Lucas 15
Si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj Xa̱ngaꞌ (TRQ) vs ARA
1 Ngaa ni̱ nahuin yuꞌ daranꞌ ni tsínj aꞌnej pesto nga̱ ni ngüi̱ ꞌyaj gaquinꞌ rian Jesús gu̱nun ni sij si ga̱taj síꞌ.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ngaa ni̱ gaꞌmi hui̱ ni tsínj fariseo nga̱ ni tsínj digyán ley xiꞌí si guiꞌyaj Jesús. Ni̱ gataj ni síꞌ:
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Ngaa ni̱ nani Jesús ꞌngo̱ cuento digyán sij rian ni síꞌ. Ni̱ gataj sij:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 ―Ni̱ sisi̱ ni̱caj ꞌngo̱ dugüiꞌ ni é re̱ꞌ ꞌngo̱ ciento xachij, ni̱ ga̱nꞌanj niꞌya ꞌngo̱ xuj, ni̱ da̱j gui̱ꞌyaj tsínj da̱n daj, ruhua ni é re̱ꞌ únj. Ga̱ra sij ga̱nꞌanj xia xi̱nunꞌ ga̱nꞌanj xachij riqui quij. Ni̱ ga̱nꞌanj na̱naꞌuiꞌ sij xachij ganꞌanj niꞌya daj. Ni̱ dayun nariꞌ sij.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Ni̱ ngaa nariꞌ sij, ni̱ nia̱ꞌ ruhua sij gutaꞌ sij dacan xicój sij.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Ni̱ ngaa nasíj sij ducuá sij, ni̱ naranꞌ sij ni tsínj nicaj dugüiꞌ nga̱ sij nga̱ ni tsínj nne xánj sij. Ni̱ gataj sij gunun ni síꞌ: “Ga̱huin nia̱ꞌ ruhua á re̱ꞌ ngāj si hua nariꞌīj xachij ganꞌanj niꞌya daj.” Daj gataj tsínj daj.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Ni̱ ataj snanꞌān gu̱nun a ni é re̱ꞌ sisi̱ nia̱ꞌ ruhua ni tsínj mán xataꞌ niꞌyaj ni sij ꞌngo̱ tsínj ꞌyaj gaquinꞌ ngaa nani ruhua síꞌ xiꞌí si-ga̱quinꞌ síꞌ. Ni̱ ga̱huin nia̱ꞌ ruhua ni sij ni̱ꞌyaj ni sij doj nga̱ tsínj daj, daj nga̱ ango ga̱nꞌanj xia xi̱nunꞌ ga̱nꞌanj ni tsínj naꞌuej ruhua si ga̱nani ruhua ni sij xiꞌí si-ga̱quinꞌ ni sij. Daj si hua ni̱ca niman ni sij, ruhua ni sij. ―Daj gataj Jesús.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ngaa ni̱ gataj ru̱huaꞌ yún Jesús:
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Ni̱ ngaa na̱riꞌ únꞌ, ni̱ ga̱quínj únꞌ ni ngüi̱ nicaj dugüiꞌ nga̱ únꞌ nga̱ ni dugüiꞌ únꞌ ma̱n xánj únꞌ nej. Ni̱ ga̱taj únꞌ: “Ga̱huin nia̱ꞌ ruhua á re̱ꞌ ngāj si hua nariꞌīj moneda ganꞌanj niꞌya daj.” Daj ga̱taj únꞌ gu̱nun ne.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Ni̱ ataj snanꞌān gu̱nun ni é re̱ꞌ sisi̱ da̱j rúnꞌ gahuin nia̱ꞌ ruhua únꞌ, ni̱ daꞌngaꞌ daj hua nia̱ꞌ ruhua si-ángel Yanꞌanj niꞌyaj-áꞌ ngaa nanica̱j ruhua ꞌngo̱ tsínj xiꞌí si-ga̱quinꞌ sij. ―Daj gataj Jesús.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ni̱ gataj ru̱huaꞌ yún Jesús:
