Lucas 1
Se-nānā Diosē nanā sāʼ me rá catūū nimán níʼ a (TRCNT) vs NAA
1 Dan me se queꞌe̱e̱ uxrá yuvii̱ guun rá cachro̱n nica̱ nana̱ rihaan yanj cheꞌé nu̱ꞌ se vaa quiꞌyaj Jesucristó scaꞌnúj níꞌ asi̱j rque̱ doj a.
1 Visto que muitos já empreenderam uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 Dan me se cachrón nij soꞌ nana̱ cataj xnaꞌanj nij síí queneꞌen cunuda̱nj se vaa quiꞌyaj Jesucristó asi̱j guun cheꞌe̱ soꞌ cayáán soꞌ rihaan chumii̱ nihánj, ne̱ nij síí queneꞌen roꞌ, me síí ata̱ suun nata̱ꞌ nana̱ yoꞌ rihaan nu̱ꞌ yuvii̱ a.
2 conforme nos transmitiram os que desde o princípio foram deles testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Ne̱ ꞌu̱nj nihánj me síí tucuꞌyón uxrá, don caꞌvee narij cunuda̱nj rasu̱u̱n yoꞌ, ne̱ cheꞌé dan vaa cheꞌé cachro̱n nica̱ ꞌu̱nj cunuda̱nj se vaa quiꞌyaj Jesucristó rihaan yanj nihánj naya̱a̱ so̱ꞌ si̱j cuꞌna̱j Teófilo si̱j sa̱ꞌ ndoꞌo, raj ado̱nj.
3 igualmente a mim pareceu bem, depois de cuidadosa investigação de tudo desde a sua origem, dar-lhe por escrito, excelentíssimo Teófilo, uma exposição em ordem,
4 Na̱nj qui̱ꞌyáj, ga̱a ne̱ caꞌve̱e gu̱un ya̱ rá so̱ꞌ se vaa ya̱ vaa nu̱ꞌ nana̱ cataj xnaꞌanj nii rihaan so̱ꞌ cheꞌé Jesucristó ado̱nj.
4 para que você tenha plena certeza das verdades em que foi instruído.
5 Ga̱a cayáán síí cuꞌna̱j Herodes síí nica̱j suun rey uun chij rihaan estadó Judea, ga̱a ne̱ ꞌo̱ xrej canicunꞌ rihaan yuvii̱ israelitá me ꞌo̱ síí cuꞌna̱j Zacarías, ne̱ cachéé soꞌ ga̱ ꞌo̱ taꞌa̱j nij xrej, ne̱ taꞌníí taꞌnij siꞌno̱ Abías me nij soꞌ a. Ne̱ nica̱ Zacarías me chana̱ cuꞌna̱j Elisabet, ne̱ taꞌni̱j ꞌo̱ xrej me noꞌ,
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, houve um sacerdote chamado Zacarias, do turno de Abias. A mulher dele era das filhas de Arão e se chamava Isabel.
6 ne̱ síí ya̱nj sa̱ꞌ rihaan Diose̱ me ro̱j ni̱ca̱ ro̱j soꞌ, ne̱ sa̱ꞌ uxrá cuno ro̱j soꞌ nu̱ꞌ nij nana̱ me rá Diose̱ cuno̱ níꞌ, ne̱ nuviꞌ cacunꞌ tumé ro̱j soꞌ a̱ doj a̱ maꞌ.
6 Ambos eram justos diante de Deus, vivendo de forma irrepreensível em todos os preceitos e mandamentos do Senhor.
7 Tza̱j ne̱ taj va̱j taꞌníí ro̱j soꞌ, cheꞌé se chana̱ itu̱un me Elisabet ado̱nj. Ne̱ a̱j cachén ndoꞌo yoꞌ ne ro̱j ni̱ca̱ ro̱j soꞌ na̱nj á.
