Gênesis 29
Maaron Saveeŋ Toni Patabuaŋ (TUC-O) vs NVT
1 Yakop ipamundigin laghooŋ toni muul, ve ilaagh ila ivot ndug eez to yes to taan todi ineep ila pa ndag iza.
1 Jacó seguiu viagem e, por fim, chegou à terra do leste.
2 Mata ila le ighita sipsip rouŋ tol tighengheen tigharau ya taiŋ eez. Pasa, moghon moghon tamtoghon titibtib ya tonowen ve tipapaghun sipsip todi. Ya tonowen, tipoon avo pa yaam babaŋa.
2 Viu um poço ao longe e, junto ao poço, no campo, três rebanhos de ovelhas, à espera de que lhes dessem água. Uma pedra pesada cobria a boca do poço.
3 Ndug tonowen gabuadi tovene: Ighaze rabrab izi, ve sipsip tisob tila tivot ya tonowen dige, ghoro ŋginiiŋ ŋgaia tinim ve tinduur yaam babaŋa ighau ila saguan. Leso titib ya pa sipsip ve tighun. Le isob, ghoro tipoona muul.
3 Era costume naquele lugar esperar que todos os rebanhos chegassem para, então, remover a pedra e dar água aos animais. Depois, a pedra era recolocada na boca do poço.
4 Yakop iŋarua yes ŋginiiŋ ŋgaia tonowen ila, ve ighason di ighaze: “Ndiran tiou, yam to sa ndug?
4 Jacó se aproximou dos pastores e perguntou: “De onde vocês são, amigos?”. “Somos de Harã”, disseram eles.
5 Tovenen Yakop ighason di muul ighaze: “Yam awatag Naor timbu Laban, ma maau?”
5 “Conhecem um homem chamado Labão, neto de Naor?”, perguntou Jacó. “Sim, conhecemos”, responderam eles.
6 Yakop ighason di muul ighaze: “Vena, ye ineep pooi?”
6 “Ele vai bem?”, perguntou Jacó. “Sim, vai bem”, disseram. “Olhe, ali vem Raquel, filha dele, com o rebanho.”
7 Ghoro Yakop isaav padi muul ighaze: “Aghita. Ŋgaramus ndag tiina, ve sipsip irau tilooŋ tila sirsiir lolo sone. Agham adi ya ve tighun le isob, ghoro agham di timuul tila tighan kikiliiŋ.”
7 Jacó disse: “Ainda é dia claro, cedo demais para recolher os animais. Por que vocês não dão de beber às ovelhas, para que elas possam voltar a pastar?”.
8 Eemoghon yes tisaav pani tighaze: “Ee-e, vene maau. Yei irau nineep ve nisaŋan sipsip tisob tinim peria, ghoro ninduur yaam tonene ila dige, ve nitib adi ya ve tighun.”
8 “Não podemos dar de beber aos animais enquanto não chegarem todos os rebanhos”, responderam. “Só então os pastores removem a pedra da boca do poço e damos de beber a todas as ovelhas.”
9 Yakop yesŋa ŋginiiŋ ŋgaia tonenen tisavsaav sone, ve Rael ighereb sipsip to tama tinim tivot. Pasa, ye to iŋgin di.
9 Jacó ainda conversava com eles quando Raquel chegou com o rebanho de seu pai, pois era pastora.
10 Yakop ighita wagha Laban natu liva Rael toman sipsip toni, ve imundig ila pa ya taiŋ tonenen, induur yaam babaŋa ila saguan pa ya avo, ve itib ya pa sipsip ve tighun.
10 Uma vez que Raquel era sua prima, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas pertenciam a seu tio Labão, Jacó foi até o poço, removeu a pedra que o cobria e deu de beber ao rebanho de seu tio.
11 Yakop lolo poia kat pa ighita livu. Tauto isavagi ve itaŋ tiina.
11 Então Jacó beijou Raquel e chorou em alta voz.
12 Ve ivotia tau pani ighaze: “You tonene siŋ to tamam! You tinaŋ Rebeka.” Rael ilooŋ saveeŋ tonene, ve rikia moghon ilaan ila peria to tama, ve ipaes pani.