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ni̱ gataj daꞌníj sij tsínj hua lij doj gunun chrej sij: “Tata chréꞌ, huin ruhuāj sisi̱ gu̱raꞌ daꞌáj re̱ꞌ siꞌyáj re̱ꞌ. Ni̱ ri̱qui re̱ꞌ daꞌaj siꞌyáj re̱ꞌ ga̱huīnj.” Daj gataj sij gunun chrej sij. Ngaa ni̱ guraꞌ daꞌaj chrej sij siꞌyaj síꞌ gaꞌuiꞌ síꞌ rian nu̱ngüej daꞌníj síꞌ.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Do̱j güi gachin ni̱ naranꞌ tsínj hua lij daj daranꞌ siꞌyaj sij. Ni̱ gahui sij ganꞌanj ga̱nꞌ sij ango xumanꞌ. Ni̱ ganahuij si-sanꞌanj sij gutinꞌ yu̱n sij da̱j rúnꞌ garanꞌ ruhua sij.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ni̱ ngaa ganahuij gutinꞌ sij sanꞌanj nicaj sij, ni̱ ducu gahuin xiꞌna̱ xumanꞌ daj. Ni̱ gaꞌnaj gachin xiꞌna̱ riqui sij.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ngaa ni̱ ganꞌanj ga̱chinj sij sun gui̱ꞌyaj sun sij rian ꞌngo̱ tsínj nne yuꞌuj daj. Ni̱ gaꞌníj síꞌ ga̱nꞌanj sij quij ga̱nꞌanj du̱gumi sij dán síꞌ xacáj.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Ni̱ huin ruhua sij ga̱ra riqui sij nga̱ si xa xacáj. Sani̱ a̱ ꞌngo̱ ni síꞌ nun ga̱ꞌuiꞌ ni síꞌ si xa̱ sij mánj.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 ’Ngaa ni̱ nanica̱j ruhua sij, ni̱ gataj sij gunun manꞌan sij: “Ni̱ moso mán ꞌyaj sun rian chrē, ni̱ hua nico si xa ni sij. Ni̱ yuꞌuj nan nnēj. Ni̱ ga̱huīj, gui̱ꞌyaj xiꞌna̱.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Na̱nicā na̱nꞌānj ducuá chrē, ni̱ ga̱tā gu̱nun síꞌ: Tata chréꞌ, guiꞌyā gaquinꞌ rian Yanꞌanj nga̱ rian manꞌán re̱ꞌ nej.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Nitaj hua si-chrej si ga̱taj re̱ꞌ si daꞌníj re̱ꞌ huīnj ga̱ mánj. Maan si gui̱ꞌyáj re̱ꞌ si ga̱huīnj ꞌngo̱ tsínj ꞌyaj sun rián re̱ꞌ, ga̱tā gu̱nun chrē.” Daj gataj sij gunun manꞌan sij.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 ’Hué dan ni̱ naxu̱man sij, ni̱ nanica̱j sij na̱nꞌ sij ducuá chrej sij. Ni̱ ngaa guiniꞌi chrej sij huaj sij ga̱nꞌ, ni̱ ducu gahuin yaco ruhua síꞌ niꞌyaj síꞌ sij. Ni̱ gunánj síꞌ ganꞌanj síꞌ rian huaj daꞌníj sij. Ni̱ gananan síꞌ manꞌan sij. Ni̱ garun duꞌua síꞌ manꞌan sij nej.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Ngaa ni̱ gataj sij gunun síꞌ: “Tata chréꞌ, guiꞌyā gaquinꞌ rian Yanꞌanj nga̱ rian manꞌán re̱ꞌ nej. Ni̱ nitaj hua si-chrej si ga̱taj re̱ꞌ si daꞌníj re̱ꞌ huīnj ga̱ mánj.” Daj gataj sij gunun chrej sij.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Sani̱ gataj chrej sij gunun ni si-moso síꞌ: “Güi̱j xa̱caj yoo̱ ni é re̱ꞌ atsij sa̱ꞌ. Ni̱ ga̱ꞌnij a ni é re̱ꞌ xa̱ sij gu̱nun sij. Ni̱ ga̱ꞌnij ni é re̱ꞌ ꞌngo̱ seꞌej raꞌa sij. Ni̱ na̱ri ni é re̱ꞌ zapato dacój sij nej.