7 Eles não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e os dois já tinham idade avançada.
8 Dan me se ga̱a natúj nij taꞌníí taꞌnij siꞌno̱ Abías quiꞌya̱j suun nij soꞌ se‑su̱u̱n Diose̱,
8 E aconteceu que, enquanto Zacarias exercia o sacerdócio diante de Deus na ordem do seu turno, coube-lhe por sorteio,
9 ne̱ ꞌo̱ güii quiriꞌ niꞌya̱j Zacarías catu̱u̱ soꞌ nuvií noco̱o cara̱a soꞌ squíí xlá rihaan yaꞌan a. ꞌO̱ se tucuáán noco̱ꞌ nij xrej me se daj a̱ güii tico tixaj nij soꞌ se‑chuvi̱i nij soꞌ, se vaa queneꞌe̱n nij soꞌ a̱ me síí quiri̱ꞌ niꞌya̱j cara̱a squíí rihaan yaꞌan a.
9 segundo o costume sacerdotal, entrar no santuário do Senhor para queimar o incenso.
10 Dan me se catúj Zacarías rque nuvií noco̱o, ne̱ xeꞌ nicunꞌ ꞌo̱ xꞌneꞌ yuvii̱, cachíín niꞌya̱j nij soꞌ rihaan Diose̱ ga̱a caraa Zacarías squíí rihaan yaꞌan a.
10 Durante esse tempo, toda a multidão do povo permanecia na parte de fora, orando.
11 Dan me se naquiꞌyaa ꞌo̱ se‑mo̱zó Diose̱ rihaan Zacarías, ne̱ nicu̱nꞌ soꞌ rej nuva̱ꞌ mesá altar acaa squíí a.
11 E eis que apareceu a Zacarias um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 Dan me se ga̱a queneꞌen Zacarías man se‑mo̱zó Diose̱, ga̱a ne̱ cuchuꞌviꞌ ndoꞌo soꞌ a.
12 Ao vê-lo, Zacarias ficou assustado, e o temor se apoderou dele.
13 Tza̱j ne̱ cataj se‑mo̱zó Diose̱ rihaan soꞌ, ne̱:
13 O anjo, porém, lhe disse: — Não tenha medo, Zacarias, porque a sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, dará à luz um filho, a quem você dará o nome de João.
14 Juan tu̱cuꞌnáj so̱ꞌ man soꞌ á. Gu̱un niha̱ꞌ ndoꞌo rá so̱ꞌ, ne̱ gu̱un niha̱ꞌ rá queꞌe̱e̱ yuvii̱ asa̱ꞌ caꞌngaa soꞌ ado̱nj.
14 Você ficará alegre e feliz, e muitos ficarão contentes com o nascimento dele.
15 ꞌO̱ se taꞌníí so̱ꞌ me síí gu̱un síí sa̱ꞌ ndoꞌo rihaan Diose̱ na̱nj ado̱nj. Se̱ coꞌo soꞌ tziꞌ se̱ coꞌo soꞌ rinté se̱ coꞌo soꞌ maꞌ. Asi̱j güii ataa caꞌnga̱a̱ soꞌ, ne̱ gu̱un cheꞌe̱ Nimán Diose̱ yoꞌo̱ ca̱yáán Nimán Diose̱ ga̱ soꞌ na̱nj á.
15 Pois ele será grande diante do Senhor, não beberá vinho nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre materno.
16 Ne̱ queꞌe̱e̱ síí israelitá ca̱nica̱j nimán canoco̱ꞌ uún man Diose̱ síí ꞌni̱j raꞌa man nij soꞌ, quiꞌya̱j taꞌníí so̱ꞌ ado̱nj.
16 Ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus.
17 Dan me se gu̱un soꞌ síí caꞌa̱nj suun rihaan Diose̱ ado̱nj. Asino taꞌníí so̱ꞌ gu̱un cheꞌe̱ caꞌmi̱i̱ natáj rihaan yuvii̱, ga̱a ne̱ caꞌmi̱i̱ síí caꞌne̱j Diose̱ man a. Da̱j se quiꞌyaj Nimán Diose̱, racuíj Nimán Diose̱ man síí cuꞌna̱j Elías ga̱a naá roꞌ, da̱nj quiꞌya̱j gue̱e̱ Nimán Diose̱, ra̱cuíj ndoꞌo soꞌ man taꞌníí so̱ꞌ a. Caꞌmi̱i̱ lu̱j yuvii̱ ga̱ taꞌníí yuvii̱, quiꞌya̱j soꞌ, natuna̱ nimán nij síí chiꞌi̱i̱ cuno̱ nij soꞌ rihaan Diose̱, quiꞌya̱j soꞌ na̱nj á. Juan me síí quiꞌya̱j, ne̱ cara̱yaꞌa̱nj nu̱ꞌ yuvii̱ cheꞌé se caꞌna̱ꞌ síí qui̱ꞌnij raꞌa man níꞌ ado̱nj. ―Nu̱ꞌ nana̱ nihánj cataj xnaꞌanj se‑mo̱zó Diose̱ rihaan Zacarías a.
