Romanos 4
SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs VC
1 Ivëh, ka nat e no pan, a soe to kiun non po Vavaasis pe Mosës to teꞌ man e non. Ivëh, ka se kokoman vavih rakah pa soe ne sipuura napan va Israël, e Abraham to taum voh, eꞌ a soe man.
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Eꞌ se keh teꞌ man non pan e Abraham to nonok voh non a ma taateꞌ vih, ka taateꞌ vih pamëh nok poan keꞌ tavus en a teꞌ totoopin pa matan e Sosoenën. Ivëh, keꞌ onöt kës e non pa kë koman hah a ëhnaneah? Ahik rakah! E Sosoenën to hikta koman non pan a tah pamëh to teꞌ man non.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Ea to nat e no pa pusun in a ö ne Abraham to tavus suk voh a teꞌ totoopin pa matan e Sosoenën, suk ataeah a soe to kiun non po Puk pe Sosoenën to soe non pan,
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 A teꞌ to kiu moniꞌ non sih, ko voen peꞌ hikta teꞌ va non manih pan o heꞌ, ahik, o voen peꞌ to teꞌ va non manih pa tah neꞌ to kikiu suk non.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Ea to nat va no manih pan, o teꞌ varih to hikta vavatet ne o Vavaasis pe Mosës, ee to teen e ne pa hat. Ivëhkëk, ee to vaman e ne pe Sosoenën vëh to popokaꞌ non sih a napan pan, ee ro teꞌ totoopin. E Sosoenën to ep non o vaman pee, pareꞌ popokaꞌ e non pee o teꞌ totoopin. E Sosoenën to pokaꞌ a napan o teꞌ totoopin to teꞌ va non manih, po heꞌ neꞌ to heꞌ raoe.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 A Teꞌ Sunön vëh e Devit to soe voh en pa pah tah pa ö neꞌ to soe pan, a teꞌ to teꞌ me non a tasun vih pa ö ne Sosoenën to ep va in non poan manih pa teꞌ totoopin, eꞌ hikta se vavatet ro non o Vavaasis pe Mosës. E Devit to soe vavoh manih pan,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Vaeö rakah po teꞌ varih to heꞌ tonun voh o Vavaasis pe Mosës,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Vaeö rakah pa teꞌ vëh ne Sosoenën to hikta ep hah va non manih pan,
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Ivëh, ka tasun vih pöꞌ pamëh to teꞌ suk varoe pöꞌ non a ra o Jiuꞌ peꞌ a ö na to pe voh a ö kokoaan va pa sioniira? Keꞌ a tasun vih pöꞌ pamëh to teꞌ suk varoe pöꞌ non o teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ varih to hikta pe voh a ö kokoaan va pa sioniire? Ea to nat e no pa soe to kiun non manih po Puk pe Sosoenën to man. A soe pamëh to sosoe suk non e Abraham pan, “E Abraham to vaman voh en pa tah ne Sosoenën to soe ke voh poan, ivëh, ne Sosoenën to ep suk va i non poan manih pa teꞌ totoopin.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Ivëh, ke Abraham nok vahvapoꞌ voh nih, ke Sosoenën pokaꞌ poan a teꞌ vih no a taateꞌ peꞌ to totoopin? E Sosoenën kës to kon vovoh voh poan pa ö neꞌ to meꞌ avoeꞌ e non pa pe, keꞌ murin in a ö neꞌ to pe en pa ö kokoaan peꞌ? Ahik! Eꞌ to kon vovoh voh poan, keꞌ pah pe poꞌ a ö kokoaan peꞌ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 E Abraham to meꞌ avoeꞌ voh e non pa pe a ö kokoaan peꞌ, ke Sosoenën pokaꞌ en peꞌ a teꞌ totoopin. E Sosoenën to heꞌ poan a taateꞌ va pa pe a ö kokoaan to teꞌ va non manih po vëknöm, to vëknöm non poan a teꞌ totoopin suk o vaman peꞌ. Ivëh, keꞌ teꞌ va non manih e Abraham e tamëëro teꞌ varih to hikta pe voh, ivëhkëk, ee to vaman e ne pe Sosoenën. E Abraham eꞌ e tamëëra napan varih ne Sosoenën to vatompoan vavih me voh.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 E Abraham pet me, e tamëëra napan varih to pe voh, pare vavatet ne a taateꞌ va po vaman vëh, o vaman pamëh ne tamaara Abraham to teꞌ me voh non, momoaan voh in a ö neꞌ to meꞌ avoeꞌ voh e non pa pe a ö kokoaan peꞌ.