Jonas 1
Maaron Saveeŋ Tooni Patabuyaaŋ (TUC-T) vs ARIB
1 Ŋeer ee, eeza Yona. I Amitai naatu. Saawe ee, Yoova aliiŋa ila pani ighe:
1 Ora veio a palavra do Senhor a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 “Uburig ula pa nugh tiina Ninive,
2 Levanta-te, vai à grande cidade de Nínive, e clama contra ela, porque a sua malícia subiu até mim.
3 Eemon Yona itaaru, ve loolo pa ila Ninive mako. Tauvene ighe iyooŋ pa Yoova ve ighau ila pa nugh malau ee eeza Tarsis. Tauvene ilaagh izila nari le ila peria nugh Yoppa. Ra ighita waaŋ ee tau ighe ila pa nugh Tarsis.
3 Jonas, porém, levantou-se para fugir da presença do Senhor para Társis. E, descendo a Jope, achou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem, e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, da presença do Senhor.
4 Tiraav gha tila, ve Yoova igham yaghur tiina iburig le ipei dibom izaa toman tapiri. Ve rigmon kanaŋ waaŋ imbiriis.
4 Mas o Senhor lançou sobre o mar um grande vento, e fez-se no mar uma grande tempestade, de modo que o navio estava a ponto de se despedaçar.
5 Tauvene roiŋ tiina igham uraata to waaŋ, ve yes eŋaeŋa titaŋ rarai maaron toz toz, leso tiuul zi. Eemon te isaghat le isaghat kat. Tauta tisik yauyauŋ isov ila pa te, leso waaŋ iraurau. Yona, i ikankaan pa pataŋani tau ivot ne. Pasaa, izila waaŋ loolo ta siiŋa we, ve izi igheen le loolo iveegh kat.
5 Então os marinheiros tiveram medo, e clamavam cada um ao seu deus, e alijaram ao mar a carga que estava no navio, para o aliviarem; Jonas, porém, descera ao porão do navio; e, tendo-se deitado, dormia um profundo sono.
6 Tauvene ŋeer to ghamuuŋ pooz pa waaŋ izila tooni, ve isaav pani ighe: “Wai, ukaria ghenooŋ wa! Uburig ve anam utoov utaŋ rarai maaron tsio ve taghita! Pale irau iuul ghiit ma mako. Pa paita talaleen tane.”
6 O mestre do navio, pois, chegou-se a ele, e disse-lhe: Que estás fazendo, ó tu que dormes? Levanta-te, clama ao teu deus; talvez assim ele se lembre de nós, para que não pereçamos.
7 Ra yes uraata to waaŋ tivasavo zi tighe: “Ai! Iit aat tapayooz mbuur, leso taghita sei kat ta imin puughu pa pataŋani tane!” Tauvene tipayooz mbuur le mbuur itotoi ighe Yona ta imin puughu pa pataŋani tane.
7 E dizia cada um ao seu companheiro: Vinde, e lancemos sortes, para sabermos por causa de quem nos sobreveio este mal. E lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Tauvene tighasoni tighe: “Usaav ghazooŋa payei lak! Puughu mindai ta pataŋani tane ivot pait? Ve yo ulaagh pa saa uraat? Yo to saa nugh? Uleep sindei ta ulam?”
8 Então lhe disseram: Declara-nos tu agora, por causa de quem nos sobreveio este mal. Que ocupação é a tua? Donde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 — ausente —
9 Respondeu-lhes ele: Eu sou hebreu, e temo ao Senhor, o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 — ausente —
10 Então estes homens se encheram de grande temor, e lhe disseram: Que é isso que fizeste? pois sabiam os homens que fugia da presença do Senhor, porque ele lho tinha declarado.
11 Pale nigham mindai payo, leso te imaat ve taun izi pait?” Pasaa, te isaghat le isaghat kat.
11 Ainda lhe perguntaram: Que te faremos nós, para que o mar se nos acalme? Pois o mar se ia tornando cada vez mais tempestuoso.
12 Yona iyol aliŋazi ighe: “Ait ghau ve asik ghau nazila pa te. Leso taun izi. Pasaa, ene yau sosor tsiau, tauta pataŋani tane ivot.”
12 Respondeu-lhes ele: Levantai-me, e lançai-me ao mar, e o mar se vos aquietará; porque eu sei que por minha causa vos sobreveio esta grande tempestade.
13 Yes uraata to waaŋ lolozi pa tisiki izila te rekia mako. Tighe ileep, ve titoov goraaŋ, leso tilooŋ tila pa taan. Tigoor tigoor, eemon tirao mako. Pasaa, nugh isaghat le isaghat kat.
13 Entretanto os homens se esforçavam com os remos para tornar a alcançar a terra; mas não podiam, porquanto o mar se ia embravecendo cada vez mais contra eles.
14 Tauvene tighe tisik Yona izila pa te. Eemon tiroi pa tigham tauvene. Tauta titaŋ rarai Yoova tighe: “O Yoova, isaav ighe nisik ŋeer tane izila te gha imaat, na uvaghamun ghei nimaat sov. Ughit ghei ughe yei nigham sosor sov. Pa yei lolomai pa ravuuŋ ŋeer tane mako. Yo ta ugham gabua tane ivot itaghon taum lolom ve ŋgar tsio.”
14 Por isso clamaram ao Senhor, e disseram: Nós te rogamos, ó Senhor, que não pereçamos por causa da vida deste homem, e que não ponhas sobre nós o sangue inocente; porque tu, Senhor, fizeste como te aprouve.
15 Ra tikis Yona ve tisiki izila te, ve rekia mon yaghur tomania dibom isov, ve taun izi.
15 Então levantaram a Jonas, e o lançaram ao mar; e cessou o mar da sua fúria.
16 Yes uraata to waaŋ tighita gabua tana, le tiroi kat pa Yoova. Ve tigham watooŋrau pani, tomania saveeŋ mbuaaŋ ariaaŋa siriv paam.
16 Temeram, pois, os homens ao Senhor com grande temor; e ofereceram sacrifícios ao Senhor, e fizeram votos.
17 Ra Yoova imbaaŋ iigh tiina ee ila ve itoon Yona. Tauvene Yona ileep ila iigh aapo loolo irau mboŋ tol.
17 Então o Senhor deparou um grande peixe, para que tragasse a Jonas; e esteve Jonas três dias e três noites nas entranhas do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.