17 E irá adiante do Senhor no espírito e poder de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos, converter os desobedientes à prudência dos justos e habilitar para o Senhor um povo preparado.
18 Ga̱a ne̱ cataj Zacarías rihaan se‑mo̱zó Diose̱ a:
18 Então Zacarias perguntou ao anjo: — Como terei certeza disso? Pois eu sou velho, e a minha mulher também já tem idade avançada.
19 Ga̱a ne̱ cataj se‑mo̱zó Diose̱ rihaan Zacarías a:
19 O anjo respondeu: — Eu sou Gabriel, que estou a serviço de Deus, e fui enviado para falar com você e lhe trazer esta boa notícia.
20 tza̱j ne̱ ne cuchuma̱n rá so̱ꞌ nana̱ nihánj, ne̱ cheꞌé dan me gu̱un ya̱ꞌmií so̱ꞌ ado̱nj. A̱ ꞌó nana̱ se̱ caꞌvee caꞌmi̱i̱ so̱ꞌ nda̱a quisi̱j güii quisi̱j ya̱ nu̱ꞌ nana̱ nihánj nda̱a vaa cataj xnaꞌanj ꞌu̱nj rihaan so̱ꞌ ado̱nj. Ne̱ ya̱ quisi̱j nana̱ nihánj güii a̱j cachrón Diose̱ ado̱nj. ―Da̱nj cataj se‑mo̱zó Diose̱ rihaan Zacarías a.
20 Todavia, você ficará mudo e não poderá falar até o dia em que estas coisas vierem a acontecer, porque você não acreditou nas minhas palavras, as quais, no devido tempo, se cumprirão.
21 Dan me se xeꞌ mán nij yuvii̱, naꞌvi̱j nij yuvii̱ a̱ me orá cu̱riha̱nj Zacarías rque nuvií, ne̱ caráyaꞌa̱nj nij soꞌ se vaa guun ra̱a̱n soꞌ rque nuvií a.
21 O povo estava esperando Zacarias e admirava-se com a demora dele no santuário.
22 Dan me se ga̱a curiha̱nj soꞌ rque nuvií, ga̱a ne̱ ne caꞌve̱e caꞌmi̱i̱ soꞌ ga̱ nij soꞌ a̱ maꞌ. Cheꞌé dan xcaj nij soꞌ cuentá se vaa naquiꞌyaa ꞌo̱ rasu̱u̱n rihaan Zacarías, quiꞌyaj Diose̱, ga̱a nu̱u̱ soꞌ rque nuvií a. Da̱j doj raꞌa soꞌ tucunó soꞌ cheꞌé se yoꞌo̱ guun yaꞌmi̱i soꞌ a.
22 Quando Zacarias saiu, não lhes podia falar. Então entenderam que ele havia tido uma visão no santuário. E expressava-se por sinais e permanecia mudo.
23 Ga̱a cachén Zacarías se‑su̱u̱n Diose̱, ga̱a ne̱ quinanꞌ soꞌ tucuá soꞌ a.
23 Aconteceu que, terminados os dias do seu ministério, Zacarias voltou para casa.
24 Cachén do̱j güii, ga̱a ne̱ nariꞌ nica̱ soꞌ Elisabet ꞌo̱ neꞌej a. ꞌU̱nꞌ yavii cayáán noꞌ tucuá noꞌ,
24 Passados esses dias, Isabel, a mulher de Zacarias, ficou grávida. E ela não saiu de casa durante cinco meses, dizendo:
25 ne̱ nuchruj ra̱a̱ noꞌ nana̱ nihánj a: “Ga̱ naá guun naꞌa̱j uxraj rihaan yuvii̱ cheꞌé se chana̱ itu̱un mej, tza̱j ne̱ nda̱a ya̱j racuíj Diose̱ manj á”. Da̱nj guun rá noꞌ a.
