Gênesis 47
Maaron Saveeŋ Toni Patabuaŋ (TUC-O) vs ARIB
1 Yosep ila to kinik, ve ipaes pani ighaze: “O kinik, tamaŋ, tazig ve nditoghag tipul taan Kanaan ve tinim tivot Isip wa. Yes tinim toman ŋgai ve mburuguuŋ todi, ve aazne tineep izi Gosen. Tauto nagham tamtoghon todi pida tinim, leso ughita di.”
1 Então veio José, e informou a Faraó, dizendo: Meu pai e meus irmãos, com seus rebanhos e seu gado, e tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã e estão na terra de Gósen.
2 Ghoro igham nditogha liim tila tiyoon ila kinik mata.
2 E tomou dentre seus irmãos cinco homens e os apresentou a Faraó.
3 Kinik ighita di, ve ighason di ighaze: “Yam aghamgham sa uraat?”
3 Então perguntou Faraó a esses irmãos de José: Que ocupação é a vossa; Responderam-lhe: Nós, teus servos, somos pastores de ovelhas, tanto nós como nossos pais.
4 Pitool tiina ivot izi taan Kanaan, ve ndug tonowen le kikiliiŋ irau to ŋgai tiei tighan ne maau. Tauto ninim nighaze nineep ninim loom izi ndug tiom tonene. Tiina tiei, vena? Irau uyok pa nineep izi taan suruvu to Gosen, ma maau?”
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra; porque não há pasto para os rebanhos de teus servos, porquanto a fome é grave na terra de Canaã; agora, pois, rogamos-te permitas que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Kinik ilooŋ saveeŋ todi, ve isaav pa Yosep ighaze: “Aazne, taum tamam ve toŋvetaz tiom, tauto tinim tivot leso tineep toman ghom.
5 Então falou Faraó a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti;
6 Taan isob to Isip ineep ila nimam wa. Tovenen taum ughita taan sine to poia kat, ghoro ughur di tineep pani. Ighaze lolodi pa tineep izi taan Gosen, nene poia. Ve ighaze tamtoghon todi pida tiraua kat pa uraat to ŋginiiŋ ŋgai, ghoro ughur di tiŋgin ŋgai tiou paam.”
6 a terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze habitar teu pai e teus irmãos; habitem na terra de Gósen. E se sabes que entre eles há homens capazes, põe-nos sobre os pastores do meu gado.
7 Ghoro Yosep igham tama Yakop ila iyoon ila kinik mata paam, ve Yakop ighur poia to Maaron iza toni.
7 Também José introduziu a Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou a Faraó.
8 Le isob, ve kinik ighasoni ighaze: “Aa olman tiou, ndaman tiom irau piiz?”
8 Então perguntou Faraó a Jacó: Quantos são os dias dos anos da tua vida?
9 Yakop ipamuul aliŋa ighaze: “You naneep nanim loom izi taan irau ndaman tamoot liim tamoot ee saaŋgul (130) wa. Ndaman tiou katindi inimale to nditimbug maau. Ve nepooŋ tiou poia maau. Pataŋani naol tigham ghou.”
9 Respondeu-lhe Jacó: Os dias dos anos das minhas peregrinações são cento e trinta anos; poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não chegaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias das suas peregrinações.
10 Yakop isavsaav pa kinik le isob, ve ighur poia to Maaron iza toni muul, ghoro ipuli, ve ivot ila.
10 E Jacó abençoou a Faraó, e saiu da sua presença.
11 Yosep ila igharaat nepooŋ to tama, nditogha, ve tazi, toman ndizwadi ve ndinatudi itaghon kinik aliŋa. Ye igham ledi taan poia kat to ineep izi taan suruvu to Ramses.
11 José, pois, estabeleceu a seu pai e seus irmãos, dando-lhes possessão na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Ve ye tau iŋgin tama toman toŋvetaz toni pa adi aniiŋ, itaghon tamtoghon piiz to tineep ila ruum eŋaeŋa.
12 E José sustentou de pão seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Sawa tonenen, pitool ivot tiina le tiina kat, ve iwaghamun yes Isipa ve yes Kanaana le tisami kat. Pasa, adi aniiŋ rita ineep muul maau.
13 Ora, não havia pão em toda a terra, porque a fome era mui grave; de modo que a terra do Egito e a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Tovenen tiketkeet tilala to Yosep pa gholiiŋ adi aniiŋ, ve iyouyou yaam todi, ve ighurghuri ilala to kinik.
14 Então José recolheu todo o dinheiro que se achou na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que compravam; e José trouxe o dinheiro à casa de Faraó.
15 Tighamgham tovene, le Yosep iyou yes Isipa ve yes Kanaana yaam todi le isob kat. Ghoro yes Isipa tila to Yosep, ve titaŋ rorani tighaze: “O tiina tiei, yaam tiei ghora, isob kat. Ugham amai aniiŋ sorok! Ighaze yom uul ghei maau, nene pale nisob nimatmaat ila matam.”
15 Quando se acabou o dinheiro na terra do Egito, e na terra de Canaã, vieram todos os egípcios a José, dizendo: Dá-nos pão; por que morreremos na tua presença? porquanto o dinheiro nos falta.
16 Yosep ipamuul aliŋadi tovene: “Ighaze yaam tiam isob kat, ghoro agham ŋgai tiam tinim, ve aparabol pa amim aniiŋ.”
16 Respondeu José: Trazei o vosso gado, e vo-lo darei por vosso gado, se falta o dinheiro.
17 Tovenen ndaman ee moghon tonenen, yes tighamgham ŋgai todi tilala to Yosep, ve ye ighamgham adi aniiŋ, le iyou suvun hos, esele, makau, sipsip, ve mekmek todi tisob.
