Gênesis 32

Õ'âkĩ̶ hɨ yeere uúkũri turi Tukano (TUONT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Beꞌro Jacob apaturi waꞌacʉ niwĩ tja. Topʉ waꞌari cura Õꞌacʉ̃rẽ werecoꞌterã cʉ̃rẽ põtẽrĩrã aꞌticãrã niwã.
1 Jacó também seguiu o seu caminho, e encontraram-no os anjos de Deus.
2 Narẽ ĩꞌagʉ̃, Jacob aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Na Õꞌacʉ̃ yarã surara nima.” Tojo weegʉ tore Mahanaim wãmeyecʉ niwĩ.
2 E Jacó disse, quando os viu: Este é o exército de Deus. E chamou aquele lugar Maanaim.
3 Jacob cʉ̃ dʉporo quetiwereri masãrẽ Seir diꞌtapʉ oꞌómʉꞌtãcʉ niwĩ. To Seir Edom wãmetiropʉ tojacaro niwʉ̃. Cʉ̃ maꞌmi Esaúre quetiweremʉꞌtãdutigʉ, narẽ oꞌóyucʉ niwĩ.
3 E enviou Jacó mensageiros adiante de si a Esaú, seu irmão, à terra de Seir, território de Edom.
4 Narẽ aꞌte quetire weredutigʉ oꞌócʉ niwĩ: “Yʉꞌʉ maꞌmi Esaúre aꞌtiro ni wereapa: ‘Mʉꞌʉ acabiji Jacob mʉꞌʉ dutiro doca nigʉ̃́ aꞌtiro weredutiami: “Yʉꞌʉ yoacã Labán meꞌrã niapʉ.
4 E ordenou-lhes, dizendo: Assim direis a meu senhor Esaú: Assim diz Jacó, teu servo: Como peregrino morei com Labão, e me detive lá até agora;
5 Niꞌcãrõacã wecʉa, burroa, oveja, daꞌracoꞌterã ʉmʉa, numia cʉoꞌo. Mʉꞌʉ yʉꞌʉ wiogʉ yʉꞌʉre añurõ wãcũcã ʉagʉ, aꞌte quetire oꞌómʉꞌtãꞌa” mʉꞌʉrẽ niami’, niapa”, nicʉ niwĩ.
5 E tenho bois e jumentos, ovelhas, e servos e servas; e enviei para o anunciar a meu senhor, para que ache graça em teus olhos.
6 Cʉ̃ quetiweredutigʉ oꞌóꞌcãrã dajarã, Jacore aꞌtiro nicãrã niwã:
6 E os mensageiros voltaram a Jacó, dizendo: Fomos a teu irmão Esaú; e também ele vem para encontrar-te, e quatrocentos homens com ele.
7 Te quetire tʉꞌogʉ, Jacob ʉpʉtʉ uicʉ niwĩ. Pũrõ wãcũqueꞌticʉ niwĩ. Tojo weegʉ cʉ̃ meꞌrã níꞌcãrãrẽ pʉa curua dʉcawaacʉ niwĩ. Cʉ̃ yarã oveja, wecʉa, cameyoa quẽꞌrãrẽ mejãrõta weecʉ niwĩ.
7 Então Jacó temeu muito e angustiou-se; e repartiu o povo que com ele estava, e as ovelhas, e as vacas, e os camelos, em dois bandos.
8 Aꞌtiro wãcũcʉ niwĩ: “Esaú cʉ̃ niꞌcã curuacjãrã meꞌrã aꞌmewẽjẽgʉ̃ sãjãcã, ape curuacjãrã duꞌtiarãsama.”
8 Porque dizia: Se Esaú vier a um bando e o ferir, o outro bando escapará.
9 Beꞌro Õꞌacʉ̃rẽ aꞌtiro ñubue sẽrĩcʉ niwĩ: “Õꞌacʉ̃, yʉꞌʉ ñecʉ̃ Abrahã ẽjõpeogʉ, tojo nicã yʉꞌʉ pacʉ Isaa ẽjõpeogʉ, mʉꞌʉ yʉꞌʉre ya diꞌtapʉ, yʉꞌʉ acawererã tiropʉ dajadutiapʉ. ‘Mʉꞌʉ acawererã tiropʉ dajacã, mʉꞌʉrẽ añurõ waꞌacã weegʉti’, niapʉ.
9 Disse mais Jacó: Deus de meu pai Abraão, e Deus de meu pai Isaque, o Senhor, que me disseste: Torna-te à tua terra, e a tua parentela, e far-te-ei bem;
10 Mʉꞌʉ yʉꞌʉre añurõ pajañaꞌa, queoro weeapʉ. Yʉꞌʉ ñaꞌagʉ̃ nimicã, tojo weeapʉ. Yʉꞌʉ aꞌti maa dia Jordã́rẽ yʉꞌrʉtẽrĩpẽꞌagʉ̃, yʉꞌʉ tuacjʉacã diaꞌcʉ̃ cʉomiwʉ̃. Niꞌcãrõacãma pʉa curua masã cʉoꞌo.
