Gênesis 44
Maaron Saveeŋ Toni Patabuaŋ (TUC-O) vs NTLH
1 Yosep toman nditogha ve tazi tighanghan le isob, ghoro isaav pa mbesooŋa toni to iŋgin ruum toni ighaze: “Unonog aniiŋ izila nakaral todi lolodi le tivon, ve ughur tamtoghon eŋaeŋa yaam todi imuul izila nakaral todi avodi.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Ve ugham rubruub tiou to tigharaata pa silva ne, toman yaam to ŋgeu muria, ve uzeev di tizila nakaral toni avo.” Tovenen mbesooŋa tonowen ila igham mbeb itaghon Yosep aliŋa.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Tigheen le ndugizau, ghoro yes mbesooŋa to Yosep tighur Yosep nditogha ve tazi toman esele todi timuul tila.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Yes tipul ndug tiina, ve tilaagh tila ris, ghoro Yosep isaav pa mbesooŋa toni to iŋgin ruum toni ighaze: “Umundig ve ulaan taghon di ula. Sawa to uvot todi, usaav padi ughaze: ‘Ai, ŋgar poia to tiina tiou ipatooŋa payam, pughu vena to ayati pa ŋgar samia?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Yam ayub rubruub toni to ye ighunghun pani, ve ighitghita mbeb to muri pale ivot. Ŋgar to aghami, nene samia kat!’”
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Yosep isavsaav pani le isob, ghoro mbesooŋa tonowen imundig, ve ilaan itaghon Yosep nditogha ve tazi ila, le ivot todi. Ghoro isavia Yosep aliŋa padi.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Yes tilooŋ saveeŋ toni, ve tipamuul aliŋa tighaze: “Wai tiina, yom ughita ghei vena, to ugham saveeŋ tovene payei? Yei mbesooŋa tiom irau nigham ŋgar eta tovene maau. Maau le maau kat!
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Ughita. Sawa to nimuul nila nivot taan Kanaan ve nikaak nakaral tiei, ruŋamai iza pa yaam tiei isob ineep izila nakaral tiei avodi. Eemoghon yaam tonowen, nighami imuul ilat wa. Tovenen pale niyub silva ve gol ila ruum to tiina tiom lolo pasa?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Tiina, ighaze yom undeeŋ rubruub tonowen ineep to tamtoghon tiei eta, nene pale tamtoghon tonenen imaat, ve yei pida ninim mbesooŋa pa tiina tiom.”
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Mbesooŋa tonenen ipamuul aliŋadi ighaze: “Saveeŋ tiam poia. Eemoghon ighaze nandeeŋ rubruub tonenen ineep to tamtoghon tiam eta, nene ye eŋgeni moghon to pale inim mbesooŋa payou. Ve yam pida, lemim saveeŋ maau. Irau ala.”
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Tovenen rikia moghon yes eŋaeŋa tisur nakaral todi todi izi taan, ve tikaak avodi. Leso mbesooŋa tonenen itiir di.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Ye itiir to ŋgeu olman muuŋ, ve itaghoni ila ila le indeeŋ rubruub tonenen ineep ila ŋgeu muria Benyamin nakaral toni lolo.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Nditogha tighita mbeb tonenen le atedi milia. Tauto tireep nonogiiŋa todi, ve tiit mburuguuŋ todi izala esele todi poghodi muul, ve timuul tila pa ndug tiina.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Yosep inepneep ruum toni, ve isasaŋan di. Yuda toman nditogha ve nditazi tinim peria toni muul, ve titap tizi ila Yosep nagho, ve tighur naghodi izila taan.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Yosep isaav padi ighaze: “Pughu vena to agham ŋgar tonene? Yam akankaan payou? Tamtoghon to inimale you, ye irau iwatag mbeb ŋgozaaŋ paam.”