17 Então trouxeram o seu gado a José; e José deu-lhes pão em troca dos cavalos, e das ovelhas, e dos bois, e dos jumentos; e os sustentou de pão aquele ano em troca de todo o seu gado.
18 Ndaman tonenen inim ila, ve ndaman ite, ghoro yes Isipa timuul tila to Yosep, ve tisaav pani tighaze: “O tiina tiei, pataŋani tiei, irau niŋgooza payom maau. Ughita. Pitool tonene inepneep sone. Eemoghon yaam tiei toman ŋgai tiei, tauto uyou suvun di wa. Ve lemai mbeb eta muul pa nigham payom ne maau. Yei taumai moghon to ninepneep, toman taan tiei.
18 Findo aquele ano, vieram a José no ano seguinte e disseram-lhe: Não ocultaremos ao meu senhor que o nosso dinheiro está todo gasto; as manadas de gado já pertencem a meu senhor; e nada resta diante de meu senhor, senão o nosso corpo e a nossa terra;
19 Tiina tiei, paam nisob nimatmaat ila matam pa pitool. Tovenen ughol ghei toman taan tiei, ve ugham amai aniiŋ pa nighan, ve ugham lemai uuv, leso nitoov vazogiiŋ di. Yei nisob pale ninim mbesooŋa pa kinik, ve taan tiei paam inim le. Leso nimaat sob, ve nineep matamai iyaryaar. Ighaze uul ghei maau, nene pale nisob nimatmaat, ve taan tiei ineep sorok.”
19 por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra? Compra-nos a nós e a nossa terra em troca de pão, e nós e a nossa terra seremos servos de Faraó; dá-nos também semente, para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique desolada.
20 — ausente —
20 Assim José comprou toda a terra do Egito para Faraó; porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porquanto a fome lhes era grave em extremo; e a terra ficou sendo de Faraó.
21 — ausente —
21 Quanto ao povo, José fê-lo passar às cidades, desde uma até a outra extremidade dos confins do Egito.
22 Eemoghon yes ndiran to watooŋrau, yes tigholia taan todi ila pa Yosep maau. Taan todi ineep to taudi. Pasa, yes tinepneep ila kinik tau nima.
22 Somente a terra dos sacerdotes não a comprou, porquanto os sacerdotes tinham rações de Faraó, e eles comiam as suas rações que Faraó lhes havia dado; por isso não venderam a sua terra.
23 — ausente —
23 Então disse José ao povo: Hoje vos tenho comprado a vós e a vossa terra para Faraó; eis aí tendes semente para vós, para que semeeis a terra.
24 — ausente —
24 Há de ser, porém, que no tempo as colheitas dareis a quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semente do campo, e para o vosso mantimento e dos que estão nas vossas casas, e para o mantimento de vossos filhinho.
25 Yes tilooŋ Yosep saveeŋ toni, ve tiyok pani tighaze: “Tiina tiei, yom ugham poian ghei kat. Inimale yom uul ghei maau, tone nisob nimatmaat. Tovenen yei pale ninim mbesooŋa pa kinik, ve nimbees pani toman lolomai poia.”
25 Responderam eles: Tu nos tens conservado a vida! achemos graça aos olhos de meu senhor, e seremos servos de Faraó.
26 Tauto Yosep ighur tutuuŋ eez pa yes Isipa tovene: Muri, ighaze aniiŋ anoŋa ivot, yes irau tilup aniiŋ, ghoro tivalagi inim ndouŋ liim, ve tighur ndouŋ eez imuul ila to kinik. Eemoghon yes ndiran to watooŋrau, aniiŋ isob to itubtub ila taan todi, nene ineep pa taudi. Pasa, kinik ighol taan todi inim le maau. Tutuuŋ tonene titataghoni sone.
26 José, pois, estabeleceu isto por estatuto quanto ao solo do Egito, até o dia de hoje, que a Faraó coubesse o quinto a produção; somente a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Tovenen yes Israela tizila Isip, ve tila tineep izi taan suruvu to Gosen. Tinepneep tonowe, ve tamtoghon toman mbeb todi timasa le tinim naol kat.
27 Assim habitou Israel na terra do Egito, na terra de Gósen; e nela adquiriram propriedades, e frutificaram e multiplicaram-se muito.
28 Yakop ineep izi Isip irau ndaman saaŋgul liim ve ru, le ndaman toni irau tamoot liim, tamoot ru, ve liim ve ru (147).
28 E Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos; de modo que os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete anos.
29 — ausente —
29 Quando se aproximava o tempo da morte de Israel, chamou ele a José, seu filho, e disse-lhe: Se tenho achado graça aos teus olhos, põe a mão debaixo da minha coxa, e usa para comigo de benevolência e de verdade: rogo-te que não me enterres no Egito;
30 — ausente —
30 mas quando eu dormir com os meus pais, levar-me-ás do Egito e enterrar-me-ás junto à sepultura deles. Respondeu José: Farei conforme a tua palavra.
31 Yakop isaav pani muul ighaze: “Saveeŋ to yom umbua toman ghou ne, you naghaze upariaaŋa ila Maaron mata le iyaryaaŋ kat.” Tovenen Yosep ipariaaŋ saveeŋ mbuaaŋ toni tonowen. Ghoro Yakop ineep ila ina to ghenooŋ, ve itud, ve ipait Maaron toman lolo poia. Hib 11:21
31 E Jacó disse: Jura-me; e ele lhe jurou. Então Israel inclinou-se sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.