “Marĩ cʉ̃rẽ wẽjẽrã”, ni apoyucãrã niwã.
18 E quando eles o viram de longe, antes que se aproximasse deles, conspiraram contra ele para matá-lo.
19 —Ĩꞌaña. Sĩꞌi quẽꞌese bʉcʉ aꞌtimimiba, nicãrã niwã.
19 E eles disseram uns aos outros: Eis que está vindo o sonhador.
20 —Teꞌa, cʉ̃rẽ wẽjẽrã. Wẽjẽtoja, copepʉ cʉ̃rẽ tuuquesãrã. “Noꞌo niꞌcʉ̃ yai nʉcʉ̃cjʉ̃ baꞌagʉ baꞌapĩ cʉ̃rẽ”, nírã marĩ pacʉre. Tojo weero cʉ̃ quẽꞌeꞌque ¿deꞌro waꞌaro waꞌarosaꞌa? nicãrã niwã.
20 Vamos, pois, matá-lo e lançá-lo numa cova, e diremos: Algum animal o devorou, e veremos o que se tornará os seus sonhos.
21 Rubén na tojo nisere tʉꞌogʉ, cʉ̃ acabijire yʉꞌrʉosĩꞌrĩgʉ̃, narẽ nicʉ niwĩ:
21 E Rúben ouvindo isso, o livrou de suas mãos, e disse: Não o matemos.
22 Aꞌti pe aco marĩrĩ pepʉ tuuquesãña. Ne cʉ̃rẽ mejẽcã weeticãꞌña. Rubén cʉ̃ acabijire yʉꞌrʉo, cʉ̃ pacʉpʉre wiasĩꞌrĩgʉ̃, tojo nicʉ niwĩ.
22 E Rúben lhes disse: Não derrameis sangue, mas lançai-o nesta cova que está no deserto, e não ponde as mãos sobre ele; disse isso a fim de livrá-lo de suas mãos para fazê-lo voltar ao seu pai.
23 José cʉ̃ maꞌmisʉmʉa tiropʉ etacã, na cʉ̃rẽ ñeꞌea, cʉ̃ sãñarõ suꞌtiro cʉ̃ pacʉ oꞌoꞌcarore tuweecãrã niwã.
23 E aconteceu que, quando José havia chegado a seus irmãos, eles despiram José de sua túnica, a túnica de muitas cores que estava nele;
24 Tuwee, topʉ nirĩ pe aco marĩrĩ pepʉ tuuquesãcãrã niwã.
24 e eles o tomaram, e o lançaram em uma cova. E a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Tuꞌajanʉꞌcõ, baꞌarãtirã ejanujãcãrã niwã. Na tojo weeri cura ismaelita masã duari masã pãjãrã aꞌticã ĩꞌacãrã niwã. Na Galaad wãmetiro meꞌrã, Egiptopʉ miarã, na yarã waꞌicʉrã cameyoa buꞌipʉ, ʉꞌmʉtise pejere, tojo nicã waꞌrese bálsamo wãmetisere, mirra wãmetisere miacãrã niwã. José maꞌmisʉmʉa cʉ̃rẽ copepʉ tuuquesãꞌque niꞌi|alt="Joseph being thrown into pit" src="CO00705B.TIF" size="col" ref="Gn 37.21-25"
25 E eles sentaram-se para comer pão, e levantaram seus olhos e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade com seus camelos carregando especiarias e bálsamo e mirra, transportando para o Egito.
26 Narẽ ĩꞌagʉ̃, Judá cʉ̃ maꞌmisʉmʉarẽ, cʉ̃ acabijirãrẽ nicʉ niwĩ:
26 E Judá disse a seus irmãos: Que proveito haverá se matarmos nosso irmão e escondermos seu sangue?
27 Cʉ̃rẽ wẽjẽrõnojõ oꞌorã, sõjã duari masã peꞌere duarã. Cʉ̃ quẽꞌrã marĩ acabijita nimi.
27 Vinde, e vendamo-lo aos ismaelitas, e que nossas mãos não estejam sobre ele, pois ele é nosso irmão e nossa carne; e seus irmãos ficaram satisfeitos.