25 — Foi isto o que o Senhor me fez, ao contemplar-me, para acabar com a minha vergonha diante das pessoas.
26 Ga̱a quisíj vata̱nꞌ yavii cunuû rque Elisabet, ga̱a ne̱ caꞌnéé Diose̱ man se‑mo̱zó soꞌ síí cuꞌna̱j Gabriel caꞌa̱nj soꞌ nda̱a ꞌo̱ chumanꞌ na̱j rihaan estadó Galilea chumanꞌ cuꞌna̱j Nazaret a.
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 Ne̱ caꞌanj cata̱j xnaꞌanj soꞌ ꞌo̱ nana̱ rihaan ꞌo̱ chana̱ ya̱a̱n cuꞌna̱j Mariá a. A̱j guun ya̱ xca̱j ꞌo̱ síí cuꞌna̱j José man noꞌ, ne̱ ꞌo̱ taꞌníí taꞌnij siꞌno̱ síí guun chij ndoꞌo ga̱a naá síí cuꞌna̱j David me soꞌ a.
27 a uma virgem que estava comprometida a casar com um homem da casa de Davi, cujo nome era José. A virgem se chamava Maria.
28 Ga̱a ne̱ dan me se cuchiꞌ se‑mo̱zó Diose̱ rihaan Mariá, ne̱ cataj soꞌ:
28 E, aproximando-se dela, o anjo disse: — Salve, agraciada! O Senhor está com você.
29 Tza̱j ne̱ caráyaꞌa̱nj Mariá nana̱ caꞌmii se‑mo̱zó Diose̱, ne̱ ne queneꞌe̱n noꞌ me cheꞌé caꞌmii soꞌ nana̱ vaa da̱nj maꞌ.
29 Ela, porém, ao ouvir esta palavra, perturbou-se muito e pôs-se a pensar no que poderia significar esta saudação.
30 Ga̱a ne̱ cataj uún se‑mo̱zó Diose̱ rihaan noꞌ a:
30 Mas o anjo lhe disse: — Não tenha medo, Maria; porque você foi abençoada por Deus.
31 Nari̱ꞌ so̱ꞌ ꞌo̱ neꞌej, ne̱ cuchru̱j so̱ꞌ ꞌo̱ neꞌej sno̱ꞌo ado̱nj. Jesús tu̱cuꞌnáj so̱ꞌ man soꞌ á.
31 Você ficará grávida e dará à luz um filho, a quem chamará pelo nome de Jesus.
32 — ausente —
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo. Deus, o Senhor, lhe dará o trono de Davi, seu pai.
33 — ausente —
33 Ele reinará para sempre sobre a casa de Jacó, e o seu reinado não terá fim.
34 Ne̱ cataj Mariá rihaan se‑mo̱zó Diose̱, ne̱:
34 Então Maria disse ao anjo: — Como será isto, se eu nunca tive relações com homem algum?
35 Ga̱a ne̱ cataj se‑mo̱zó Diose̱ rihaan Mariá a:
35 O anjo respondeu: — O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a envolverá com a sua sombra; por isso, também o ente santo que há de nascer será chamado Filho de Deus.
36 Ne̱ xca̱j so̱ꞌ cuentá cheꞌé tuviꞌ cha̱na̱ so̱ꞌ Elisabet se vaa nda̱ꞌ se chana̱ itu̱un me noꞌ, taj nii, ne̱ nda̱ꞌ se chana̱ chij me noꞌ, tza̱j ne̱ a̱j quisíj vata̱nꞌ yavii nuû rque noꞌ cuano̱ na̱nj á.
36 E Isabel, sua parenta, igualmente está grávida, apesar de sua idade avançada, sendo este já o sexto mês de gestação para aquela que diziam ser estéril.