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Eꞌ hikta teꞌ non pan, e Abraham to vavatet voh non o Vavaasis pe Mosës, ivëh, ke Sosoenën soe vatökrus voh en pa ö neꞌ se heꞌ poan, me ra ken supnaiꞌ peꞌ o oeh ovoes. Ahik! Suk ataeah, e Sosoenën to ep varoe non o vaman peꞌ, ivëh, keꞌ ep va in non poan manih pa teꞌ totoopin.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Ivëh, keꞌ man rakah e non, suk ataeah, o teꞌ varih to vavatet varoe ne sih o Vavaasis pe Mosës se keh onöt e ne pa kon o oeh ovoes, va pa ö ne Sosoenën to soe vaman vavoh. A, a taateꞌ vaman se örakuk en, ko teꞌ hikta onöt ne a kon a tah vëh ne Sosoenën to soe vaman voh pan eꞌ se heꞌ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Ea to nat va e no manih pan, e Sosoenën to heve ov e non pa napan, suk ee to hikta onöt ne a vatet kurus o Vavaasis pe Mosës. Ivëhkëk, o Vavaasis pamëh se keh hikta teꞌ non, a, ka taateꞌ vatösoe hikta se teꞌ me non.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ivëh, ke Sosoenën hikta se heꞌ non a tah neꞌ to soe vaman ke voh a napan. Suk o teꞌ varih to heꞌ tonun ne o Vavaasis pe Mosës. Eꞌ se heꞌ varoe o teꞌ varih to vaman ne poë, kee se kon ee pa tah neꞌ to soe vaman ke voh raoe, suk ataeah, eꞌ to ururuan non raoe. Ivëh, ka tah neꞌ to soe vaman voh vamanih po heꞌ, o pus koaꞌ kurus pe Abraham se kon ee. Eꞌ hikta teꞌ non pan o Jiuꞌ varoe ivarih to vaman ne, pare vavatet ne o Vavaasis pe Mosës. Ahik! O teꞌ me varih to vaman va ne manih pa ö ne Abraham to vaman vavoh non, ee to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ. E Abraham to teꞌ va non manih pe tamaara o Jiuꞌ varih to vaman no, me o teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ to vaman ne.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Ka soe to kiun non manih po Puk Vapenpen pe Sosoenën to soe non non pan,
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 E Abraham to vaman a soe vaman pe Sosoenën, eꞌ he manot ko hikta onöt non a ö seꞌ vataman ta koaꞌ oeteꞌ. Ivëhkëk, eꞌ to anoeh rakah e non pe Sosoenën se vatvus a tah neꞌ to soe vaman voh ke poan. Ivëh, keꞌ vataman a ma kum teꞌ peo vamanih pa ö ne Sosoenën to soe vavoh ke poan pan,
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 E Abraham to hikta ponkiꞌ voh non po vaman, suk eꞌ to nat e non pe Sosoenën se vakikis en pa sionineah, keꞌ onöt e non pa vataman ta koaꞌ oeteꞌ, a sionineah he teꞌ ro va non manih pa teꞌ to mët voh en. Eꞌ to onöt non o 100 kirismas, pareꞌ nat pet e non pe köövo peꞌ Saraꞌ to hikta onöt non a vasinan ta koaꞌ, suk ataeah, a komaneah to teꞌ pet va e non manih pa teꞌ to mët voh en.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Ivëhkëk, eꞌ to hikta panih o kokoman peꞌ, pareꞌ hikta koe a vaman a soe ne Sosoenën to soe vaman voh, ivëhpëhkëk, o vaman peꞌ to pah teꞌ kikis avoeꞌ nö e non, keꞌ soe tavus en pan, e Sosoenën a kikis oah rakah.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 E Abraham to vaman rakah e non pe Sosoenën to teꞌ me e non po kikis pa nok a tah neꞌ to soe ke voh poan.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Ivëh, ka soe to kiun non manih po Puk pe Sosoenën to soe va non manih pan,
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 — ausente —
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 — ausente —
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 E Sosoenën to vaheꞌ voh e Ieesuꞌ, pan eꞌ se mët suk a ma hat pea, pareꞌ sun taneꞌ hah voh pa mët, marën a ö na se vatompoan vavih me e Sosoenën.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.