Gênesis 47

Maaron Saveeŋ Tooni Patabuyaaŋ (TUC-T) vs BKJ

Sair da comparação
1 Yosep ila to kinik ve ipaes pani ighe: “O kinik, tamaŋ, tazig ve toghagŋa tipul taan Kanaan, ve tilam tivot Isip wa. Yes tilam tomania ŋgai ve saveeŋ mariŋ toozi, ve aazne tileep izi Gosen. Tauta nagham tamtamon toozi siriv tilam, leso ughit zi.”
1 Então, José veio e contou a Faraó, e disse: Meu pai e meus irmãos, e seus rebanhos, e seu gado, e tudo que eles possuem vieram da terra de Canaã; e eis que eles estão na terra de Gósen.
2 Ra igham tooghŋa liim tila tiyooz ila kinik naagho.
2 E ele tomou alguns de seus irmãos, cinco homens, e os apresentou a Faraó.
3 Kinik ighit zi, ve ighason zi ighe: “Yam aghamgham saa uraat?”
3 E Faraó disse a seus irmãos: Qual é a vossa ocupação? E eles disseram a Faraó: Teus servos são pastores, tanto nós como também nossos pais.
4 Pitool tiina ivot izi taan Kanaan, ve nugh tawe le kikiliiŋ irau ŋgai tsiei tighan ne mako. Tauta nilam nighe nileep nimin loom izi nugh tsio tane. Tiina tsiei, mindai? Irau uyok payei to nileep izi taan sirivu to Gosen, ma mako?”
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra, porque teus servos não têm pastagem para seus rebanhos. Porque a fome é dolorida na terra de Canaã, por isso, suplicamos-te agora, deixa que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Kinik ilooŋ saveeŋ toozi, ve isaav pa Yosep ighe: “Aazne, taum tamam ve toŋvetaz tsio, tauta tilam tivot leso tileep tomani ghom.
5 E Faraó falou a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 Taan isov to Isip tau igheen ila yo nimam wa. Tauvene taum ughita taan sirivu eta tau poia kat, ve ughur zi tileep pani. Isaav ighe lolozi pa tileep izi taan Gosen, ene poia. Ve isaav ighe tamtamon toozi siriv tirau kat pa uraat to ŋginiiŋ ŋgai, o ughur zi to tiŋgin ŋgai tsiau paam.”
6 A terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze teu pai e teus irmãos habitar; na terra de Gósen, deixa-os habitar. E se tu conheces algum homem de atividade entre eles, então faze-os responsáveis por meu gado.
7 Ra Yosep igham taama Yakop ilam, ve ighuru iyooz ila kinik naagho paam, ve Yakop ighur poia to Maaron izaa tooni.
7 E José trouxe Jacó, seu pai, e o colocou diante de Faraó, e Jacó abençoou Faraó.
8 Le isov, ve kinik ighasoni ighe: “Aa olman tsiau, ndaman tsio irau piiz?”
8 E Faraó disse a Jacó: Quantos anos tu tens?
9 Yakop iyol aliiŋa ighe: “Yau naleep namin loom izi taan irau ndaman ndiŋndiŋ ee tamoot ee saŋavul (130) wa. Ndaman tsiau katini imin to tibugŋa mako. Ve lepoogh tsiau poia mako. Pataŋani naol indeeŋ ghau.”
9 E Jacó disse a Faraó: Os dias da minha peregrinação são cento e trinta anos. Poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não alcançaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias de suas peregrinações.
10 Yakop isavsaav pa kinik le isov, ve ighur poia to Maaron izaa tooni muul, ra ipuli, ve ivot ila.
10 E Jacó abençoou Faraó, e saiu da presença de Faraó.
11 Yosep ila igharaat lepoogh to taama, tooghŋa, ve taazi, tomania azuwazŋa ve natuzŋa itaghon kinik aliiŋa. I igham lezi taan sirivu poia kat tau igheen izi taan sirivu to Ramses.