12 Explicou para Raquel que era seu primo por parte do pai dela e filho de Rebeca, tia dela. Raquel foi correndo contar a seu pai, Labão.
13 Laban ilooŋ wagha Yakop varu, tovenen imundig ve ilaan ila ighaze ighita. Ila ivot toni, ve tini iza ve isavagi toman lolo poia. Ve ighami yesuru tila pa ruum. Ghoro Yakop ipaesia laghooŋ toni, ve Laban ilooŋa.
13 Assim que Labão soube que seu sobrinho Jacó havia chegado, correu ao seu encontro. Ele o abraçou, o beijou e o levou para casa. Depois que Jacó lhe contou sua história,
14 Yakop ipaes le isob, ve Laban isaav pani ighaze: “Onoon kat, ituru siŋ ee moghon.”
14 Labão exclamou: “Você é, de fato, sangue do meu sangue!”. Quando Jacó estava na casa de Labão havia cerca de um mês,
15 Yakop ineep toman Laban irau kaiyo eez, ghoro Laban izi ve isaav pani ighaze: “Onoon, yom siŋ tiou kat. Eemoghon ugham uraat payou sorok, nene poia maau. Tovenen usaav ghazooŋa payou. Lolom pa nagham sa mbeb inim lem atia?”
15 Labão lhe disse: “Você não deve trabalhar de graça para mim só porque somos parentes. Diga-me qual deve ser o seu salário”.
16 Laban ndinatu liva ru. Olman iza Lea, ve muria iza Rael.
16 Labão tinha duas filhas. A mais velha se chamava Lia, e a mais nova, Raquel.
17 Lea nagho paghuna, ve paghuna kat maau. Ve Rael, ye paghuna kat.
17 Os olhos de Lia eram sem brilho, mas Raquel tinha bela aparência e rosto atraente.
18 Yakop lolo pa Rael. Tovenen isaav pa Laban ighaze: “You naghaze navai natum liva Rael. Ighaze uyok payou, ghoro nagham uraat payom irau ndaman liim ve ru.”
18 Visto que Jacó estava apaixonado por Raquel, disse a Labão: “Trabalharei para o senhor por sete anos se me der Raquel, sua filha mais nova, para ser minha esposa”.
19 Laban ipamuul aliŋa ighaze: “You lolog pa nagham Rael pa ŋgeu ite paam maau. Ighaze nagham payom ve uvaii, nene poia kat. Tovenen uneep toman ghou ve ugham uraat.”
19 “Melhor entregá-la a você do que a qualquer outro”, respondeu Labão. “Fique aqui e trabalhe comigo.”
20 Yakop igham uraat pa Laban irau ndaman liim ve ru, leso ivai Rael. Eemoghon ye ighita ndaman liim ve ru tonenen inimale sawa mala maau. Pasa, lolo pa Rael kat.
20 Então Jacó trabalhou sete anos por Raquel. Ele a amava tanto que lhe pareceram apenas alguns dias.
21 Ndaman liim ve ru tonenen isob, ghoro Yakop isaav pa Laban ighaze: “Sawa to yom ughuri payou, tauto napasobi wa. Ugham liva tonanan inim navaii!”
21 Chegada a hora, Jacó disse a Labão. “Cumpri minha parte do acordo. Agora, dê-me minha esposa, para que eu me deite com ela.”
22 Tovenen Laban igham ghanghaniiŋ tiina, ve ipoi tamtoghon tisob to ndug tonowen tinim tilup di pa ghanghaniiŋ to vaiuuŋ.
22 Labão convidou toda a vizinhança e preparou uma grande festa de casamento.
23 Eemoghon mboŋ tonenen, ye igham kaarom ve ighur natu liva olman Lea ila to Yakop ve yesuru tigheen.
23 À noite, porém, quando estava escuro, Labão tomou Lia e a entregou a Jacó, e Jacó se deitou com ela.
24 Ve igham liva mbesooŋa toni eez, iza Silpa pa Lea, leso imbees pani.
24 (Labão deu sua serva Zilpa a Lia para servi-la.)
25 Mboŋmaagh, Yakop imundig ve mata izi le ighilaal Lea ighengheen izi dige! Tovenen ila isaav pa Laban: “Wai, ugham ŋgar tonene payou pasa? You nagham uraat payom leso navai Rael. Pughu vena to utombaan ghou?”
