Rute 1

Maaron Saveeŋ Tooni Patabuyaaŋ (TUC-T) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 — ausente —
1 No tempo em que Israel era governado por juízes, houve uma grande fome naquele país. Por isso um homem de Belém, cidade da região de Judá, foi com a sua mulher e os seus dois filhos morar por algum tempo num país chamado Moabe.
2 — ausente —
2 O nome desse homem era Elimeleque, e o da sua mulher, Noemi. Os dois filhos se chamavam Malom e Quiliom. Essa família era de Efrata, um povoado que ficava perto de Belém de Judá. Eles foram para Moabe e ficaram morando ali.
3 Ra Elimelek imaat, ve Naimi tomania natŋa ru tana, yes mon tileep.
3 Algum tempo depois, Elimeleque morreu, e Noemi ficou com os dois filhos,
4 — ausente —
4 que casaram com moças moabitas. O nome de uma delas era Orfa, e o da outra, Rute. Quando já fazia quase dez anos que estavam morando ali,
5 — ausente —
5 Malom e Quiliom também morreram. E Noemi ficou só, sem os filhos e sem o marido.
6 Naimi ilepleep izi Moap, ve ilooŋ tighe Yoova iuul tamtamon tooni Israela gha igham mariri tiina ivot pazi. Tauvene Naimi tomania raulivaŋa ru tiburig tipul taan to Moap, ve tighe timuul tila pa nugh puughu to Naimi.
6 Um dia Noemi soube que o Senhor tinha ajudado o seu povo, dando-lhe boas colheitas. Então ela se aprontou para sair de Moabe com as suas noras.
7 Tipul nugh tau tilepleep pani na, ve titaghon eez tau ila pa taan sirivu to Yuda.
7 Elas saíram a fim de voltar para Judá, mas no caminho
8 Tilaghlaagh tila ve Naimi isaav pa raulivaŋa ru ighe: “Aa, yamru amuul ala pa tinamimŋa ve aleep tomani zi. Yamru tane lolomim isaghav ghau tomania zeran toit tau timaat ne, ve agham poghani ghei kat. Tauvene yau nasuŋ Yoova naghe i igham poghani gham paam.
8 Noemi disse às noras: — Voltem para casa e fiquem com as suas mães. Que o
9 — ausente —
9 O Senhor permita que vocês casem de novo e cada uma tenha o seu lar! Então Noemi se despediu das suas noras com um beijo. Porém elas começaram a chorar alto
10 — ausente —
10 e disseram: — Não! Nós não voltaremos. Nós iremos com a senhora e ficaremos com o seu povo.
11 Eemon Naimi iyol aliŋazi ighe: “Natuglivaŋa, yamru amuul ala pa nugh tsiam. Azoornugh aghe itiŋa tala pasaa? Aghita. Yau irau napoop zitamoot ruta muul to tivai gham ne mako.
11 Mas Noemi respondeu: — Voltem, minhas filhas. Por que querem ir comigo? Vocês acham que eu ainda poderei ter filhos para casarem com vocês?
12 Amuul ala pa nugh tsiam. Pa yau namin olman tinazi wa. Irau navai muul mako. Isaav ighe yau navai pa mboŋ ta aazne ve napoop zitamoot ru,
12 Voltem para casa porque já estou muito velha para casar de novo. Pois, ainda que eu tivesse esperança de casar outra vez ou mesmo que casasse esta noite e chegasse a ter filhos,
13 irau yamru alepleep ve asasaŋan zi le timin zolman, o avai zi? Mako. Aa natuglivaŋa, yau lolog isaghat kat. Pasaa, pataŋani tiina tau Yoova igham payau, ene izaa tsiam paam.”
13 será que vocês iriam esperar até que eles crescessem para vocês casarem com eles? É claro que não, minhas filhas! O Senhor está contra mim, e isso me deixa muito triste, pois vocês também estão sofrendo.
14 Yesuru tilooŋ saveeŋ tooni tane, ve tipaburigin taŋiiz muul. Titaŋtaŋ le isov, ra Opa isaghav rauliva, ve ipul zi, ve imuul ila pa nugh tooni. Eemon Rut loolo isaghav rauliva Naimi kat. Tauta loolo pa ipuli mako.
14 Aí elas começaram a chorar alto outra vez. Então Orfa se despediu da sua sogra com um beijo e voltou para o seu povo. Mas Rute ficou.
15 Tauvene Naimi isaav pani muul ighe: “Ughita! Tazimliva imuul ila pa tamtamon tooni ve maaron tooni wa. Utaghoni ula.”
15 — Veja! — disse Noemi. — A sua cunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses. Volte você também para casa com ela.
16 Eemon Rut iyol aliiŋa ighe:
16 Porém Rute respondeu: — Não me proíba de ir com a senhora, nem me peça para abandoná-la! Onde a senhora for, eu irei; e onde morar, eu também morarei. O seu povo será o meu povo, e o seu Deus será o meu Deus.
17 Saa nugh tau yo uleep pani ve umaat, ene yau paam aat namaat ve titavi ghau tomani ghom izi ta sena.
17 Onde a senhora morrer, eu morrerei também e ali serei sepultada. Que o Senhor me castigue se qualquer coisa, a não ser a morte, me separar da senhora!
18 Naimi ighita ighe Rut ŋgar tooni iyaryaaŋ kat ighe yesuru tila. Tauvene i le saveeŋ eta muul mako, ve iyok pani gha yesuru tila.
18 Como Noemi viu que Rute estava mesmo resolvida a ir com ela, não disse mais nada.
19 Yesuru tilaagh tila le tivot nugh Betelem. Eval tiina to Betelem tighit zi ve tisaŋeeŋ pazi. Ve zilivaa siriv tighason tighe: “Wai, aghita. Ewe Naimi?”
19 E elas continuaram a viagem até Belém. Quando chegaram lá, toda a cidade ficou agitada por causa delas. E as mulheres perguntavam: — Esta é a Noemi?
20 Eemon Naimi iyol aliŋazi ighe: “Yam awaat ezag Naimi muul sov. Awaat ezag ‘Mara.’
20 Porém ela respondia: — Não me chamem de Noemi, a Feliz. Chamem de Mara , a Amargurada, porque o Deus Todo-Poderoso me deu muita amargura.
21 Saawe tau yau napul nugh tane ve nala, narao pa gabua ta naol ne. Eemon aazne, Yoova igham ghau namuul nalam toman nimag ŋginaaŋa. Tauta naghe awaat ezag Naimi sov. Pa Maaron Saksaki Tau Iliiv Zimaronŋa Tisov na ighur pataŋani tiina izaa tsiau ve ivaghamun ghau.”
21 Quando saí daqui, eu tinha tudo, mas o Senhor me fez voltar sem nada. Então, por que me chamar de Feliz, se o Deus Todo-Poderoso me fez sofrer e me deu tanta aflição?
22 Ene sinaiŋ to Naimi tau ipul taan to yes Moapa, ve yesuru rauliva Rut tau Moap tinazi na,
22 E foi assim que Noemi voltou de Moabe, com Rute, a sua nora moabita. Elas chegaram a Belém quando a colheita de cevada estava começando.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.