37 Diose̱ me síí aꞌvee ꞌyaj cunuda̱nj a ―taj se‑mo̱zó Diose̱ rihaan Mariá a.
37 Porque para Deus não há nada impossível.
38 Ne̱ cataj Mariá rihaan se‑mo̱zó Diose̱ a:
38 Então Maria disse: — Aqui está a serva do Senhor; que aconteça comigo o que você falou. Então o anjo foi embora.
39 Cachén do̱j güii, ga̱a ne̱ quiꞌyaj chuvi̱i Mariá siꞌyaj noꞌ, ne̱ yo̱o ndoꞌo caꞌanj noꞌ ꞌo̱ chumanꞌ na̱j estadó Judea, ꞌo̱ chumanꞌ na̱j rej xra̱j a.
39 Naqueles dias, Maria se aprontou e foi depressa à região montanhosa, a uma cidade de Judá.
40 Ne̱ caꞌanj noꞌ tucuá Zacarías, ne̱ catúj noꞌ rá veꞌ, ne̱ cataj noꞌ: “Vaa nu̱cuáá so̱ꞌ naꞌ”, taj noꞌ rihaan Elisabet a.
40 Entrou na casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Nu̱ꞌ cuno Elisabet nana̱ caꞌmii Mariá, ne̱ nu̱ꞌ güéj neꞌej rque noꞌ a. Dan me se catúj Nimán Diose̱ nimán Elisabet,
41 Quando Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança lhe estremeceu no ventre. Então Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 ne̱ nucua̱j caꞌmii noꞌ ga̱ Mariá, cataj noꞌ:
42 E exclamou em alta voz: — Bendita é você entre as mulheres, e bendito o fruto do seu ventre!
43 Veꞌé ndoꞌo quiránꞌ ꞌu̱nj se vaa caꞌnaꞌ ro̱j ni̱i síí qui̱ꞌnij raꞌa man níꞌ tucuaj a.
43 E que grande honra é para mim receber a visita da mãe do meu Senhor!
44 Nu̱ꞌ cunoj nana̱ cataj so̱ꞌ rihanj, ne̱ nu̱ꞌ guun niha̱ꞌ rá neꞌej, ne̱ nu̱ꞌ güéj neꞌej rquej a.
44 Pois, logo que me chegou aos ouvidos a voz da saudação que você fez, a criança estremeceu de alegria dentro de mim.
45 Cavii sa̱ꞌ so̱ꞌ cheꞌé se amán rá so̱ꞌ se‑na̱na̱ Diose̱, se vaa quisi̱j ya̱ nu̱ꞌ nana̱ caꞌmii Diose̱ rihaan so̱ꞌ ado̱nj ―taj Elisabet rihaan Mariá a.
45 Bem-aventurada a que creu, porque serão cumpridas as palavras que lhe foram ditas da parte do Senhor.
46 — ausente —
46 Então Maria disse: “A minha alma engrandece ao Senhor,
47 — ausente —
47 e o meu espírito se alegrou em Deus, meu Salvador,
48 — ausente —
48 porque ele atentou para a humildade da sua serva. Pois, desde agora, todas as gerações me considerarão bem-aventurada,
49 Da̱nj cata̱j nij soꞌ cheꞌé se sa̱ꞌ quiꞌyaj Diose̱ síí nucua̱j ndoꞌo cheꞌej a. Ne̱ síí vaa sa̱ꞌ ina̱nj me soꞌ ado̱nj.
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas. Santo é o seu nome.
50 ꞌO̱ ꞌe̱e̱ rá soꞌ man taranꞌ nij síí uno rihaan soꞌ a.
50 A sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 Quiꞌyaj Diose̱ suun noco̱o uxrá a. Nu̱ꞌ nij síí xta̱ꞌ nimán roꞌ, quiꞌya̱j canaán Diose̱ rihaan nij soꞌ, ne̱ quinavi̱j se‑na̱na̱ nij soꞌ na̱nj ado̱nj.
