Gênesis 47
Maaron Saveeŋ Toni Patabuaŋ (TUC-O) vs NAA
1 Yosep ila to kinik, ve ipaes pani ighaze: “O kinik, tamaŋ, tazig ve nditoghag tipul taan Kanaan ve tinim tivot Isip wa. Yes tinim toman ŋgai ve mburuguuŋ todi, ve aazne tineep izi Gosen. Tauto nagham tamtoghon todi pida tinim, leso ughita di.”
1 Então José foi e deu a notícia a Faraó: — O meu pai e os meus irmãos, com os seus rebanhos e o seu gado, com tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã; e eis que estão na terra de Gósen.
2 Ghoro igham nditogha liim tila tiyoon ila kinik mata.
2 E levou cinco dos seus irmãos e os apresentou a Faraó.
3 Kinik ighita di, ve ighason di ighaze: “Yam aghamgham sa uraat?”
3 Então Faraó perguntou aos irmãos de José: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Nós, seus servos, somos pastores de rebanho, como já foram os nossos pais.
4 Pitool tiina ivot izi taan Kanaan, ve ndug tonowen le kikiliiŋ irau to ŋgai tiei tighan ne maau. Tauto ninim nighaze nineep ninim loom izi ndug tiom tonene. Tiina tiei, vena? Irau uyok pa nineep izi taan suruvu to Gosen, ma maau?”
4 Disseram mais a Faraó: — Viemos para morar nesta terra, porque na terra de Canaã não há pasto para o rebanho destes seus servos, pois a fome é severa. E agora pedimos que o senhor permita que estes seus servos morem na terra de Gósen.
5 Kinik ilooŋ saveeŋ todi, ve isaav pa Yosep ighaze: “Aazne, taum tamam ve toŋvetaz tiom, tauto tinim tivot leso tineep toman ghom.
5 Então Faraó disse a José: — Seu pai e seus irmãos vieram para junto de você.
6 Taan isob to Isip ineep ila nimam wa. Tovenen taum ughita taan sine to poia kat, ghoro ughur di tineep pani. Ighaze lolodi pa tineep izi taan Gosen, nene poia. Ve ighaze tamtoghon todi pida tiraua kat pa uraat to ŋginiiŋ ŋgai, ghoro ughur di tiŋgin ŋgai tiou paam.”
6 A terra do Egito está à sua disposição. Faça com que seu pai e seus irmãos se estabeleçam na melhor região da terra; que morem na terra de Gósen. Se souber que há no meio deles homens capazes, ponha-os por responsáveis pelo gado que me pertence.
7 Ghoro Yosep igham tama Yakop ila iyoon ila kinik mata paam, ve Yakop ighur poia to Maaron iza toni.
7 José levou Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou Faraó.
8 Le isob, ve kinik ighasoni ighaze: “Aa olman tiou, ndaman tiom irau piiz?”
8 Então Faraó perguntou a Jacó: — Quantos anos o senhor já tem?
9 Yakop ipamuul aliŋa ighaze: “You naneep nanim loom izi taan irau ndaman tamoot liim tamoot ee saaŋgul (130) wa. Ndaman tiou katindi inimale to nditimbug maau. Ve nepooŋ tiou poia maau. Pataŋani naol tigham ghou.”
9 Jacó lhe respondeu: — São cento e trinta anos de peregrinação. Foram poucos e maus os anos de minha vida e não chegam aos anos de vida de meus pais, nos dias das suas peregrinações.
10 Yakop isavsaav pa kinik le isob, ve ighur poia to Maaron iza toni muul, ghoro ipuli, ve ivot ila.
10 Depois Jacó abençoou Faraó e saiu de sua presença.
11 Yosep ila igharaat nepooŋ to tama, nditogha, ve tazi, toman ndizwadi ve ndinatudi itaghon kinik aliŋa. Ye igham ledi taan poia kat to ineep izi taan suruvu to Ramses.
11 Então José estabeleceu seu pai e seus irmãos e lhes deu propriedades na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó havia ordenado.
12 Ve ye tau iŋgin tama toman toŋvetaz toni pa adi aniiŋ, itaghon tamtoghon piiz to tineep ila ruum eŋaeŋa.
12 E José providenciou alimento para seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Sawa tonenen, pitool ivot tiina le tiina kat, ve iwaghamun yes Isipa ve yes Kanaana le tisami kat. Pasa, adi aniiŋ rita ineep muul maau.
13 Não havia alimento em toda a terra, porque a fome era muito grande. Assim, o povo do Egito e o povo de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Tovenen tiketkeet tilala to Yosep pa gholiiŋ adi aniiŋ, ve iyouyou yaam todi, ve ighurghuri ilala to kinik.
14 Então José arrecadou todo o dinheiro que havia na terra do Egito e na terra de Canaã, pelo cereal que compravam, e o recolheu à casa de Faraó.
15 Tighamgham tovene, le Yosep iyou yes Isipa ve yes Kanaana yaam todi le isob kat. Ghoro yes Isipa tila to Yosep, ve titaŋ rorani tighaze: “O tiina tiei, yaam tiei ghora, isob kat. Ugham amai aniiŋ sorok! Ighaze yom uul ghei maau, nene pale nisob nimatmaat ila matam.”
15 Quando acabou o dinheiro na terra do Egito e na terra de Canaã, todos os egípcios foram a José e disseram: — Queremos comida! Por que o senhor nos deixaria morrer em sua presença só porque o dinheiro acabou?
16 Yosep ipamuul aliŋadi tovene: “Ighaze yaam tiam isob kat, ghoro agham ŋgai tiam tinim, ve aparabol pa amim aniiŋ.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm dinheiro, tragam o seu gado. Em troca do gado eu lhes darei comida.
