Romanos 4

Se-nānā Diosē nanā sāʼ me rá catūū nimán níʼ a (TRCNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Síí cuꞌna̱j Abraham me se xi̱i níꞌ si̱j israelitá me soꞌ ga̱a naá, ne̱ neꞌen níꞌ se vaa nuveé cheꞌe̱ se vaa quiꞌyaj maꞌa̱n soꞌ me cavii sa̱ꞌ soꞌ maꞌ.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 ꞌO̱ se ne nó xcúún Abraham cata̱j Abraham se vaa ma̱a̱n cheꞌé se sa̱ꞌ quiꞌyaj soꞌ, cheꞌé dan guun niha̱ꞌ rá Diose̱ niꞌya̱j Diose̱ man soꞌ maꞌ. Taj cheꞌé caꞌmi̱i̱ soꞌ da̱nj maꞌ. Neꞌen Diose̱ se vaa ne ya̱ vaa nana̱ yoꞌ maꞌ.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ma̱a̱n se maꞌa̱n danj Diose̱ taj: “Cuchumán rá síí cuꞌna̱j Abraham niꞌya̱j soꞌ Diose̱, ne̱ cheꞌé dan cataj Diose̱ se vaa si̱j sa̱ꞌ me Abraham a. Da̱nj caꞌmii Diose̱ cheꞌé soꞌ a”. Ina̱nj da̱nj aꞌmii danj Diose̱ na̱nj ado̱nj.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Dan me se sese yoꞌo̱ mozó ꞌyaj suun rihaan ꞌo̱ ruꞌvee, ne̱ na̱ruꞌvee ruꞌvee rihaan mozó yoꞌ, ne̱ no̱ xcúún mozó yoꞌ quiꞌya̱j canaán soꞌ tuꞌvee soꞌ a.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Tza̱j ne̱ ino̱ quiꞌyaj Diose̱ ga̱ Abraham, ne̱ dan me se ne quiꞌya̱j suun Abraham rihaan Diose̱ maꞌ. Ne nó xcúún Diose̱ na̱ruꞌvee Diose̱ rihaan Abraham maꞌ. Ma̱a̱n cheꞌé se xcaj Abraham cuentá se vaa caꞌve̱e tinavi̱j Diose̱ cacunꞌ tumé yuvii̱ roꞌ, cheꞌé dan cuchumán rá Abraham niꞌya̱j soꞌ Diose̱, ne̱ cheꞌé dan cataj Diose̱ se vaa si̱j sa̱ꞌ me soꞌ, ne̱ da̱nj quiꞌyaj u̱u̱n Diose̱ se lu̱j cheꞌé soꞌ na̱nj ado̱nj.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 ꞌO̱ cuya̱a̱n vaa nana̱ aꞌmij nihánj ga̱ nana̱ caꞌmii síí cuꞌna̱j David ga̱a naá ga̱a cataj xnaꞌanj David se vaa niha̱ꞌ rá yuvii̱ tinavij maꞌa̱n Diose̱ cacunꞌ xráá, yuvii̱ ne nó xcúún quiꞌya̱j suun rihaan Diose̱ a. Cataj síí cuꞌna̱j David a:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Cavii sa̱ꞌ síí xꞌnéj cacunꞌ xráá quiꞌyaj Diose̱ á. Nu̱ꞌ se nij quiꞌyaj soꞌ roꞌ, navij cuano̱ á.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Cavii sa̱ꞌ soꞌ, ne̱ neꞌen soꞌ se vaa a̱ doj cacunꞌ se̱ cutaꞌ uún Diose̱ xráá soꞌ daj chiha̱a̱ míj maꞌ”.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Ne̱ o̱rúnꞌ nij yuvii̱ israelitá yuvii̱ ataꞌ taꞌngaꞌ man me avii sa̱ꞌ rihaan Diose̱, rá soj naꞌ. Nda̱a nij yuvii̱ yaníj yuvii̱ nuviꞌ taꞌngaꞌ ataꞌ man avii sa̱ꞌ uún rihaan Diose̱, rá soj xa̱ꞌ. Cunuda̱nj yuvii̱ me caꞌve̱e cavi̱i̱ sa̱ꞌ rihaan Diose̱ ei. ꞌO̱ se a̱j neꞌen níꞌ se vaa taj danj Diose̱: “Cuchumán rá síí cuꞌna̱j Abraham niꞌya̱j soꞌ Diose̱, ne̱ cheꞌé dan cataj Diose̱ se vaa si̱j sa̱ꞌ me soꞌ a”. Da̱nj taj danj Diose̱ a.