51 Agiu com o seu braço valorosamente; dispersou os que, no coração, alimentavam pensamentos soberbos.
52 Nu̱ꞌ nij síí rii taꞌngaꞌ roꞌ, caꞌne̱e̱ Diose̱ suun raꞌa nij soꞌ, ne̱ gu̱un nij soꞌ síí noco̱ꞌ na̱nj ado̱nj. Ne̱ nu̱ꞌ nij síí noco̱ꞌ roꞌ, gu̱un nij soꞌ síí quiri̱i̱ taꞌngaꞌ naca̱, quiꞌya̱j Diose̱ na̱nj á.
52 Derrubou dos seus tronos os poderosos e exaltou os humildes.
53 Nu̱ꞌ nij síí naꞌaan rque roꞌ, rque̱ Diose̱ chraa cha̱ nij soꞌ, ne̱ nu̱ꞌ nij ruꞌvee roꞌ, cunu̱u nique̱ nij soꞌ, quiꞌya̱j Diose̱ a.
53 Encheu de bens os famintos e despediu vazios os ricos.
54 Quisíj ya̱ nu̱ꞌ nana̱ caꞌmii Diose̱ rihaan xi̱i níꞌ nij síí ma̱n ga̱a naá a. Racuíj soꞌ man níꞌ si̱j israelitá, cheꞌé se si̱j noco̱ꞌ man soꞌ me níꞌ ado̱nj.
54 Amparou Israel, seu servo, a fim de lembrar-se da sua misericórdia
55 Nanuj rá soꞌ nda̱a vaa cataj soꞌ rihaan xi̱i níꞌ síí cuꞌna̱j Abraham, ne̱ cheꞌé dan ꞌe̱e̱ rá soꞌ man níꞌ si̱j israelitá, cheꞌé se taꞌníí taꞌnij siꞌno̱ Abraham me níꞌ a. ―Nu̱ꞌ nana̱ nihánj me nana̱ cataj María a.
55 a favor de Abraão e de sua descendência, para sempre, como havia prometido aos nossos pais.”
56 Ga̱a ne̱ vaꞌnu̱j yavii cayáán Mariá tucuá Elisabet, ga̱a ne̱ quinanꞌ noꞌ tucuá noꞌ a.
56 Maria permaneceu cerca de três meses com Isabel e voltou para casa.
57 Ga̱a quisíj güii caꞌnga̱a̱ taꞌníí Elisabet, ga̱a ne̱ dan me se cuchruj noꞌ ꞌo̱ neꞌej sno̱ꞌo cunii a.
57 Quando chegou o tempo de Isabel dar à luz, ela teve um filho.
58 Cuno nij tuviꞌ noꞌ se vaa veꞌé uxrá quiꞌyaj Diose̱ ga̱ noꞌ, ne̱ guun niha̱ꞌ uxrá rá nij soꞌ cheꞌé noꞌ a.
58 Os vizinhos e parentes ouviram que o Senhor tinha usado de grande misericórdia para com Isabel e se alegraram com ela.
59 Ga̱a quisíj neꞌej tu̱nj güii, ga̱a ne̱ dan me se cuchiꞌ nij síí cuta̱ꞌ taꞌngaꞌ nee̱ man neꞌej veꞌ a. Ne̱ nij soꞌ me rá tu̱cuꞌnáj Zacarías man neꞌej cheꞌé se Zacarías cuꞌna̱j rej neꞌej,
59 Aconteceu que, no oitavo dia, foram circuncidar o menino e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 tza̱j ne̱ ne caꞌve̱j rá nii neꞌej cuꞌna̱j neꞌej da̱nj maꞌ. ꞌO̱ se cataj noꞌ:
60 Mas a mãe do menino disse: — De modo nenhum! Ele será chamado João.
61 Tza̱j ne̱ cataj nij síí caꞌnaꞌ rihaan noꞌ a:
61 Disseram-lhe: — Mas você não tem nenhum parente com esse nome!
62 Cheꞌé dan xnáꞌanj nij soꞌ man rej neꞌej, da̱j doj raꞌa nij soꞌ tucunó nij soꞌ a. Guun rá nij soꞌ queneꞌe̱n nij soꞌ da̱j quina̱j se‑chuvi̱i neꞌej, quiꞌya̱j rej neꞌej, rá nij soꞌ a.