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Yuda ipamuul aliŋa ighaze: “Oo tiina tiei, yei lemai saveeŋ maau. Pasa, sosor tiei to ineep ghazooŋa wa. Pale nisaav vena? Pasa aazne, Maaron tau, to ipatooŋ sosor tiei ivot ighazooŋ. Tovenen tiina, yei nisob pale ninim mbesooŋa payom, yeiŋa tazimai to rubruub tiom ineep toni ne.”
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Eemoghon Yosep isaav padi ighaze: “Ee-e, irau nagham tovene maau. Ŋgeu to rubruub tiou ineep toni, ye eŋgeni moghon to pale ineep ve inim mbesooŋa payou. Ve yam pida, amuul ala to tamamim. You leg saveeŋ payam maau.”
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Ghoro Yuda ila igharau Yosep, ve isaav pani ighaze: “O tiina tiou, you mbesooŋa tiom. Yom izam tiina inimale kinik tau. Eemoghon naghaze nasavia saveeŋ tiou ris payom. Atem ghora, yabyab payou malep.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 “Muuŋ, yom ughason ghei ughaze: ‘Tamamim inepneep? Ve lemim tazimim ite paam, ma maau?’
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 “Ve yei nipamuul ghasoniiŋ tiom nighaze: ‘Vee. Tiina tiei, tamamai yesuru tazimai muria, to tinepneep we. Tazimai tonowen, tamamai inim olman, ghoro tina ipoopa. Ve tinamai tonowen, ye ipoop ndinatu ru moghon. Ŋgeu olman imaat wa. Tovenen ŋgeu muria moghon to inepneep. Tamamai ipulpuli maau. Pasa, ye lolo pani kat.’
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Tiina, yom ulooŋ saveeŋ tiei tonenen, tauto usaav payei ughaze nigham tazimai tonene inim, leso ughita pa taum matam.
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 “Ve yei nipamuul aliŋam nighaze: ‘Tazimai tonowen pale irau ipul tamamai ne maau. Pasa, ighaze ipuli, nene pale tamamai lolo isami, ve imaat.
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Eemoghon yom usaav ariaŋa payei ughaze yei nigham tazimai tonene ve yeiŋa nimuul ninim. Ighaze maau, irau ninim peria tiom muul maau.’
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 “Sawa to nimuul nila nivot to tamamai, yei nipaesia aliŋam isob tonenen pani.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Nineep le muri ghoro, tamamai imbaaŋ ghei muul ighaze ninim tiom, ve nighol amai aniiŋ rita.
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Tovenen yei nisaav pani nighaze: ‘Tamamai, yei irau nizila sorok maau. Pasa, ighaze yeiŋa tazimai nizila maau, nene irau nila nivot to daba tonowen maau. Tovenen uyokia tazimai payei, ghoro nizila. Ve ighaze uŋguruuta, nene pale nineep.’
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 “Tovenen tamamai to mbesooŋa tiom ne, isaav payei ighaze: ‘Yam awatag: Azuwag Rael ipoop leg ndinatug ru moghon.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Ve eez ipul ghou alok wa. Avaat mbeb sagsag eta ighani ila wa. Pasa, sawa tonenen ve inim, you naghita nagho muul maau.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Aghita. You nanim olman waat ve moom iza payou wa. Ighaze yam agham natug tonene ve ala, ve pataŋani eta ivot pani izi ataam luvuŋa, nene pale lolog isami kat, ve namaat nazila ndug to mateeŋa.’
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
32 Tiina tiou, you taug nambua saveeŋ ariaŋa toman tamamai naghaze you pale matag pa tazimai tonene le irau naghami imuul ila peria toni. Ve ighaze naghami imuul ila toni maau, nene pale inim leg pughu, ve nambaad saveeŋ toni ila tamamai mata le irau sawa tiou isob ve namaat.
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Tiina, vena? Irau upul tazig kainaŋen tonene toman nditogha pida timuul tila to tamamai? Ve you pale nagham ina, ve naneep sualen, ve nanim mbesooŋa payom.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Pasa, ighaze tazig tonene inim toman ghou maau, pale namuul nala to tamaŋ vena? You lolog pa naghita pataŋani tovene iza toni maau.”
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.