10 Menor sou eu que todas as beneficências, e que toda a fidelidade que fizeste ao teu servo; porque com meu cajado passei este Jordão, e agora me tornei em dois bandos.
11 Yʉꞌʉre pajañaꞌcureya. Yʉꞌʉ maꞌmi Esaú yʉꞌʉre ne mejẽcã weecã weeticãꞌña. Cʉ̃ yʉꞌʉre, numiarẽ, wĩꞌmarãrẽ wẽjẽbosami nígʉ̃, uiꞌi.
11 Livra-me, peço-te, da mão de meu irmão, da mão de Esaú; porque eu o temo; porventura não venha, e me fira, e a mãe com os filhos.
12 Tojo nimicã, mʉꞌʉ yʉꞌʉre ‘Añurõ mʉꞌʉrẽ waꞌacã weegʉti. Mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarã pãjãrã waro nucũpori pajiri maa cjase weronojõ pãjãrã nirãsama. Ne narẽ queota basiosome’, niwʉ̃”, ni sẽrĩcʉ niwĩ.
12 E tu o disseste: Certamente te farei bem, e farei a tua descendência como a areia do mar, que pela multidão não se pode contar.
13 Ti ñamirẽ Jacob topʉta cãrĩcʉ niwĩ. Cʉ̃ cʉose, cʉ̃ miaꞌquere cʉ̃ maꞌmi Esaúre oꞌogʉtigʉ besecʉ niwĩ.
13 E passou ali aquela noite; e tomou do que lhe veio à sua mão, um presente para seu irmão Esaú:
14 Doscientos cabra numia, veinte cabra ʉmʉa, doscientos oveja numia, veinte oveja ʉmʉa,
14 Duzentas cabras e vinte bodes; duzentas ovelhas e vinte carneiros;
15 treinta cameyoa numia ne põꞌrãtiꞌcãrãrẽ na põꞌrã wĩꞌmarã meꞌrãta, cuarenta wecʉa, diez wecʉa ʉmʉarẽ, veinte burroa numiarẽ, diez burroa ʉmʉarẽ besecʉ niwĩ.
15 Trinta camelas de leite com suas crias, quarenta vacas e dez novilhos; vinte jumentas e dez jumentinhos;
16 Beꞌro cʉ̃rẽ daꞌracoꞌterãrẽ wiacʉ niwĩ. Narẽ wiagʉ, mejẽcã diaꞌcʉ̃ waꞌicʉrãrẽ, nanʉcʉ̃ curaricjãrãrẽ wiacʉ niwĩ. Narẽ aꞌtiro nicʉ niwĩ:
16 E deu-os na mão dos seus servos, cada rebanho à parte, e disse a seus servos: Passai adiante de mim e ponde espaço entre rebanho e rebanho.
17 Ne waro cʉ̃ oꞌómʉꞌtãgʉ̃rẽ aꞌtiro weeduticʉ niwĩ:
17 E ordenou ao primeiro, dizendo: Quando Esaú, meu irmão, te encontrar, e te perguntar, dizendo: De quem és, e para onde vais, e de quem são estes diante de ti?
18 aꞌtiro yʉꞌtiya: “Yʉꞌʉ wiogʉ Jacob, mʉꞌʉrẽ oꞌóꞌcãrã nima. Jacob, mʉꞌʉ dutise doca nigʉ̃́ mʉꞌʉrẽ oꞌoámi. Cʉ̃ ʉ̃sã beꞌro sirutusami,” niña.
18 Então dirás: São de teu servo Jacó, presente que envia a meu senhor, a Esaú; e eis que ele mesmo vem também atrás de nós.
19 Cʉ̃ oꞌómʉꞌtãꞌcʉ beꞌrocjʉ̃, tojo nicã nipeꞌtirã cʉ̃ beꞌrocjãrã quẽꞌrãrẽ mejãrõta wereduticʉ niwĩ.
19 E ordenou também ao segundo, e ao terceiro, e a todos os que vinham atrás dos rebanhos, dizendo: Conforme a esta mesma palavra falareis a Esaú, quando o achardes.
20 Apeye quẽꞌrãrẽ aꞌtiro niduticʉ niwĩ: “ ‘Jacob mʉꞌʉ dutise doca nigʉ̃́ ʉ̃sã beꞌro aꞌtisami’, niapa”, nicʉ niwĩ.
20 E direis também: Eis que o teu servo Jacó vem atrás de nós. Porque dizia: Eu o aplacarei com o presente, que vai adiante de mim, e depois verei a sua face; porventura ele me aceitará.