62 Fizeram sinais, perguntando ao pai do menino que nome queria que lhe dessem.
63 Cachíín Zacarías yanj ga̱ raꞌa soꞌ, ne̱ cachrón soꞌ letrá rihaan yanj yoꞌ, ne̱: “Juan cuꞌna̱j se‑chuvi̱i neꞌej”, taj letrá cachrón soꞌ rihaan yanj, ne̱ cheꞌé dan caráyaꞌa̱nj ndoꞌo nij síí caꞌnaꞌ a.
63 Então, pedindo uma tabuinha, ele escreveu: — O nome dele é João. E todos se admiraram.
64 Nu̱ꞌ cachrón Zacarías letrá, ne̱ nu̱ꞌ caꞌvee caꞌmii uún soꞌ na̱nj ado̱nj. Ga̱a ne̱ guun cheꞌe̱ soꞌ cataj soꞌ se vaa veꞌé uxrá quiꞌyaj Diose̱ a.
64 Imediatamente a boca de Zacarias se abriu e a língua se soltou. Então começou a falar, louvando a Deus.
65 Ne̱ caráyaꞌa̱nj nij síí ya̱nj nichru̱nꞌ se vaa quiranꞌ Zacarías se vaa guun yaꞌmi̱i soꞌ, ne̱ nda̱a taranꞌ nij síí ya̱nj quij nicu̱nꞌ estadó Judea roꞌ, cuno nda̱a vaa quiranꞌ soꞌ a.
65 Todos os vizinhos deles ficaram possuídos de temor, e essas coisas foram divulgadas por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Taranꞌ nij síí cuno roꞌ, nuchruj ra̱a̱, ne̱ xnáꞌanj nij soꞌ man tuviꞌ nij soꞌ me suun ca̱ta̱ Juan asa̱ꞌ cachij soꞌ a. Da̱nj tuꞌva nij soꞌ cheꞌé se queneꞌen nij soꞌ se vaa rqué ndoꞌo Diose̱ xnaꞌanj niꞌya̱j Juan a.
66 Todos os que as ouviram guardavam-nas no coração, dizendo: — O que virá a ser este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Racuíj Nimán Diose̱ man rej Juan síí cuꞌna̱j Zacarías, ne̱ cataj soꞌ:
67 Zacarias, o pai de João, cheio do Espírito Santo, profetizou, dizendo:
68 ―Caꞌmi̱i̱ sa̱ꞌ níꞌ cheꞌé Diose̱ síí noco̱ꞌ níꞌ si̱j israelitá a. Ése̱ racuíj soꞌ man níꞌ si̱j noco̱ꞌ man soꞌ, ne̱ tinanii soꞌ man níꞌ rihaan sayuun a.
68 “Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e redimiu o seu povo,
69 Caꞌna̱ꞌ ꞌo̱ síí nucua̱j gu̱un soꞌ síí ti̱nanii sa̱ꞌ man níꞌ rihaan sayuun, quiꞌya̱j Diose̱ a. ꞌO̱ taꞌníí taꞌnij siꞌno̱ síí guun chij ga̱a naá síí cuꞌna̱j David gu̱un soꞌ,
69 e nos suscitou plena e poderosa salvação na casa de Davi, seu servo,
70 nda̱a vaa cataj nij síí nataꞌ se‑na̱na̱ Diose̱, quiꞌyaj Diose̱ ga̱a naá,
70 como havia prometido, desde a antiguidade, por boca dos seus santos profetas,
71 ne̱ dan me se caꞌna̱ꞌ síí nucua̱j ti̱nanii soꞌ man níꞌ rihaan nij síí ta̱j riꞌyunj man níꞌ, taj nij soꞌ, ne̱ se̱ guun nucua̱j nij síí ta̱j riꞌyunj man níꞌ quiꞌya̱j chiꞌi̱i̱ nij soꞌ man níꞌ maꞌ, taj nij soꞌ a.
71 para nos libertar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam;
72 Dan me se cunuu ꞌe̱e̱ rá soꞌ man níꞌ nda̱a vaa cataꞌ tuꞌva soꞌ rihaan xi̱i níꞌ, ne̱ yoꞌo̱ nuû rá soꞌ nu̱ꞌ se vaa cataj xnaꞌanj soꞌ se vaa quiꞌya̱j soꞌ cheꞌé níꞌ do̱ꞌ a.