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Dan me se cataj Diose̱ se vaa navij cacunꞌ tumé síí cuꞌna̱j Abraham yoꞌ, cheꞌé se cuchumán rá soꞌ niꞌya̱j soꞌ Diose̱, ne̱ da̱j si̱j me Abraham ga̱a caꞌmii Diose̱ da̱nj, rá soj ga̱. Si̱j cataꞌ taꞌngaꞌ man me soꞌ, rá soj naꞌ. Taj maꞌ. ꞌO̱ se da̱nj caꞌmii Diose̱ ga̱a ataa cata̱ꞌ taꞌngaꞌ man soꞌ na̱nj ado̱nj.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Cachén xcaꞌa̱nj yoꞌ caꞌmii Diose̱ da̱nj cheꞌé soꞌ, ga̱a ne̱ cutaꞌ maꞌa̱n soꞌ taꞌngaꞌ man soꞌ, ne̱ tihaa̱n soꞌ rihaan nij yuvii̱ ma̱n rihaan chumii̱ se vaa a̱j tinavij ya̱ Diose̱ cacunꞌ xráá soꞌ, ne̱ dan me se guun soꞌ xi̱i cunuda̱nj nij yuvii̱ nuu sa̱ꞌ rihaan Diose̱ yuvii̱ ne ataꞌ taꞌngaꞌ man, ne̱ ase vaa quiꞌyaj síí cuꞌna̱j Abraham roꞌ, da̱nj ꞌyaj uún nij soꞌ a. Dan me se cuchumán rá síí cuꞌna̱j Abraham niꞌya̱j soꞌ Diose̱ ga̱a ataa cata̱ꞌ taꞌngaꞌ man soꞌ, ne̱ da̱nj ꞌyaj uún nij síí yaníj a.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ne̱ xi̱i nij yuvii̱ ataꞌ taꞌngaꞌ man me uún soꞌ, sese ya̱ noco̱ꞌ nij soꞌ tucuáán noco̱ꞌ maꞌa̱n soꞌ, ne̱ dan me se cuchuma̱n rá nij soꞌ ni̱ꞌyaj nij soꞌ Diose̱, ne̱ tuviꞌ síí cuꞌna̱j Abraham gu̱un nij soꞌ a. Dan me se xi̱i níꞌ me síí cuꞌna̱j Abraham, sese quiꞌya̱j níꞌ nda̱a vaa quiꞌyaj soꞌ ado̱nj.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Dan me se neꞌen níꞌ se vaa cataꞌ tuꞌva Diose̱ rihaan síí cuꞌna̱j Abraham se vaa vaa güii, ne̱ ni̱caj yuꞌunj maꞌa̱n Abraham do̱ꞌ, ni̱caj yuꞌunj nij taꞌníí taꞌnij siꞌno̱ Abraham do̱ꞌ, man cunuda̱nj chumii̱, ne̱ dan me se ya̱ ya̱ gu̱un yoꞌ toꞌóó nij soꞌ, cataj Diose̱ rihaan síí cuꞌna̱j Abraham, ne̱ nuveé cheꞌe̱ se canocoꞌ Abraham nu̱ꞌ se‑tucua̱nj Moisés me caꞌmii Diose̱ da̱nj rihaan Abraham maꞌ. ꞌO̱ se a̱j cuchumán rá soꞌ cuno soꞌ nana̱ caꞌmii Diose̱ rihaan soꞌ, ne̱ cheꞌé dan cunuu sa̱ꞌ soꞌ rihaan Diose̱, ne̱ cheꞌé dan me cataj xnaꞌanj Diose̱ rihaan soꞌ se vaa ya̱ ya̱ ni̱caj yuꞌunj soꞌ man cunuda̱nj chumii̱ yoꞌ ado̱nj.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 ꞌO̱ se sese ina̱nj nij síí guun nucua̱j quiꞌya̱j nu̱ꞌ se‑tucua̱nj Moisés me nij síí ni̱caj yuꞌunj chumii̱, ne̱ taj cheꞌé cuchuma̱n rá níꞌ nana̱ cataꞌ tuꞌva Diose̱ rihaan Abraham a̱ maꞌ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 ꞌO̱ se xa̱ꞌ se‑tucua̱nj Moisés, tza̱j ne̱ taj a̱ yoꞌó síí uun nucua̱j quiꞌya̱j nu̱ꞌ tucuáán yoꞌ, ne̱ cheꞌé dan axríj yuva̱a̱ u̱u̱n Diose̱ rihaan yuvii̱, ꞌyaj tucuáán yoꞌ ado̱nj. (Tza̱j ne̱ sese nuviꞌ tucuáán vaa da̱nj noco̱ꞌ yuvii̱, ne̱ taj cacunꞌ tumé nij yuvii̱ cheꞌé tucuáán yoꞌ maꞌ.)