21 Tojo wãcũꞌcʉ niyugʉ, cʉ̃ oꞌoatjere cʉ̃ dʉporo miayuduticʉ niwĩ. Cʉ̃ peꞌe topʉta ti ñamirẽ tojánícʉ niwĩ.
21 Assim, passou o presente adiante dele; ele, porém, passou aquela noite no arraial.
22 Tojo weegʉ ti ñamirẽta ñamipʉ Jacob cãrĩatji dʉporo wãꞌcãnʉꞌcã, cʉ̃ nʉmosãnumia pʉarãrẽ, narẽ daꞌracoꞌterã numiarẽ, cʉ̃ põꞌrã ʉmʉa oncere ti maa Jaboc wãmetiri maa ʉ̃ꞌcʉ̃atiropʉ ñumupẽꞌaduticʉ niwĩ.
22 E levantou-se aquela mesma noite, e tomou as suas duas mulheres, e as suas duas servas, e os seus onze filhos, e passou o vau de Jaboque.
23 Cʉ̃ nipeꞌtise cʉose quẽꞌrãrẽ pẽꞌrõcʉ niwĩ.
23 E tomou-os e fê-los passar o ribeiro; e fez passar tudo o que tinha.
24 Cʉ̃ niꞌcʉ̃ta tojanʉꞌcãrĩ cura, niꞌcʉ̃ ʉmʉ bajua, cʉ̃ meꞌrã aꞌmerĩ ñadiꞌocũupecãrã niwã. Téé boꞌremʉjãticãpʉ tojo weeduꞌucãrã niwã.
24 Jacó, porém, ficou só; e lutou com ele um homem, até que a alva subiu.
25 Cʉ̃ Jacob meꞌrã põtẽoti, Jacob ʉsó õꞌa aꞌmesʉꞌarore paaweecʉ niwĩ. Tojo weero to aꞌmesʉꞌaro wetia waꞌacaro niwʉ̃.
25 E vendo este que não prevalecia contra ele, tocou a juntura de sua coxa, e se deslocou a juntura da coxa de Jacó, lutando com ele.
26 Beꞌro ʉmʉ cʉ̃ meꞌrã aꞌmequẽꞌcʉ Jacore nicʉ niwĩ:
26 E disse: Deixa-me ir, porque já a alva subiu. Porém ele disse: Não te deixarei ir, se não me abençoares.
27 —To pũrĩcãrẽ ¿mʉꞌʉ deꞌro wãmetiti? nicʉ niwĩ.
27 E disse-lhe: Qual é o teu nome? E ele disse: Jacó.
28 Tere tʉꞌogʉ, cʉ̃ meꞌrã aꞌmequẽꞌcʉ aꞌtiro nicʉ niwĩ:
28 Então disse: Não te chamarás mais Jacó, mas Israel; pois como príncipe lutaste com Deus e com os homens, e prevaleceste.
29 —Mʉꞌʉ quẽꞌrã yʉꞌʉre wereya. ¿Deꞌro wãmetiti mʉꞌʉ? ni sẽrĩtiñaꞌcʉ niwĩ Jacob.
29 E Jacó lhe perguntou, e disse: Dá-me, peço-te, a saber o teu nome. E disse: Por que perguntas pelo meu nome? E abençoou-o ali.
30 Jacob aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Yʉꞌʉ basuta Õꞌacʉ̃rẽ bajuyoropʉ ĩꞌapʉ. Tojo nimigʉ̃, catiꞌi yujupʉ.” Tojo weegʉ to na aꞌmerĩ ñadiꞌocũupeꞌcarore Jacob Peniel wãme õꞌocʉ niwĩ.
30 E chamou Jacó o nome daquele lugar Peniel, porque dizia: Tenho visto a Deus face a face, e a minha alma foi salva.
31 Jacob cʉ̃ Peniepʉre yʉꞌrʉari curare mujĩpũ mʉjãtigʉpʉ weecʉ niwĩ. Cʉ̃rẽ ʉsó aꞌmesʉꞌaropʉ paanoꞌca beꞌro niyucã, cʉ̃ opa cuꞌsiro sijacʉ niwĩ.
31 E saiu-lhe o sol, quando passou a Peniel; e manquejava da sua coxa.
32 Tojo weerã aꞌtocatero quẽꞌrãrẽ Israe pãrãmerã nituriarã noꞌo nigʉ̃́ waꞌicʉ ʉsó õꞌa aꞌmesʉꞌari wadare baꞌatisama. Jacore topʉ pááca beꞌro niyucã, tojo weesama.
32 Por isso os filhos de Israel não comem o nervo encolhido, que está sobre a juntura da coxa, até o dia de hoje; porquanto tocara a juntura da coxa de Jacó no nervo encolhido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 32, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.