72 para usar de misericórdia com os nossos pais e lembrar-se da sua santa aliança
73 — ausente —
73 e do juramento que fez a nosso pai Abraão,
74 — ausente —
74 de conceder-nos que, livres das mãos de inimigos, o adorássemos sem temor,
75 Ne̱ ga̱a̱ nica̱ nimán níꞌ rihaan Diose̱ nu̱ꞌ güii ga̱a̱ iꞌna̱ꞌ níꞌ ado̱nj ―taj Zacarías, ga̱a ne̱ caꞌmii uún Zacarías rihaan maꞌa̱n taꞌníí soꞌ―
75 em santidade e justiça diante dele, todos os nossos dias.
76 Ne̱ xa̱ꞌ ma̱ꞌán so̱ꞌ, tza̱j ne̱ guún so̱ꞌ síí nata̱ꞌ se‑na̱na̱ Diose̱, ne̱ Diose̱ me síí sa̱ꞌ ndoꞌo, rej. Asino so̱ꞌ gu̱un cheꞌe̱ caꞌmi̱i̱ natáj, ga̱a ne̱ caꞌna̱ꞌ síí qui̱ꞌnij raꞌa man níꞌ ei. Dan me se cunu̱u nica̱ nimán yuvii̱, qui̱ꞌyáá so̱ꞌ, ne̱ cara̱yaꞌa̱nj yuvii̱ man síí caꞌna̱ꞌ qui̱ꞌnij raꞌa man níꞌ, qui̱ꞌyáá so̱ꞌ,
76 E você, menino, será chamado profeta do Altíssimo, porque precederá o Senhor, preparando-lhe os caminhos,
77 ne̱ so̱ꞌ quiꞌya̱j xca̱j nij síí canoco̱ꞌ man Diose̱ cuentá se vaa caꞌve̱e quinavi̱j cacunꞌ tumé nij soꞌ quiꞌya̱j síí caꞌna̱ꞌ, ne̱ caꞌve̱e quinani̱i̱ nij soꞌ rihaan sayuun a.
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, por meio da remissão dos seus pecados,
78 Da̱nj quiꞌya̱j Diose̱ cheꞌé nij soꞌ cheꞌé se ꞌe̱e̱ uxrá rá Diose̱ man nij soꞌ, ne̱ cheꞌé dan caꞌne̱j soꞌ man síí qui̱ꞌnij raꞌa man nij soꞌ asa̱ꞌ quisíj güii caꞌve̱e cavi̱i̱ sa̱ꞌ níꞌ quiꞌya̱j Diose̱ ado̱nj.
78 graças à profunda misericórdia de nosso Deus, pela qual nos visitará o sol nascente das alturas,
79 Ga̱a ne̱ xa̱ꞌ tuviꞌ níꞌ síí ne acaj cuentá do̱ꞌ, xa̱ꞌ tuviꞌ níꞌ síí chuꞌviꞌ ndoꞌo se vaa cavi̱ꞌ nij soꞌ do̱ꞌ, tza̱j ne̱ cuchugu̱u̱n rihaan nimán nij soꞌ, ga̱a ne̱ xca̱j nij soꞌ cuentá, ga̱a ne̱ nari̱ꞌ taranꞌ níꞌ da̱j quiꞌya̱j níꞌ, ne̱ cunu̱u xe̱j nimán níꞌ ado̱nj ―taj Zacarías rihaan taꞌníí soꞌ a.
79 para iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte, e dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.”
80 Dan me se cachij xnii cuꞌna̱j Juan, ne̱ guun soꞌ síí nucua̱j nimán, ne̱ ina̱nj rej tacaan yáán soꞌ nda̱a se quisíj güii guun cheꞌe̱ soꞌ nataꞌ soꞌ se‑na̱na̱ Diose̱ rihaan nij síí israelitá a.
80 O menino crescia e se fortalecia em espírito. E viveu nos desertos até o dia em que havia de manifestar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.