28 Tojo weerã ismaelita masã apeyenojõ duari masã na tiropʉ yʉꞌrʉacã, José maꞌmisʉmʉa ti pepʉ sãñaꞌcʉre miiwĩrõ, narẽ duacãrã niwã. Cʉ̃rẽ veinte niyeru cujiri wapayecãrã niwã. Tojo weerã Joseré Egiptopʉ miacãrã niwã.
28 Então, passavam ali mercadores midianitas, e eles tiraram e levantaram José da cova, e venderam José aos ismaelitas por vinte peças de prata; e eles trouxeram José ao Egito.
29 Rubén na duari cura marĩꞌcʉ niyugʉ, na tiropʉ daja, ti pepʉ Joseré marĩcã ĩꞌagʉ̃, cʉ̃ bʉjawetisere ĩꞌogʉ̃, cʉ̃ yaro suꞌtirore tʉ̃ꞌrẽcʉ niwĩ.
29 E Rúben retornou à cova, e eis que José não estava na cova; e ele rasgou suas vestes.
30 Beꞌro cʉ̃ acabijirã tiropʉ waꞌa, narẽ nicʉ niwĩ:
30 E ele retornou aos seus irmãos, e disse: O menino não está; e eu, para onde irei?
31 Beꞌro niꞌcʉ̃ cabra wĩꞌmagʉ̃rẽ wẽjẽcãrã niwã. Wẽjẽtoja, José yaro suꞌtiro na tuweeꞌcarore mii, cʉ̃ ye dí meꞌrã tore tuuwaꞌrecãrã niwã.
31 E eles tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e mergulharam a túnica no sangue.
32 Tuꞌajanʉꞌcõ, to suꞌtirore na pacʉpʉre mia, ĩꞌocãrã niwã.
32 E eles enviaram a túnica de muitas cores, e a levaram a seu pai, e disseram: Achamos isto; vê agora se é ou não a túnica de teu filho.
33 Jacob ti suꞌtirore ĩꞌamasĩgʉ̃, aꞌtiro nicʉ niwĩ:
33 E ele a reconheceu, e disse: É a túnica de meu filho; uma fera o devorou; José sem dúvida foi rasgado em pedaços.
34 Tojo weegʉ Jacob cʉ̃ bʉjawetisere ĩꞌogʉ̃, cʉ̃ suꞌtirore tʉ̃ꞌrẽ, na weewʉaronojõpʉma suꞌti wãquĩsenojõrẽ sãñacʉ niwĩ. Cʉ̃ macʉ̃ wẽrĩꞌquere yoacã uti, dʉjasewãꞌacʉ niwĩ.
34 E Jacó rasgou suas vestes, e colocou pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou por seu filho durante muitos dias.
35 Nipeꞌtirã cʉ̃ põꞌrã ʉmʉa, numia cʉ̃rẽ “Tocãꞌrõta bʉjaweti, utiya”, nicãrã nimiwã. Cʉ̃ peꞌe na “Wãcũtutuaya”, nimicã, ne ʉaticʉ niwĩ. Siape meꞌrã nemorõ utinemosãjãcʉ niwĩ. Aꞌtiro nicʉ niwĩ:
35 E todos os seus filhos e todas as suas filhas se levantaram para consolá-lo, mas ele recusou ser consolado. E ele disse: Pois, eu descerei ao túmulo lamentando meu filho. Assim seu pai chorou por ele.
36 Ismaelita masã Egiptopʉre etarã, Joseré Potifar wãmetigʉre duaturiacãrã niwã. Cʉ̃ Egiptocjãrã wiogʉ faraṍrẽ daꞌratamugʉ̃ nicʉ niwĩ. Tojo nicã faraṍrẽ coꞌterã surara wiogʉ nicʉ niwĩ.
36 E os midianitas o venderam ao Egito, a Potifar, oficial de Faraó, e capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.