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Ni̱ ni̱caj á re̱ꞌ sicuj namij ga̱ꞌnaꞌ á re̱ꞌ. Ni̱ da̱gahuiꞌ a ni é re̱ꞌ nej. Ni̱ gui̱ꞌyaj néꞌ guiꞌyanj ga̱huin nia̱ꞌ ruhua néꞌ.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Daj si rúnꞌ ganáꞌnij ꞌngo̱ níman, daꞌngaꞌ daj nasíj ru̱huaꞌ yún daꞌnī riānj. Hua ganiꞌya sij. Sani̱ nariꞌ ru̱huaꞌ yún sij.” Daj gataj chrej sij. Ni̱ gaxi̱ꞌi ni sij gahuin nia̱ꞌ ruhua ni sij.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ’Ni̱ daꞌníj sij tsínj xa̱huaꞌ, ni̱ hua ganꞌanj síꞌ riqui quij. Ni̱ ngaa nanica̱j síꞌ, ni̱ gahuin ni̱chrunꞌ síꞌ rian hueꞌ. Ni̱ gunun síꞌ sisi̱ ma̱n ni tsínj aꞌyanj nga̱ ni ngüi̱ chranꞌanj nej.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Ngaa ni̱ gaquínj síꞌ ꞌngo̱ ni tsínj ꞌyaj sun rian chrej sij. Ni̱ nachínj snanꞌanj síꞌ moso daj u̱n sin gahuin nga̱ guiꞌyanj daj.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 ’Ngaa ni̱ gataj moso daj: “Hua nasíj jnánj re̱ꞌ. Ni̱ gaꞌníj chréj re̱ꞌ sun sisi̱ da̱gahuiꞌ ni únj sicuj hua namij. Daj si nucuaj sij nasíj sa̱ꞌ sij.” Daj gataj moso gunun tsínj xa̱huaꞌ daj.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 ’Sani̱ gaꞌman ruhua tsínj xa̱huaꞌ daj. Ni̱ nun ga̱ꞌuej sij ga̱tu sij chruhua hueꞌ. Xiꞌí daj, ni̱ gahui chrej nu̱ngüej tsínj daj. Ni̱ gaꞌmi yaco síꞌ si ga̱tu sij chruhua hueꞌ.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Ni̱ gataj sij gunun chrej sij: “Niꞌi manꞌán re̱ꞌ u̱ndaj yoꞌ síj ꞌyaj sūnj rián re̱ꞌ. Ni̱ dagahuin sa̱ꞌāj rián re̱ꞌ. Ni̱ nitaj a̱man riquí re̱ꞌ ꞌngo̱ stane̱ leꞌej gui̱ꞌyā guiꞌyanj nga̱ ni tsínj nicaj dugüiꞌ ngāj mánj.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Sani̱ ngaa nasíj daꞌníj re̱ꞌ nan gutinꞌ sij si-sanꞌánj re̱ꞌ nga̱ ni yunꞌunj xa̱na achéj manꞌan, ni̱ dagahuíꞌ re̱ꞌ sicuj namij xiꞌí sij.” Daj gataj tsínj xa̱huaꞌ gunun chrej sij.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 ’Ngaa ni̱ gataj chrej sij gunun sij: “Daꞌnī huín re̱ꞌ. Ni̱ yaꞌyoj nné re̱ꞌ ngāj. Ni̱ daranꞌ si ma̱n riānj huin siꞌyáj re̱ꞌ aj.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Sani̱ hua nia̱n si gui̱ꞌyaj néꞌ guiꞌyanj ga̱huin nia̱ꞌ ruhua néꞌ si nasíj jnánj re̱ꞌ. Ni̱ rúnꞌ huin ꞌngo̱ níman gahuin sij riānj. Sani̱ ganáꞌnij sij. Ni̱ ga niꞌya sij. Sani̱ nariꞌīj sij nánj.” Daj gataj chrej sij gunun sij. ―Ni̱ daꞌngaꞌ daj gataj Jesús nani sij cuento rian ni tsínj daj.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.