25 Na manhã seguinte, quando Jacó acordou, viu que era Lia. Então Jacó perguntou a Labão: “O que o senhor fez comigo? Trabalhei sete anos por Raquel! Por que o senhor me enganou?”.
26 Laban ipamuul aliŋa ighaze: “Maau. To muuŋ ve inim, tutuuŋ tiei ineep tovene: Liva muria irau ivai muuŋ pa liva olman maau.
26 Labão respondeu: “Aqui não é costume casar a filha mais nova antes da mais velha.
27 Tovenen yom uneep le irau ghanghaniiŋ to Lea isob, ghoro naghur Rael paam ilat. Eemoghon yom irau ugham uraat payou irau ndaman liim ve ru muul.”
27 Espere, contudo, até terminar a semana de núpcias, e eu também lhe entregarei Raquel, desde que você prometa trabalhar mais sete anos para mim”.
28 Yakop ilooŋ saveeŋ tonene, ve itaghoni moghon. Tovenen mboŋ liim ve ru to ghanghaniiŋ to vaiuuŋ tonenen, ye ineep toman Lea. Ghoro Laban ighur natu liva Rael paam ila toni.
28 Jacó concordou em trabalhar mais sete anos. Uma semana depois de Jacó ter se casado com Lia, Labão lhe entregou Raquel.
29 Ve ighur liva mbesooŋa toni ite, iza Bila, ila to Rael, leso imbees pani.
29 (Labão deu sua serva Bila a Raquel para servi-la.)
30 Tovenen Yakop yesuru Rael tigheen paam. Yakop lolo pa Rael kat. Eemoghon Lea, Yakop lolo pani kat maau. Yakop ineep toman Laban, ve igham uraat pani irau ndaman liim ve ru muul.
30 Jacó se deitou também com Raquel, a quem ele amava muito mais que a Lia. Então permaneceu ali e trabalhou mais sete anos para Labão.
31 Yoova ighita Yakop lolo pa Lea kat maau. Tovenen iuul Lea le apo. Eemoghon Rael, ye uupa. Mbnp 11:30, 25:21
31 Quando o S enhor viu que Lia não era amada, permitiu que ela tivesse filhos; Raquel, porém, era estéril.
32 Lea ipoop natu aidaba, ve isaav ighaze: “Yoova ighita pataŋani tiou, tauto igham leg natug tonene. Aazne, pale azuwag lolo payou kat.” Tovenen iwaat natu tonowen iza Ruben.
32 Lia engravidou e deu à luz um filho. Chamou-o de Rúben, pois disse: “O S enhor viu minha infelicidade, e agora meu marido me amará”.
33 Tinepneep le Lea apo muul, ve ipoop natu tamoot ite. Tovenen isaav ighaze: “Yoova ilooŋ taŋiiz tiou, ve iwatag ighaze azuwag lolo ineep tiou kat sone. Tauto igham leg natug ite tonene.” Tovenen Lea iwaat natu tonowen iza Simeon.
33 Pouco tempo depois, Lia engravidou novamente e deu à luz outro filho. Chamou-o de Simeão, pois disse: “O S enhor ouviu que eu não era amada e me deu outro filho”.
34 Tinepneep le Lea apo muul, ve ipoop natu tamoot ite inim tol pani. Tovenen isaav ighaze: “Aazne, pale azuwag lolo ineep tuŋia inim tiou. Pasa, napoop le ndinatu nditamoot tol wa.” Tauto iwaat natu tonowen iza Levi.
34 Lia engravidou pela terceira vez e deu à luz outro filho. Chamou-o de Levi, pois disse: “Certamente, desta vez meu marido terá afeição por mim, pois lhe dei três filhos!”.
35 Tinepneep le Lea apo muul, ve ipoop natu tamoot ite inim paaŋ. Tovenen isaav ighaze: “Aazne, you napait Yoova.” Tauto iwaat natu tonowen iza Yuda.
35 Lia engravidou mais uma vez e deu à luz outro filho. Chamou-o de Judá, pois disse: “Agora louvarei ao S enhor !”. Então, parou de ter filhos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.