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Cheꞌé dan cunuda̱nj níꞌ si̱j amán rá niꞌya̱j man Diose̱ roꞌ, me nij síí ni̱caj yuꞌunj man chumii̱, ne̱ veé dan me se lu̱j quiꞌya̱j Diose̱ cheꞌé níꞌ me yoꞌ, ga̱a ne̱ caꞌve̱e quisi̱j ya̱ nu̱ꞌ nana̱ cataꞌ tuꞌva Diose̱ cheꞌé taranꞌ níꞌ a. Dan me se nuveé ina̱nj nij síí gu̱un nucua̱j quiꞌya̱j nu̱ꞌ se‑tucua̱nj Moisés me nij síí cavi̱i̱ sa̱ꞌ da̱nj maꞌ. Tana̱nj cavi̱i̱ sa̱ꞌ taranꞌ níꞌ si̱j amán rá niꞌya̱j man Diose̱, nda̱a vaa quiꞌyaj Abraham ado̱nj. ꞌO̱ se xi̱i taranꞌ níꞌ me soꞌ ado̱nj.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 ꞌO̱ se danj Diose̱ taj se vaa cuneꞌ Diose̱ man soꞌ gu̱un soꞌ xi̱i yuvii̱ ma̱n queꞌe̱e̱ ndoꞌo chumanꞌ a. Da̱nj taj danj Diose̱ cheꞌé soꞌ, ne̱ dan me se xi̱i níꞌ me soꞌ rihaan Diose̱ á. ꞌO̱ se cuchumán rá soꞌ niꞌya̱j soꞌ Diose̱, ne̱ Diose̱ roꞌ, me síí ꞌyaj nuu iꞌna̱ꞌ uún nij síí caviꞌ, ne̱ Diose̱ me síí aꞌmii cheꞌé rasu̱u̱n ataa curuvi̱ꞌ rihaan chumii̱ nihánj, ne̱ taj soꞌ se vaa a̱j nicunꞌ nij rasu̱u̱n na̱nj ado̱nj.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ne̱ nucua̱j rá síí cuꞌna̱j Abraham man Diose̱ se vaa ga̱a̱ taꞌníí soꞌ, quiꞌya̱j Diose̱, tza̱j ne̱ ne queneꞌe̱n soꞌ da̱j me quiꞌya̱j Diose̱ ne̱ ga̱a̱ taꞌníí soꞌ maꞌ. Ma̱a̱n se cuchumán rá soꞌ cuno soꞌ nana̱ caꞌmii Diose̱ rihaan soꞌ, ga̱a ne̱ guun soꞌ xi̱i yuvii̱ ma̱n queꞌe̱e̱ ndoꞌo chumanꞌ ado̱nj. ꞌO̱ se a̱j cataj Diose̱ rihaan soꞌ se vaa ga̱a̱ ndoꞌo taꞌníí taꞌnij siꞌno̱ soꞌ, ne̱ veé da̱nj quiꞌyaj gue̱e̱ Diose̱ ga̱ soꞌ ado̱nj.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Dan me se quisíj soꞌ ꞌo̱ cientó yoꞌ, ne̱ taj va̱j taꞌníí soꞌ, tza̱j ne̱ ne quiri̱ꞌ rá soꞌ cheꞌé rej chii nga̱ me soꞌ ne̱ chana̱ itu̱un me nica̱ soꞌ chana̱ cuꞌna̱j Sara maꞌ. ꞌO̱ se yoꞌo̱ cuchumán rá soꞌ neꞌen soꞌ Diose̱ na̱nj ado̱nj.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Ne caꞌve̱j rá soꞌ cata̱j soꞌ se vaa se̱ caꞌvee quiꞌya̱j Diose̱ nda̱a vaa cataj Diose̱ rihaan soꞌ maꞌ. Tana̱nj cuchumán ndoꞌo doj rá soꞌ niꞌya̱j soꞌ Diose̱, ga̱a ne̱ nariꞌ nucuaj doj man soꞌ a. Cataj soꞌ se vaa sa̱ꞌ uxrá vaa Diose̱,
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 ne̱ guun ya̱ rá soꞌ se vaa guun nucua̱j Diose̱ quiꞌya̱j Diose̱ cunuda̱nj se vaa cataj Diose̱ a.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Cheꞌé dan me cataj Diose̱: “Si̱j sa̱ꞌ me Abraham a”. Da̱nj caꞌmii Diose̱ cheꞌé soꞌ,
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 tza̱j ne̱ nuveé cheꞌe̱ o̱rúnꞌ síí cuꞌna̱j Abraham aꞌmii nana̱ yoꞌ nana̱ no̱ rihaan danj Diose̱ maꞌ.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 ꞌO̱ se cheꞌé maꞌa̱n níꞌ no̱ nana̱ yoꞌ rihaan danj Diose̱ uún, cheꞌé rej si̱j amán rá niꞌya̱j man Diose̱ me níꞌ uún, ne̱ dan me se a̱j cataj Diose̱ se vaa si̱j sa̱ꞌ me maꞌa̱n níꞌ uún ado̱nj. Veé dan me se amán rá níꞌ se vaa cunuu iꞌna̱ꞌ uún Jesucristó si̱j ꞌni̱j raꞌa man níꞌ quiꞌyaj Diose̱ á.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Dan me se caꞌvej rá Diose̱ cavi̱ꞌ Jesucristó cheꞌé cacunꞌ quiꞌyaj níꞌ, ne̱ cunuu iꞌna̱ꞌ uún soꞌ, quiꞌyaj Diose̱, cheꞌé yan me rá Diose̱ cunu̱u sa̱ꞌ níꞌ rihaan maꞌa̱n Diose̱ ado̱nj.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.