17 Tovenen ndaman ee moghon tonenen, yes tighamgham ŋgai todi tilala to Yosep, ve ye ighamgham adi aniiŋ, le iyou suvun hos, esele, makau, sipsip, ve mekmek todi tisob.
17 Então trouxeram o seu gado a José e ele lhes deu mantimento em troca de cavalos, rebanhos, gado e jumentos. E José os sustentou aquele ano em troca de todo o gado deles.
18 Ndaman tonenen inim ila, ve ndaman ite, ghoro yes Isipa timuul tila to Yosep, ve tisaav pani tighaze: “O tiina tiei, pataŋani tiei, irau niŋgooza payom maau. Ughita. Pitool tonene inepneep sone. Eemoghon yaam tiei toman ŋgai tiei, tauto uyou suvun di wa. Ve lemai mbeb eta muul pa nigham payom ne maau. Yei taumai moghon to ninepneep, toman taan tiei.
18 Tendo acabado aquele ano, foram a José no ano seguinte e lhe disseram: — Não podemos esconder de meu senhor que o dinheiro acabou e que meu senhor já é dono dos animais. Nada mais nos resta diante de meu senhor, a não ser o nosso corpo e a nossa terra.
19 Tiina tiei, paam nisob nimatmaat ila matam pa pitool. Tovenen ughol ghei toman taan tiei, ve ugham amai aniiŋ pa nighan, ve ugham lemai uuv, leso nitoov vazogiiŋ di. Yei nisob pale ninim mbesooŋa pa kinik, ve taan tiei paam inim le. Leso nimaat sob, ve nineep matamai iyaryaar. Ighaze uul ghei maau, nene pale nisob nimatmaat, ve taan tiei ineep sorok.”
19 Por que o senhor nos deixaria perecer em sua presença, tanto a nós como à nossa terra? Compre a nós e a nossa terra em troca de mantimento, e nós e a nossa terra seremos escravos de Faraó. Dê-nos semente para que vivamos e não morramos, e a terra não fique deserta.
20 — ausente —
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porque a fome era extrema sobre eles. E a terra passou a ser de Faraó.
21 — ausente —
21 Quanto ao povo, ele o escravizou de uma a outra extremidade da terra do Egito.
22 Eemoghon yes ndiran to watooŋrau, yes tigholia taan todi ila pa Yosep maau. Taan todi ineep to taudi. Pasa, yes tinepneep ila kinik tau nima.
22 José só não comprou a terra dos sacerdotes, porque os sacerdotes recebiam uma porção de mantimento de Faraó e viviam dessa porção que Faraó lhes dava; por isso, não venderam a sua terra.
23 — ausente —
23 Então José disse ao povo: — Eis que hoje comprei vocês e a terra de vocês para Faraó. Aqui estão as sementes, para que semeiem a terra.
24 — ausente —
24 Das colheitas vocês darão a quinta parte a Faraó. As outras quatro partes serão de vocês, para semear o campo e para servir de alimento a vocês, aos que estão em suas casas, e para alimentar os seus filhos.
25 Yes tilooŋ Yosep saveeŋ toni, ve tiyok pani tighaze: “Tiina tiei, yom ugham poian ghei kat. Inimale yom uul ghei maau, tone nisob nimatmaat. Tovenen yei pale ninim mbesooŋa pa kinik, ve nimbees pani toman lolomai poia.”
25 Eles disseram a José: — O senhor salvou a nossa vida! Que possamos alcançar favor diante de meu senhor e seremos escravos de Faraó.
26 Tauto Yosep ighur tutuuŋ eez pa yes Isipa tovene: Muri, ighaze aniiŋ anoŋa ivot, yes irau tilup aniiŋ, ghoro tivalagi inim ndouŋ liim, ve tighur ndouŋ eez imuul ila to kinik. Eemoghon yes ndiran to watooŋrau, aniiŋ isob to itubtub ila taan todi, nene ineep pa taudi. Pasa, kinik ighol taan todi inim le maau. Tutuuŋ tonene titataghoni sone.
26 E José estabeleceu por lei até o dia de hoje que, na terra do Egito, um quinto pertence a Faraó. Só a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Tovenen yes Israela tizila Isip, ve tila tineep izi taan suruvu to Gosen. Tinepneep tonowe, ve tamtoghon toman mbeb todi timasa le tinim naol kat.
27 Assim, Israel habitou na terra do Egito, na terra de Gósen. Nela adquiriram propriedades, e foram fecundos, e muito se multiplicaram.
28 Yakop ineep izi Isip irau ndaman saaŋgul liim ve ru, le ndaman toni irau tamoot liim, tamoot ru, ve liim ve ru (147).
28 Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos. Assim, os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete.
29 — ausente —
29 Aproximando-se, pois, o tempo da morte de Israel, chamou o seu filho José e lhe disse: — Se agora alcancei favor diante de você, peço que ponha a sua mão debaixo da minha coxa e use de bondade e fidelidade para comigo; peço que você não me sepulte no Egito,
30 — ausente —
30 mas que eu possa descansar com os meus pais. Por isso, você me levará do Egito e me colocará na sepultura deles. José respondeu: — Farei o que o senhor me pede.
31 Yakop isaav pani muul ighaze: “Saveeŋ to yom umbua toman ghou ne, you naghaze upariaaŋa ila Maaron mata le iyaryaaŋ kat.” Tovenen Yosep ipariaaŋ saveeŋ mbuaaŋ toni tonowen. Ghoro Yakop ineep ila ina to ghenooŋ, ve itud, ve ipait Maaron toman lolo poia. Hib 11:21
31 Então Jacó lhe disse: — Jure para mim. José jurou e Israel se inclinou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.