11 E José estabeleceu seu pai e seus irmãos, e lhes deu posses na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Ve i tauu iŋgin taama tomania toŋvetaz tooni pa lezi aniiŋ, itaghon tamtamon piiz tau tileep ila ruum eŋaeŋa.
12 E José sustentou seu pai, e seus irmãos, e toda a casa de seu pai com pão, de acordo com suas famílias.
13 Saawe tana, pitool ivot tiina le tiina kat, ve ivaghamunia yes Isipa ve yes Kanaana le tisaghat kat. Pasaa, lezi aniiŋ rigta igheen muul mako.
13 E não havia pão em toda a terra, porque a fome era muito dolorida, de modo que a terra do Egito e toda a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Tauvene tilala to Yosep pa gholiiŋ lezi aniiŋ, ve i iyauyau maet toozi, ve ighurghuru ilala to kinik.
14 E José ajuntou todo o dinheiro que foi encontrado na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que eles compravam, e José levou o dinheiro para a casa de Faraó.
15 Tighamgham tauvene, le Yosep iyauur yes Isipa ve yes Kanaana maet toozi le isov kat. Ra yes Isipa tila to Yosep, ve titaŋ raraini tighe: “O tiina tsiei, maet tsiei raa, isov kat. Ugham lemai aniiŋ sorok! Ighe yo uul ghei mako, ene aat nisov nimataar izi naghom.”
15 E quando o dinheiro acabou na terra do Egito, e na terra de Canaã, todos os egípcios vieram a José, e disseram: Dá-nos pão, por que morreremos na tua presença? Pois o dinheiro acabou.
16 Yosep iyol aliŋazi ighe: “Isaav ighe maet tsiam isov kat, o agham ŋgai tsiam tilam, ve aparavol pa lemim aniiŋ.”
16 E José disse: Dai o vosso gado, e eu vos darei pelo vosso gado, se não há dinheiro.
17 Tauvene ndaman eemon tana, yes tighamgham ŋgai toozi maata maata tilala to Yosep, ve i ighamgham lezi aniiŋ, le iyau suvinia hos, doŋki, makau, sipsip, ve mekmek toozi tisov.
17 E eles levaram seu gado a José, e José lhes deu pão em troca pelos cavalos, e pelos rebanhos, e pelo gado dos rebanhos, e pelos jumentos. E durante aquele ano ele os alimentou em troca de todo o seu gado.
18 Ndaman tana ilam ila ve ndaman ite, ra yes Isipa timuul tila to Yosep, ve tisaav pani tighe: “O tiina tsiei, pataŋani tsiei, irau niŋgooza payo mako. Ughita. Pitool tane ighengheen soone. Eemon maet tsiei tomania ŋgai tsiei, tauta yo uyauur zi tisov wa. Ve lemai gabua eta muul to nigham payo ne mako. Yei taumai mon ta nilepleep, tomania taan tsiei.
18 Quando aquele ano terminou, vieram a ele no segundo ano, e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que o nosso dinheiro acabou. Meu senhor também tem nossos rebanhos de gado. Nada nos sobrou diante da vista do meu senhor, exceto nossos corpos e nossas terras.
19 Tiina tsiei, paita nisov nimatmaat izi naghom pa pitool. Tauvene ughol ghei tomania taan tsiei, ve ugham lemai aniiŋ to nighan, ve ugham lemai uuv, leso nitoov vazoghiiŋ zi. Yei nisov aat nimin besooŋa pa kinik, ve taan tsiei paam imin i le. Leso nimaat sov, ve nileep matamai yaryaare. Ighe yo uul ghei mako, ene pale nisov nimataar, ve taan tsiei igheen sorok.”
19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós, como a nossa terra? Compra a nós e a nossa terra por pão, e nós e nossa terra seremos servos de Faraó, e dá-nos semente, para que possamos viver, e não morrer, para que a terra não seja desolada.
20 — ausente —
20 E José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam, cada homem, o seu campo, porque a fome prevalecia sobre eles. Assim, a terra passou a ser de Faraó.
21 — ausente —
21 E quanto ao povo, ele os removeu para as cidades, desde uma extremidade das fronteiras do Egito até a outra extremidade.
22 Eemon yes zeran to watooŋrau, yes tigholia taan toozi ila pa Yosep mako. Taan toozi igheen to tauzi. Pasaa, yes tilepleep ila kinik tauu niima.
22 Somente a terra dos sacerdotes ele não comprou, pois os sacerdotes possuíam uma porção atribuída por Faraó, e comiam a sua porção que Faraó lhes dava; por isso, eles não venderam suas terras.
23 — ausente —
23 Então José disse a seu povo: Eis que neste dia comprei a vós e a vossa terra para Faraó. Vede, aqui há semente para vós, e semeareis a terra.
24 — ausente —
24 E acontecerá que, das colheitas, dareis uma quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semear o campo, e para vosso alimento, e para os da vossa família, e para alimento para os vossos pequenos.
25 Yes tilooŋ Yosep saveeŋ tooni, ve tiyok pani tighe: “Tiina tsiei, yo ugham poghani ghei kat. Imin ta yo uul ghei mako, kanaŋ nisov nimataar. Tauvene yei aat nimin besooŋa pa kinik, ve nibees pani toman lolomai poia.”
25 E eles disseram: Tu salvaste as nossas vidas. Que encontremos graça à vista de meu senhor, e nós seremos servos de Faraó.
26 Tauta Yosep ighur tutuuŋ ee pa yes Isipa tauvene: Murei, ighe mariri ivot, yes aat tilup aniiŋ, mako tivalaghi imin ŋgun liim, ve tighur ŋgun ee imuul ila pa kinik. Eemon yes zeran to watooŋrau, aniiŋ isov tau itumtum ila taan toozi, ene igheen to tauzi. Pasaa, kinik ighol taan toozi imin le mako. Tutuuŋ tane titataghoni soone.
26 E José fez esta lei sobre a terra do Egito até este dia, que Faraó deveria ter a quinta parte, exceto a terra dos sacerdotes, que não se tornou de Faraó.
27 Tauvene yes Israela tizila Isip, ve tila tileep izi taan sirivu to Gosen. Tileep ta sewe, ve tamtamon tomania gabua toozi timasa le timin naol kat.
27 E Israel habitou na terra do Egito, na região de Gósen; e eles tinham posses ali, e cresceram, e se multiplicaram grandemente.
28 Yakop ileep izi Isip irau ndaman saŋavul liim ve ru, le ndaman tooni irau ndiŋndiŋ ee, tamoot ru, ve liim ve ru (147).
28 E Jacó viveu na terra do Egito por dezessete anos. Assim, toda a idade de Jacó foi cento e quarenta e sete anos.
29 — ausente —
29 E chegando-se o tempo que Israel devia morrer. Ele chamou seu filho José, e lhe disse: Se agora eu encontrei graça à tua vista, rogo-te que ponhas tua mão debaixo da minha coxa, e age com bondade e verdade para comigo: Não me enterres, rogo-te, no Egito,
30 — ausente —
30 mas quando eu descansar com meus pais, tu me levarás para fora do Egito, e me enterrarás no lugar de sepultamento deles. E ele disse: Eu farei como tu disseste.
31 Yakop isaav pani muul ighe: “Saveeŋ tau yo umbua tomani ghau na, yau naghe upariaaŋa ila Maaron maata le iyaryaaŋ kat.” Tauvene Yosep ipariaaŋ saveeŋ mbuaaŋ tooni tawe. Ra Yakop ileep ila niia to ghenooŋ, ve itud ve ipait Maaron toman loolo poia.
31 E ele disse: Jura-me. E ele lhe jurou. E Israel se curvou sobre a cabeceira da cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.